Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Με τα στοιχεία Ιστορίας της Θράκης, προσπαθούμε να δώσουμε μία γενική εικόνα της Θράκης, από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Ο αναγνώστης μπορεί εν συντομία να ενημερωθεί για την προέλευση του ονόματος της Θράκης, τα γεωγραφικά της όρια ανά τους αιώνες, τη Θρησκεία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, την προέλευση και καταγωγή των Θρακών, τους ραψωδούς, ποιητές, μυθικούς Βασιλείς, και προσωπικότητες της Θράκης, τα Θρακικά Έθνη και Φύλα, τις Ελληνικές αποικίες στα Παράλια της Αρχαίας Θράκης, την πορεία της Θράκης κατά τη Μακεδονική και Ρωμαϊκή κυριαρχία καθώς και επί Βυζαντίου, την προσφορά αίματος και τις γενοκτονίες που έχουν υποστεί οι Θράκες, το παιδομάζωμα επί Τουρκοκρατίας,  την προσφορά των Θρακών στους αγώνες του Ελληνικού Έθνους και τα Ελληνικά Τοπωνύμια και άλλα στοιχεία της Αρχαίας Θράκης και των Αλησμόνητων Πατρίδων, που αποτυπώνονται σε 3 Χάρτες μας (Αρχαίας Θράκης, Ανατολικής Θράκης και Ανατολικής Ρωμυλίας).

Δυστυχώς η Ελληνική πολιτεία δεν έχει ασχοληθεί με την ιστορία της Θράκης, δεν τη διδάσκει στα σχολεία, δεν γνωρίζει προφανώς, για τη γενοκτονία των Θρακών ούτε για την προσφορά τους στους αγώνες του Έθνους. Η παράληψη αυτή της Ελληνικής πολιτείας, έδωσε την ευκαιρία στους γείτονες κατακτητές της Θράκης, να παραποιούν την ιστορία της Θράκης κατά το δοκούν και σύμφωνα με τα εκάστοτε συμφέροντα τους. Μεγάλα και δίκαια τα παράπονα όλων των Θρακών.

Η Βουλή των Ελλήνων με τους Νόμους 2193 του 1994 και 2645 του 1998 όρισε ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων και των Μικρασιατών αντίστοιχα.

Τη γενοκτονία των Θρακών τη λησμόνησαν ή δεν τη γνωρίζουν οι Έλληνες Βουλευτές.

Τις υπομνήσεις και τις διαμαρτυρίες των Θρακικών Σωματείων επί αυτού, καθώς και τα ατράνταχτα στοιχεία και ντοκουμέντα των Ιστορικών δεν τα έλαβαν υπόψη και δεν τα αξιολόγησαν.

Δεν γνωρίζουν τα Ελληνόπουλα και οι περισσότεροι Έλληνες ότι:

• Η Αρχαία Θράκη ήταν το μεγαλύτερο Έθνος στον Κόσμο μετά τους Ινδούς
• Εκτεινόταν από το Αιγαίο ως το Δούναβη και από τον Όλυμπο ως το Βόσπορο
• Έδωσε στην υπόλοιπη Ελλάδα από το 15^ο π.χ. αιώνα την Ορφική και Διονυσιακή  λατρεία
• Συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο και στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου με 5.000 άνδρες
• Ανέδειξε Ολυμπιονίκες και σπουδαίες προσωπικότητες κατά την αρχαιότητα
• Ήταν το επίκεντρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας λόγω γεωγραφικής και γεωστρατηγικής θέσης
• Πρόσφερε στους Εθνικούς Αγώνες.

Θα επιχειρήσουμε μόνοι μας οι Θρακιώτες, από το διαδίκτυο, να παρουσιάσουμε την πραγματική ιστορία σε 35 γλώσσες, για να μπορούν να τη διαβάσουν και οι γείτονες μας (κατακτητές της Θράκης και Μακεδονίας) Σλάβοι, Τούρκοι και Βούλγαροι που τη διδάσκονται παραχαραγμένη. Οι φίλοι μας Αμερικάνοι, Ρώσοι και άλλοι ηγέτες που αποκαλούν τα Σκόπια «MACEDONIA» και παραχώρησαν την Ελληνικότατη  Ανατολική Θράκη στην Τουρκία ας έχουν υπόψη τους ότι όλοι κρίνονται από την αδέκαστη ιστορία για τις πράξεις τους και τις αποφάσεις τους και εντάσσονται και κατατάσσονται στη θέση που τους αναλογεί και τους αρμόζει ιστορικά.

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Ο άνθρωπος του Σπηλαίου Πετραλώνων Χαλκιδικής–(Θράκης μέχρι τον 4^ο π.χ. αιώνα), ηλικίας 240.000-700.000 ετών, άλλες παρόμοιες περιπτώσεις ανά την Ελλάδα που φέρνουν στην επιφάνεια οι ανασκαφές και η επιστήμη γενικά, αποδεικνύουν ότι στη Θράκη υπήρχε ζωή προ χιλιάδων ετών. Αρχαιολογικά ευρήματα σε διάφορες περιοχές της Θράκης αποδεικνύουν την ύπαρξη ζωής  στη Θράκη από την  παλαιολιθική εποχή. Ενδεικτικά αναφέρονται τα ευρήματα του Άρδα και Μακροποτάμου της Ροδόπης που δείχνουν ανθρώπινη ύπαρξη κατά την παλαιολιθική εποχή. Ο νεολιθικός οικισμός των Προσκυνητών Ροδόπης ανήκει στην 7^η χιλιετία και της Παραδημής Ροδόπης  στην 5^η χιλιετία (αποδεικτικά ύπαρξης ανθρώπινης ζωής).

Οι Πελασγοί Θράκες διασπάστηκαν μεταξύ 2ας και 4^ης π.χ. χιλιετίας σε πολλά Θρακικά φύλλα, τα οποία ανέρχονται κατά τους ιστορικούς  σε 8 ή 19 ή 22 υποδιαιρούμενα σε πολλά μικρότερα, άνω των 50.

Τα Έθνη αυτά ή Φύλλα ζούσαν σε διάφορα μέρη της Θράκης, μετακινούμενοι ενίοτε, λόγω εκτοπισμού από ισχυρότερα φύλα ή μεταναστεύοντας ομαδικά προς επιβίωση στα Βορειοδυτικά παράλια της Μ. Ασίας ή τη Νότια Ελλάδα. Στα ορεινά κατοικούσαν συνήθως οι ασχολούμενοι με την κτηνοτροφία και τη Γεωργία.

Η Θράκη στην αρχαιότητα δεν ήταν ένα Κράτος ή Έθνος με τη σημερινή έννοια. Το έθνος των Θρακών ήταν Μέγιστο, Ισχυρότατο, Πολυπληθέστατο και Μαχιμώτατο. Μπορούσε κατά τον Στράβωνα να παρατάξει τουλάχιστον 15.000 ιππείς και 200.000 Πεζούς, όταν ήταν αδύναμο περί τον 1^ο αιώνα.

Όλα αυτά βέβαια αν ήταν ενωμένοι οι Θράκες.

Δεν υπήρξαν όμως ποτέ ενωμένοι και όπως όλοι οι Έλληνες δεν σταμάτησαν τους αλληλοσπαραγμούς και τις έριδες.

Η Θράκη διακρίνεται για τον πολιτισμό και την ιστορία της κατά τη  2^η π.χ. χιλιετία. Περί το 1750-1500 π.χ. οι Θράκες Αοιδοί, Ραψωδοί και Μουσικοί, αποτελούν Ιδιαίτερο γνώρισμα των αρχαίων Θρακών.

Οι Θράκες έλαβαν και έδωσαν πολιτισμό στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Οι Έλληνες μυθογράφοι, ποιητές και ιστορικοί αποδίδουν στη Θράκη τους πρώτους της Ελλάδος Ραψωδούς, Αοιδούς και Μουσικούς.

Χρησίμευσαν δε αυτοί κατά κάποιον τρόπο (οι αρχαίοι Θράκες Ραψωδοί) ως διδάσκαλοι του Ομήρου, ο οποίος τελειοποίησε τις δημώδεις ραψωδίες σε έπος τέλειο, επίσημο, έντεχνο, άρτια διασκευασμένο. Η Θράκη από τον 8^ο π.χ. τουλάχιστον αιώνα είχε μεταλλεία Χρυσού (Βέρμιο, Αμφίπολη, Θάσο, Αν. Θράκη και στις εκβολές του Δούναβη της Β. Θράκης). Ήταν πλούσια σε κτηνοτροφικά και αγροτικά προϊόντα. Είχε απέραντες ακτές στον Εύξεινο Πόντο και στο Αιγαίο Πέλαγος με Λιμάνια, παραθαλάσσια κέντρα, το Βόσπορο, τα Δαρδανέλια και γενικά διέθετε πλούτο και ποικιλία προϊόντων.

Ο ελκυστικός πλούτος της Θράκης και η Γεωγραφική και Γεωστρατηγική της θέση, υπήρξαν η αιτία ληστρικών και φονικών επιδρομών που δεχόταν από διάφορους Λαούς. Οι Αθηναίοι, οι Πελοποννήσιοι και Νησιώτες, δημιούργησαν αποικίες στα παράλια της.

Την πρώτη  μεγάλη ληστρική καταστροφή  την υπέστη η Θράκη προϊστορικά από τους Αιγύπτιους με Βασιλιά τον Σεσώστριο κατά τον Ηρόδοτο ή Σεσόωσιν  κατά τον Διόδωρο Σικελιώτη.

Την καταστροφή αυτή ακολούθησε  δεύτερη από τους  παραλιακούς Λαούς της Μικράς Ασίας Τεύκρους και τους Μυσούς και τρίτη από τους Γετοθράκες  μετά τον Τρωικό πόλεμο. Στον Τρωικό πόλεμο (1194-1184 π.χ.) οι Θράκες πολέμησαν στο πλευρό των αδελφών τους Τρώων.

Από τον 6^ο μέχρι τον 4^ο π.χ. αιώνα κατελήφθησαν από τους Μακεδόνες με τους οποίους συμβίωσαν και συμπορεύτηκαν. Συμμετείχαν στην εκστρατεία του μεγάλου Αλεξάνδρου με 4.000 πεζούς και πάνω από 1.000 ιππείς. Το 168 π.χ. νικήθηκαν (ως σύμμαχοι των Μακεδόνων) από τους Ρωμαίους και διατήρησαν έκτοτε σκιώδη ανεξαρτησία μέχρι το 46 μ.Χ. που έγιναν ρωμαϊκή Επαρχία.

Ευρισκόμενοι οι Θράκες υπό τη Ρωμαϊκή κατοχή αναπτύσσονται και ευημερούν επί 2 σχεδόν αιώνες.

Από το 251 έως το 483 δέχονται ληστρικές και φονικές επιδρομές Γότθων, Ούννων και Οστρογότθων.

Από το 517 και έως το 658 ακολουθούν οι καταστροφικότερες επιδρομές των Βουλγάρων, Σλάβων και Αβαρών.

Από το 658 αρχίζουν από τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Θράκης και της Μακεδονίας από τους Σλάβους.

Το 681 οι Βούλγαροι δημιουργούν Κράτος υπό τον Ασπαρούχ, δυναμώνουν  και επιβάλλονται στους Σλάβους που εν τω μεταξύ εγκαταστάθηκαν στη Θράκη μεταξύ Αίμου και Δούναβη μέχρι το 963.

Το 965 καταλαμβάνεται η Βόρεια Θράκη από τους Ρώσους. Το 971 ο Τσιμισκής Αυτοκράτορας του Βυζαντίου καταλαμβάνει τη Βόρεια Θράκη, εκτοπίζει τους Ρώσους πέρα από το Δούναβη και την ενσωματώνει στο Βυζάντιο. Οι Βούλγαροι που είχαν εγκατασταθεί (μεταξύ Αίμου και Δούναβη),δεν εκδιώκονται αλλά γίνονται υπήκοοι του Βυζαντίου.

Το 995 οι Βούλγαροι άρχισαν επιδρομές εναντίον του Βυζαντίου επί 22 χρόνια, αφού επί Σαμουήλ ξανασυνέστησαν το Βουλγαρικό κράτος. Στη συνέχεια ενσωματωμένοι υπηρετούν στο Βυζαντινό στρατό και εκχριστιανισμένοι πλέον υπάγονται στο οικουμενικό Πατριαρχείο. Επί 2 περίπου αιώνες υπάρχει σχετική ηρεμία στη Θράκη.

Το 1185 η Βουλγαρία (μεταξύ Αίμου και Δούναβη),επαναστατεί γίνεται ανεξάρτητο και δυνατό Κράτος και αποτελεί απειλή για το Βυζάντιο.

Το 1204- 1261 έχουμε την Κατάληψη του Βυζαντίου (όλης επομένως της Θράκης)από τους Φράγκους οι οποίοι σχεδόν διέλυσαν το Βυζάντιο και ενίσχυσαν τους εξ ανατολής εχθρούς του, Τούρκους.

Το 1261 ο Στρατηγός Στρατηγόπουλος εκδιώκει τους Φράγκους από την Κωνσταντινούπολη και (15-8-1261)εισέρχεται Αυτοκράτορας ό Μιχαήλ Η΄. Ο αντικαταστάτης υιός του Ανδρόνικος, κακός ηγέτης, πιεζόμενος εξ ανατολών από τους Τούρκους ζήτησε τη βοήθεια των Καταλανών επί αμοιβή, οι οποίοι καταστρέψανε ολοκληρωτικά τη Θράκη κυρίως λόγω ασυνέπειας του Ανδρόνικου.

Έτσι η Θράκη έγινε εύκολη λεία για τους Τούρκους οι οποίοι το 1354 κατέλαβαν την Καλλίπολη, το 1362 την Αδριανούπολη και μέχρι το 1365 σχεδόν όλη τη Θράκη μεταφέροντας την πρωτεύουσα τους στην Αδριανούπολη.

Το 1453 οι Τούρκοι ολοκληρώνουν την κατάληψη της Θράκης με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ακολουθούν Σκλαβιά, παιδομάζωμα, εκτοπισμοί Θρακιωτών, εξισλαμισμοί και γενοκτονίες.

Στις 14 Μαΐου του 1920  απελευθερώνεται η Δυτική και η Ανατολική Θράκη και ενσωματώνεται στην Ελεύθερη Ελλάδα.

Το 1922 παραχωρείται με απόφαση των μεγάλων Δυνάμεων,(Αγγλία-Γαλλία-Ιταλία-ΗΠΑ) αμαχητί στους Τούρκους η Ανατολική Θράκη των 23.971 τ.χ.(από τον Έβρο ποταμό έως την Κωνσταντινούπολη). Στην Ελλάδα απέμεινε (δείγμα μόνο) η Δυτική Θράκη των 8.589 τ.χ., από το Νέστο μέχρι το Έβρο (σημερινά όρια).

ΟΝΟΜΑ  ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Κατά τη μυθολογία πήρε το όνομα της από την κόρη του θεού Ωκεανού και της Παρθενώπης (τη Θράκη).

Την άλλη κόρη τους τη λέγανε Ευρώπη.

Από τον πρώτο γάμο του ο Ωκεανός με την Παμφολύγη είχε αποκτήσει άλλες δύο κόρες, την Ασία και τη Λιβύη.

Το προηγούμενο όνομα της Θράκης ήταν Πέρκη.

Ο Όμηρος την αποκαλεί Θρήκη-Θρήιξ-Θρήξ. Λεγόταν λέει και Αρία, ίσως από το Θεό Άρη που κατοικούσε εκεί ή λόγω καταγωγής των Θρακών εκ της Αρίας φυλής.

Κατά τον Καρολίδη το Θράξ-Θράκη μερικοί το συσχετίζουν με το Ελληνικό θρέω-θρώ θρύλος-θρήσκος-θρησκεύω και από ηθική έννοια μετέπεσε σε φυλετική. Για τον Πλάτωνα, τον Πίνδαρο και τον Αισχύλο η ονομασία είχε συμβολικό χαρακτήρα και υποδήλωνε τον τόπο της αγνής διδασκαλίας και της ιερής ποίησης. Υπάρχουν και άλλες θεωρίες και εκδοχές.

ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Οι Θράκες κατά τους ιστορικούς-Γεωγράφους της αρχαιότητας ήταν το μεγαλύτερο Έθνος στον κόσμο μετά τους Ινδούς.

Τα όρια της Θράκης κατά την Αρχαιότητα ήταν ο ποταμός Δούναβης (Ίστρος) προς Βορρά (σημερινά σύνορα Ρουμανίας-Βουλγαρίας), αλλά και πέραν αυτού, το Αιγαίον Πέλαγος προς νότο, ο Εύξεινος Πόντος προς Ανατολάς, ο Πηνειός προς τα Νοτιοδυτικά (τουτέστιν ένα μέρος της σημερινής  Θεσσαλίας-Περραιβία  ανήκε στην Αρχαία Θράκη),το Βέρμιο όρος  προς τα Δυτικά(κατοικούσαν εκεί Βρύγες Θράκες) και Βορειοδυτικά τα σημερινά δυτικά όρια της FYROM και Σερβίας (κατοικούσαν οι ΘρακοΔαρδανοί,(πόλεις τους Σκούποι τα σημερινά Σκόπια, Γενέτειρα του Ιουστινιανού και Ναϊσσός η σημερινή Νίσσα της Σερβίας, γενέτειρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου).

Ο Όλυμπος και η σημερινή Νότια Μακεδονία ανήκαν στη Θράκη  (βλέπε χάρτη Αρχ. Θράκης).

Ο Όμηρος και ο Στράβων αναφέρουν ότι οι Μυσοί και αργότερα Μοισοί (Θρακικός Λαός) κατοικούσαν και στις δύο όχθες του Δούναβη ποταμού (Ίστρου).

Ως μέρη της Θράκης ο Όμηρος αναφέρει και την Πιερία, την Ημαθία και την Παιανία (μέρη ερατεινά =Χαριτωμένα) και όρη της Θράκης τον Όλυμπο και το Άθως (χιονοσκεπασμένα) (ΊλΞ΄225,Β΄30,Ε΄404,Όδ.Ά27,ζ΄240,λ΄315,Ιλ.Ξ΄229).

Τα ίδια λέει και ο Στράβων στο Ζ΄βιβλίο σελ.329 «Κατέχον δε την Χώραν ταύτη (Ημαθία) Ηπειρωτών τινές και Ιλλυριών, το δε πλείστον Βοττιαίοι και Θράκες. Θρακών δε, Πίερες μεν ενέμοντο την Πιερία και τα περί τον Όλυμπο, Παίονες δε τα περί τον Άξιον Ποταμόν και την καλουμένη δια τούτο Αμφαξίτιν, Ήδωνες δε και Βισάλται την λοιπή μέχρι Στρυμόνος».

Αυτή τη Θράκη των Ελλήνων Θρακο-Πελασγών ο Όμηρος τη μνημονεύει ως Χώρα εύφορη «εριβώλαξ» Υ΄485, κτηνοτρόφο Ίλ. Λ΄222 ,ιππότροφο «Θρήκες ιπποπόλοι»,Ξ΄228 και πολύοινο (παρήγαγε πολλά κρασιά)(Ίλ.Ι΄72 και Όδ.ί194-196).

Κατά τον Ηρόδοτο τα σύνορα της Θράκης δυτικά εκτείνονταν και μέχρι τη χώρα των Ιλλυριών (Αλβανία) και βόρεια μέχρι τον Ίστρο ποταμό (Δούναβη) που χώριζε τη Θράκη από τη Σκυθία (ιν:99).

Η συνολική έκταση της Αρχαίας Θράκης υπερέβαινε τα 200.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Παρατίθεται ο Χάρτης της Αρχαίας Θράκης με τα κατά τόπους Θρακικά φύλα, θρακικές πόλεις με την αρχαία και σύγχρονη ονομασία και τα πιθανά όρια της.

Τον 6^οπ.χ. αιώνα – αρχές του 5^ου, οι Μακεδόνες κατέλαβαν μέρη της τότε Δυτικής Θράκης και έτσι τα δυτικά όρια της Θράκης περιορίστηκαν μέχρι τον Αξιό Ποταμό(Η Σίνδος, Θέρμη δηλαδή η σημερινή Θεσσαλονίκη και η Χαλκιδική παρέμειναν στη Θράκη).

Τον 4^ο π.χ. αιώνα επί Φιλίππου Β τα όρια της Θράκης μετατοπίστηκαν στο Στρυμόνα ποταμό, αφού ο Φίλιππος το 357 και το 347 π.χ. κατέλαβε την Ποτίδαια, την Όλυνθο και άλλες πόλεις της Χαλκιδικής, έφτασε  μέχρι την Αμφίπολη (στις εκβολές του Στρυμόνα ποταμού).

Οριστικοποιήθηκαν στο Νέστο ποταμό το 341 π.χ

Το 335 π.χ. ο Μέγας Αλέξανδρος ολοκλήρωσε την κυριαρχία σε όλη σχεδόν τη Θράκη.

Το 168 π.χ. μετά την ήτα των Μακεδόνων από τους Ρωμαίους η Θράκη αποκτά σκιώδη ανεξαρτησία  με τα ίδια σύνορα μέχρι το 46 μ.χ. που γίνεται ρωμαϊκή επαρχία.

Επί Βυζαντίου τα όρια της Θράκης μετατοπίστηκαν πολλές φορές από το Δούναβη ποταμό(Ίστρο)στην Οροσειρά του Αίμου, ελέω Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τους Θράκες σε πολέμους της Ασίας, αφήνοντας τα Βόρεια σύνορα της Θράκης συνήθως απροστάτευτα.

Έτσι από το 717 έως το 963 το Βυζάντιο παραχώρησε στους επιδρομείς Βουλγάρους τη μισή σχεδόν Βόρεια Θράκη, από το Δούναβη ποταμό έως την οροσειρά του Αίμου περιορίζοντας τα βόρεια όρια της Θράκης στον Αίμο.

Το 963 έως το 1086 επανέρχονται τα όρια της Θράκης στο Δούναβη.

Το 1086-1204 επανέρχονται στον Αίμο.

Το 1204- 1261 Κατάληψη του Βυζαντίου από τους Φράγκους και τα βόρεια σύνορα της Θράκης στο Δούναβη.

Το 1261-1354 βόρεια όρια της Θράκης και πάλι ο Αίμος, διότι οι Βούλγαροι έχουν εκτοπίσει τους Θράκες και έχουν εγκατασταθεί οριστικά μεταξύ Αίμου και Θράκης.

Το 1354- 1878, επί Τουρκοκρατίας οι Βούλγαροι παραμένουν μέχρι τον Αίμο.

Το 1878 ένα μέρος της Θράκης μεταξύ Αίμου και Ροδόπης, στο οποίο ζούσαν Θράκες από αρχαιοτάτων χρόνων, αποκτά αυτονομία με το όνομα «Ανατολική Ρωμυλία» ή Ρουμυλία για άλλους ιστορικούς (από το Ρούμ υλί = Χώρος των Ρωμιών).

Το 1885 καταλαμβάνεται η Ανατολική Ρωμυλία από τους Βουλγάρους και επεκτείνει τα νότια όρια της στην Οροσειρά της Ροδόπης που είναι και τα σημερινά.

Από το 1920 έως το 1922 απελευθερώνεται η Δυτική και η Ανατολική Θράκη, δηλαδή από το Νέστο Ποταμό έως την Κωνσταντινούπολη Ξαναέγινε Ελληνική.

Το 1922 παραχωρείται με απόφαση των μεγάλων Δυνάμεων,(Αγγλία-Γαλλία-Ιταλία-ΗΠΑ) αμαχητί στους Τούρκους η Ανατολική Θράκη των 23.971 τ.χ.(από τον Έβρο ποταμό έως την Κωνσταντινούπολη). Στην Ελλάδα απέμεινε η Δυτική Θράκη των 8.589 τ.χ. από το Νέστο μέχρι το Έβρο ποταμό.

Σημειώνεται ότι όλη η Βουλγαρία των 111.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων ήταν Θράκη, καθώς και μέρος της Σερβίας και των Σκοπίων.

Αυτή η Θράκη επί χιλιετίες ήταν η Πατρίδα των Αυτοχθόνων Ελλήνων Θρακοπελασγών, η οποία όπως προαναφέρθηκε, παραχωρήθηκε στους Βουλγάρους που εμφανίστηκαν στη Θράκη τον 5^ομ.χ. αιώνα, στους Σλάβους που ήρθαν τον 6^ο-7^ομ.χ.αιώνα και στους Τούρκους οι οποίοι πρωτοεμφανίστηκαν στην Ευρώπη το 14^ομ.χ. αιώνα (κατέλαβαν τη Θράκη το 1354-1365 μ.χ. και την πρωτεύουσα της, την Κωνσταντινούπολη, το 1453).

Όλοι αυτοί οι Λαοί δεν έχουν καμία σχέση με Εθνογέννηση στη Θράκη και Μακεδονία. Πλαστογραφούν την Ιστορία μέχρι σήμερα γράφοντας και λέγοντας ότι είναι απόγονοι των Θρακών ή των Μακεδόνων και παρουσιάζοντας τα έργα πολιτισμού των Θρακών και των Ελλήνων γενικά, εκ των ανασκαφών, ως δικά τους.

Το ψέμα όμως δεν προλαβαίνει να  γεράσει ποτέ. Κάποτε μετά από τη συσκότιση έρχεται το φως, λάμπει η αλήθεια και σβήνει τους αδιάβαστους και αγνοούντες την ιστορία.

ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΓΛΩΣΣΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Στην Ελληνική χερσόνησο του Αίμου όλοι λάτρευαν τους ίδιους Θεούς και ομιλούσαν την ίδια γλώσσα (την Ελληνική) με διαλεκτικά ιδιώματα, όπως συμβαίνει και σήμερα. Είχαν οι Θράκες θρησκευτικό σύστημα λατρείας του Δία και του Απόλλωνα και μετά έγιναν θεμελιωτές του μονοθεϊσμού που υποστηρίχθηκε αργότερα και από το Σωκράτη.

Σε όλη τη Χερσόνησο του Αίμου, ο Πολιτισμός ξεκινούσε από νότο και επεκτεινόταν προς το βορά.

Οι Θράκες πήραν από το Νότο τον Μυκηνο-Μινωικό πολιτισμό, αλλά έδωσαν τον Ορφέα (μουσική) και το Διόνυσο (Ελευσίνια Μυστήρια). Πολέμησαν στο πλευρό των αδελφών τους Τρώων στον Τρωικό πόλεμο (1194-1184π.χ.)και συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες, που οργανώνονταν από Έλληνες και μόνο για Έλληνες.

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ

Στην Αρία ή Ινδογερμανική ομοφυλία, κατά τους ιστορικούς ανήκουν Ινδοί, Πέρσες, Αρμένιοι, Λατίνοι, Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι και Πελασγοί(Κουρτίδης Κ.).

Οι αρχαιότατοι Πελασγοί διασπάστηκαν σε διάφορα Ελληνοπελασγικά φύλλα, Ίωνες, ΑρκαδοΚύπριους, Μακεδόνες, Θράκες, Αχαιούς, Δωριείς, Φρύγες, Τρώες κ.λπ.(όλοι τους πρόγονοι των Σημερινών Ελλήνων) και Ιλλυριούς (σημερινοί Αλβανοί).

Ο Καψής Αντώνιος στη Θρακολογία υποστηρίζει ότι όλοι οι κάτοικοι της Ελληνικής Χερσονήσου ή του Αίμου, του Αιγαίου, της Κύπρου και των παραλίων της Μ. Ασίας ήταν Πελασγοί, αυτόχθονες, δεν ήλθαν ούτε από την Ασία, ούτε από τα βάθη της Ευρώπης. Με τους Απογόνους τους Έλληνες δημιούργησαν τον προϊστορικό και τον ιστορικό τους πολιτισμό. Τα περί Ινδοευρωπαϊκής ομοφυλίας τα θεωρεί μύθο και τα απορρίπτει με πιστικά επιστημονικά επιχειρήματα.

Στους αυτόχθονες αυτούς συμπεριλαμβάνονται και οι Θράκες των οποίων πρόγονοι ήταν διάφορα φύλα ΠελασγοΘρακικά.

Οι Θράκες ήταν Πελασγοί-Έλληνες Αυτόχθονες όπως και όλοι οι Έλληνες.

Οι Πελασγοί ήταν πανάρχαιος λαός που πρωτοκατοίκησε στη Χερσόνησο του Αίμου: Αυτόχθονες Πρωτοέλληνες. Γενάρχης των Πελασγών ήταν ο αυτόχθονας Πελασγός, γηγενής Αρκάς, υιός του Δία και της Νιόβης και πατέρας του Λυκάονα. Στην Αρκαδία κτίστηκε η πρώτη πόλη της εποχής, υπόδειγμα κατασκευής, η Λυκόσουρα.

Πελασγοί από τη Θεσσαλία και Ήπειρο μετανάστευσαν από τις Πανάρχαιες Εστίες τους προς Βορρά: Θερμαϊκό και Άθω, προς ανατολάς: στη Θρακική Χερσόνησο, παράλια Μικράς Ασίας και Νησιά του Αιγαίου και προς νότο: Βοιωτία, Αττική, Αργολίδα και Αρκαδία. Δια τούτο η Θεσσαλία ονομαζόταν (κατά το Στράβωνα Ε.) Πελασγιώτις. Ονομαζόταν δε η Θεσσαλία προηγουμένως και Πελασγικό Άργος και Πελασγία από τον Βασιλιά της Πελασγό, καθώς και η Πελοπόννησος η οποία ονομαζόταν πρότερον Απία. Κατά τον Ηρόδοτο (Β. 56)  η Ελλάδα και κατά τους Ιστορικούς ακόμη χρόνους ονομαζόταν Πελασγία «της νυν Ελλάδος πρότερον δε Πελασγίας καλουμένης». Οι Αθηναίοι ήταν Πελασγοί, ονομαζόμενοι Κραναοί, κατόπιν Κεκροπίδες από τον Βασιλιά τους Κέκροπα και επί εποχής Ερεχθέα ονομάστηκαν Αθηναίοι.

Πελασγοί ήταν επίσης: Οι Δωριείς και Αιολείς κατά τον Στράβωνα, οι Ίωνες οι οποίοι ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς όταν κατοικούσαν στην Αχαΐα και μετονομάστηκαν Ίωνες από τον Ίωνα υιό του Ξούθου (Ηρόδοτ. Α,56- Στράβων ΙΔ ,4,26), οι Νησιώτες που ήταν απέναντι από τα παράλια της Μικράς Ασίας όπου κατοικούσαν οι Ίωνες (που μετοίκησαν) και ονομάστηκαν και αυτοί οι νησιώτες Ίωνες και οι Μακεδνοί (Μακεδόνες). Πελασγοί ήταν οι «εν Ασία Θράκες» Μοισοί, Φρύγες, Θυνοί, Βυθινοί, Μαιδοβυθινοί, Βέβρυκες, Μαριανδυνοί, Μύγδονες, Μαίονες, Δρύωπες, Δόλωνες, Τρήρες και άλλα Θρακικά φύλλα.

Πελασγοί μετέβησαν στην Κρήτη και έκτισαν την πόλη Λύκτον.

Τη Σκύρο και την Σκιάθο κατέλαβαν Πελασγοί εκ Θράκης (Geogr Graec.Min).

Λήμνος και Ίμβρος κατοικούντο από Πελασγούς(Ηροδ.Ε,26).

Η Νήσος Δήλος ονομαζόταν Πελασγία και Αστερία (Fragm.Hist.Graec).

Την έρημο Νήσο ‘Άνδρο είχε εποικίσει λαός Πελασγών(Μυθ. Ελλην.144). Γενικά ολόκληρη η Χερσόνησος του Αίμου, τα νησιά, και τα παράλια της Μικράς Ασίας  κατοικούντο από Πελασγούς προγόνους των Ελλήνων.

Η περαιτέρω περιληπτική περιγραφή των Ραψωδών- ποιητών, μυθικών βασιλέων, Φιλοσόφων, προσωπικοτήτων,  Ολυμπιονικών των Θρακικών Εθνών-Φύλων, των Ελληνικών αποικιών στη Θράκη και άλλων στοιχείων, δίδει σε γενικές γραμμές την ιστορική εικόνα της Θράκης.

Όλα τα ιστορικά στοιχεία έχουν  ληφθεί από τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο, Θουκυδίδη Στράβωνα και άλλους Αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους και ιστορικούς, τον Πολύδωρα Παπαχριστοδούλου, τον Κωνσταντίνο Κουρτίδη, τον Αχιλλέα Σαμοθράκη, την Εταιρεία Θρακικών Μελετών, τον Μαγκριώτη Ι., Καψή Αντ., τον Ευθυμιάδη Απόστολο και άλλους.

Η σκαπάνη φέρνει στο φως συνεχώς νέα στοιχεία που δικαιώνουν την Ελληνική ιστορία και ιδιαίτερα τη «Θρακολογία».

Η επιστήμη δικαιώνει καθημερινά τις ιστορικές θέσεις της Ελλάδας.

Οι ανασκαφές στη γειτονική Βουλγαρία και Τουρκία, φέρνουν στο Φως έργα του Θρακικού, Μικρασιατικού και Μακεδονικού Ελληνισμού και διαψεύδουν τους παραχαράκτες της Ιστορίας.

Το βέβαιο είναι ότι η χερσόνησος του Αίμου υπήρξε Ελληνική, κατοικήθηκε μόνο από Πελασγούς, προγόνους των Ελλήνων και αλλοιώθηκε η σύνθεση του πληθυσμού της μετά τον 5^ο,7^ο,και14ο μ.Χ. αιώνα, που εγκαταστάθηκαν Βούλγαροι, Σλάβοι και Τούρκοι αντίστοιχα.

ΘΡΑΚΕΣ ΡΑΨΩΔΟΙ-ΠΟΙΗΤΕΣ-ΜΟΥΣΙΚΟΙ

Ορφεύς: Ο αρχαιότερος μυθικός αοιδός των Θρακών. Υιός του Βασιλιά Οίαγρου ή κατά τον Μύθο του Απόλλωνα και της Μούσας Καλλιόπης. Σύζυγος του η Ευρυδίκη (γνωστός ο μύθος επιστροφής της από τον Άδη).

Υπήρξε ο μέγιστος των Ελλήνων στις τελετές, στις μελωδίες και τα θεολογικά. Πατήρ των μυστών, μελωδικός σωτήρ των ανθρώπων, βασιλεύς αθάνατος και τρις στεφανωμένος. Το υπέροχο άσμα του συνάθροιζε τα άγρια θηρία και κινούσε τα δένδρα. Κέντρα δράσης του η Ροδόπη, η πεδιάδα του Έβρου, ο Όλυμπος (Πιερία Θράκη) Ο Παρνασσός και ο Ελικών. Εισήγαγε τα Διονυσιακά Μυστήρια. Είχε διδάσκαλο τον Λίνο. Βασίλεψε στα όροι Ίσμαρο και Ροδόπη. Έλαβε μέρος στην αργοναυτική εκστρατεία. Πέθανε σπαραχθείς από τις Μαινάδες της Θράκης και ετάφη στην Πιερία της Θράκης. Στο Δίον (αρχαία θρακική πόλις) υπήρχε επίγραμμα κατά το οποίο ο Ορφεύς πέθανε κεραυνωθείς από τον Δία (Θρήϊκα χρυσολύρην τήδ’ Ορφέα Μούσαι έθαψαν Όν κτάνε υψιμέδων Ζευς Ψολόεντι βέλει).

Φιλάμμων: Περίφημος Θράξ αοιδός σύγχρονος του Ορφέα. Συμμετείχε στην αργοναυτική εκστρατεία. Πρώτος οργάνωσε και δίδαξε στους Δελφούς τους χορούς των παρθένων, καθώς και την τελετή των λερναίων. Υιός του αοιδού Χρυσοθέμιδος εκ Θράκης και της Αγριόπης ή του Απόλλωνα και της Λευκονόης ή της Φιλωνίδας και του Απόλλωνα. Πατέρας του Ευμόλπου και του Θαμύριδος.

Μουσαίος: Μυθικός εποποιός, μάντις και ιερεύς πολύ προ του Ομήρου

Θεωρείται μαθητής του Ορφέα και για πολλούς υιός του, εισηγητής στην Αττική της θρησκευτικής ποίησης και κατά τον Αριστοφάνη εισήγαγε «θεραπείες νόσων και χρησμούς». Μεταξύ των χρησμών του και η ήττα των Αθηναίων στην εν Αιγός ποταμοίς της Ανατολικής Θράκης μάχη

«Και γάρ Αθηναίοισιν επέρχεται άγριος όμβρος

Ηγεμόνων κακότητι παραιφασίη δε τις έσται

ητταλοισ΄ημούσουσι πόλιν, τίσουσι δε ποινήν» (Παυσαν.1,9). Δικός του και  ο ύμνος στη Δήμητρα.

Εύμολπος: Υιός του Μουσαίου ή κατά τη μυθολογία του Ποσειδώνα και της Χιόνης. Διάσημος αοιδός, αρχαίος μουσικός, ιερέας της Δήμητρας και πολεμιστής.

Υπήρχε στους Αρχαίους Έλληνες και ποίηση καλουμένη Ευμολπία. Ο Όμηρος τον ονομάζει αγήνορα (γενναίο) ελθόντα από τη Θράκη. Βοήθησε τους Ελευσίνιους  κατά των Αθηναίων και φονεύτηκε από τον Ερεχθέα μαζί με τους υιούς του Φόρβαντα και Ιμμάραδο. Λέγεται ότι πρώτος εισήγαγε τα Ελευσίνια Μυστήρια. Δύο από την οικογένεια των Ευμολπίδων που λεγόταν  και των Θρακιδών, εκλέγονταν τιμής ένεκεν Επιμελητές των Ελευσίνιων  μυστηρίων. Από τον τρίτο υιό του τον Κήρυκα προήλθε πιθανώς η οικογένεια των Κηρύκων κατά τον Παυσανία.

Θάμυρις: Υιός του Φιλάμμωνα και της νύμφης Αργιόπης, ο νεότερος από τους γνωστούς Θράκες αοιδούς της αρχαιότητας. Κατά τον Όμηρο, τον τύφλωσαν οι Μούσες, οι Θυγατέρες του Δία, διότι έχασε στοίχημα μουσικού  διαγωνισμού στον οποίο τις προκάλεσε και νικήθηκε, ή τυφλώθηκε από νόσο παρά την Ηλέκτρα πηγή (κατά τον Παυσανία). Προσθέσανε με τον Ορφέα στη λύρα δύο άλλες χορδές την υπάτη και την περιπάτη και έγινε έκτοτε η λύρα επτάχορδη. Τα άσματα του έψαλαν νεότεροι αοιδοί και πλανόδιοι ραψωδοί στα ανάκτορα ηγεμόνων εξυμνώντας θεούς και ήρωες.

ΜΥΘΙΚΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΚΑΙ ΗΓΕΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Στα Έθνη και διάφορα Φύλα της Αρχαίας Θράκης ηγήθηκαν πολλοί μυθικοί Βασιλείς και Ηγεμόνες.

Οι σπουδαιότεροι από αυτούς είναι :

Ο Λυκούργος, Διομήδης, Τηρεύς, Φινεύς, Οίαγρος, Πόλτυς, Τεγύριος, Ακασάμενος, Παλαιστίνος, Ατρεύς, Κισσεύς, Σίθων, Μέντης, Ακάμας, Γορθύων, Πείροος, Εύφημος, Πυραίχμης, Ρίγμος, Μάρων, Ρήσος, και Πολυμήστωρ.

Λυκούργος: Υιός του Δρύαντος ή του Άρεως, ηρωικός Βασιλεύς του Μαχιμωτάτου έθνους των Βιστόνων Θρακών και κατά τον Απολλόδωρο των Ηδωνών. Κατά τη μυθολογική παράδοση προσπάθησε να φονεύσει το Διόνυσο όταν περνούσε από τη Θράκη για την Ασία, φόνευσε τις Βάκχες του Διονύσου και στη συνέχεια ο Διόνυσος νίκησε τους Θράκες, τύφλωσε το Λυκούργο και παρέδωσε τη Βασιλεία στο Θάροπα. Ο υιός του Θάροπα ο Οίαγρος παρέδωσε τη Βασιλεία και τα μυστήρια των τελετών του Διονύσου στον υιό του  Ορφέα, ο οποίος τα τροποποίησε και ονομάστηκαν Ορφικές τελετές.

Με το πάθημα του Λυκούργου ασχολήθηκε ο Δραματικός Σοφοκλής και λέγει: «Και τον Οργισμένο υιό του Δρύαντος, τον Βασιλέα των Ηδωνών επειδή τον περιέπαιξε, ο Διόνυσος τον έδεσε με πέτρινα βρόχια και έτσι ξεθύμανε η τρομερά και ανήμερος μανία του. Και εκείνος εννόησε κατόπιν πως επάνω εις την μανία του πρόσβαλε με γλώσσα περιφρονητική τον Θεό. Τότε που εμπόδιζε τας θεόπνευστους γυναίκας εις την Βακχική φωτιά και ερέθιζε τας Μούσας, που αγαπούν τον αυλό».

Στη Λευκαύγεια τραγωδία του Αισχύλου , που Χάθηκε, ανήκαν ως τριλογία οι Ηδωνοί, οι Βασσαρίδες, οι Νεανίσκοι και το σατυρικό δράμα του Λυκούργου που αντιστάθηκε στην εισαγωγή της λατρείας του Διονύσου. Χάθηκαν δυστυχώς πολλά στοιχεία της ιστορίας των Θρακών. Κατά την παράδοση ο Λυκούργος έγινε Θεός και συνταυτίστηκε με το Διόνυσο.

Διομήδης: Ανδρείος Μυθικός Βασιλιάς των Βιστόνων Θρακών, υιός του Άρη του θεού του πολέμου. Ήταν διάσημος για τις φοράδες του που τρέφονταν από σάρκες ναυαγών στα άγρια παράλια του Θρακικού πελάγους. Ήταν άγριες και αλυσοδεμένες σε χάλκινες φάτνες. Ο Ηρακλής σε έναν από τους άθλους του πήρε τις φοράδες αφού φόνευσε τον Διομήδη.

Τηρεύς: Βασιλεύς της Θράκης, Υιός του θεού Άρη και της Βιστονίδας νύμφης, που βοήθησε τον βασιλιά της Αττικής Πανδίονα και πήρε ως αμοιβή την θυγατέρα του Πρόκνη.

Φινεύς: Βασιλιάς ή Μάντης της Σαλμυδησού (σημερινής Μήδειας της Ανατολικής Θράκης παρά τον Εύξεινο  Πόντο) εξ ου και το όνομα Φινεϊδες  Ακταί. Τυφλός οδήγησε τους Αργοναύτες στην εκστρατεία τους. Είχε δύο υιούς κατά τον Ησίοδο ,τον  Θύνο και τον Μαριανδυνό. Το Κράτος του Φινέως  κατά τον Φερεκύδη επεκτεινόταν και πέραν του Βοσπόρου, επί όλων των θρακών της Ασίας. Στην Αρχαία Ολυμπία σε μία πολυτελή λάρνακα από κέδρο μεταξύ των άλλων παριστάνεται και ο Θράξ Φινεύς.

Οίαγρος: Αρχαιότατος Βασιλιάς των Θρακών, πατέρας του Ορφέα. Οι αδελφές του Ορφέα και οι Μούσες εξ αυτού εκκαλούντο  Οιαγρίδες. Δεν έχει σχέση με τον ποιητή Οίαγρο ο οποίος πολύ αργότερα τόλμησε πρώτος και πραγματεύτηκε και έψαλε τον Τρωικό Πόλεμο.

Πόλτυς: Υιός του Ποσειδώνα, υπήρξε Βασιλιάς της Αίνου.

Από τον Πόλτυ είχε η Αίνος το προηγούμενο όνομα της Πολτυμβρία. Ο Ηρακλής  φόνευσε κοντά στην Αίνο τον Αδελφό του Πόλτυ τον Σαρπηδόνα, ως υβριστή, και εκ τούτου η ακτή ονομάστηκε και Σαρπηδονία.

Τεγύριος: Βασιλιάς της Θράκης. Έδωσε την κόρη του στον Ίσμαρο υιό του Ευμόλπου. Μετά το θάνατο του Ισμάρου, ο Εύμολπος διαδέχθηκε τον Τεγύριο. Όταν του ζητήθηκε του Ευμόλπου βοήθεια από τους φίλους του Ελευσινίους στον πόλεμο κατά των Αθηναίων, ανταποκρίθηκε με μεγάλη δύναμη Θρακών και φονεύτηκε στη μάχη από τον Ερεχθέα.

Ο Ακασάμενος: Υιός του Θεού Ποσειδώνα, πατέρας της Περιβοίας, Βασιλιάς των Παιόνων, έκτισε την πόλη Ακασαμεναί (στη σημερινή Μακεδονία).

Παλαιστίνος: Βασιλιάς της Θράκης, υιός του Ποσειδώνα επίσης, που πνίγηκε στο Στρυμόνα ποταμό όταν νικήθηκε από τους εχθρούς του.

Εξ αυτού ο Στρυμόνας ονομαζόταν Παλαιστίνος.

Οτρεύς-Ατρεύς:Βασιλιάς των Θρακών Φρυγών ή Βρυγών. Η Αφροδίτη, η ωραιότατη Θεά, τρωθείσα από τον Αγχίση  μεταμορφώθηκε σε Κόρη του Οτρέα.

Κισσεύς: Βασιλιάς των Φρυγών επίσης, υιός του Αντήνορος και της Θεανώς (ιέρειας της Αθηνάς)και πατέρας της Εκάβης. Είχε Έδρα την Κισσό (πλησίον του Αξιού).

Σίθων: Βασιλιάς της θρακικής Χερσονήσου, υιός του Ποσειδώνα και της Όσης, κόρη του η Φυλλίδα η οποία κρεμάστηκε όταν δεν επέστρεψε έγκαιρα ο αρραβωνιαστικός της ο Δημοφών(υιός του Θησέα και της Φαίδρας) για το γάμο τους.

Μέντης: Ηγεμόνας των Κικόνων Θρακών στον Τρωικό πόλεμο.

Ακάμας: Ηγεμόνας των Θρακών του Ελλησπόντου στον Τρωικό πόλεμο, υιός του Ευσώρου, υψηλός, μεγαλόσωμος και άριστος μεταξύ των Θρακών κατά τον Όμηρο. Φημιζόταν για την ανδρεία του και την «ωκυποδία» του (ταχύτητα). Φονεύτηκε από τον Αίαντα του Τελαμώνος κατά τη συμπλοκή (Ιλιαδ.Ζ 8).

Γοργυθίων ή Γεργυθίων: Υιός του Πριάμου και της Καστιάνειρας  δεύτερης συζύγου του Πριάμου (πρώτη η Εκάβη) και καταγόταν από την Αισύμη ή Οισύμη των Ηδωνών Θρακών (μεταξύ Στρυμόνα και Νέστου ποταμού) Η Αισύμη σύμμαχος της Τροίας, έλαβε μέρος στον Τρωικό πόλεμο με ηγεμόνα τον Γεργυθίωνα ο οποίος φονεύθηκε από τον Τεύκρο. Άμεμπτος και ένδοξος κατά τον Όμηρο.

Πειρόος: Ένδοξος Ηγεμόνας των εξ Αίνου ακρόκομων  Θρακών στον Τρωικό πόλεμο, ο οποίος φονεύτηκε από τον Θόαντα τον Αιτωλό. Πατέρας του ο Ιμβράσος  από την Αίνο.

Εύφημος: Ηγεμόνας των Κικόνων Θρακών, υιός του Τροιζηνίου.

Ρίγμος: Φονεύθηκε στον Τρωικό πόλεμο από τον Αχιλλέα.

Ο Πυραίχμης: Ηγεμόνας των Αγκυλοτόξων Παιόνων Θρακών που τους οδήγησε στην Αμυδώνα (επί του Αξιού, μεταξύ Κιλκίς και Γιαννιτσών) και στον Τρωικό πόλεμο ως σύμμαχος και φίλος του Πριάμου όπου και φονεύτηκε από τον Πάτροκλο(Ομ. Ιλιαδ.Β,848 και Π, 287).

Μάρων: Υιός του Ευάνθους ή του Οινοπίωνα και εγγονός ή υιός του Διονύσου (Βάκχου),Ιερέας του Απόλλωνα στην Ίσμαρο, Κικωνική παραθαλάσσια πόλη στη Ροδόπη.

Επιστρέφοντας ο Οδυσσέας από την Τροία με 12 πλοία σταμάτησε στην πόλη αυτή την οποία κυρίευσε και κατάστρεψε. Ο Μάρων φιλοξένησε τον Οδυσσέα και τους εταίρους του , του έδωσε πολλά δώρα, ασκούς με γλυκό κρασί, επτά τάλαντα χρυσού, «Ποτήριον πανάργυρον» και 12 αμφορείς γεμάτους με παλαιό κρασί. Έσφαξε πολλά βόδια και αρνιά για τον Οδυσσέα. Με το κρασί αυτό ο Οδυσσέας μέθυσε τον Πολύφημο (Κύκλωπα) και τους εταίρους του οι οποίοι πήραν από την Ίσμαρο ότι πολύτιμο και τις γυναίκες τους. Πριν προλάβουν να αναχωρήσουν επέπεσαν οι Κίκονες στα πλοία τους και αφού φόνευσαν 6 άνδρες από κάθε πλοίο (σύνολο 72), πήραν πίσω τις γυναίκες τους και τα πολύτιμα δώρα. Η πόλη εκ του Μάρωνα ονομάστηκε Μαρώνεια.

Πολυμήστωρ: Βασιλιάς των Θρακών της Χερσονήσου της Θράκης (Καλλίπολη) κατά τον Τρωικό πόλεμο. Ο Ευριπίδης στην τραγωδία του Εκάβη  αναφέρει ότι ο Πρίαμος είχε στείλει στον Πολυμήστορα τον νεότερο υιό του με πολλά χρυσαφικά για να διαφύγει τον κίνδυνο του πολέμου. Μόλις έπεσε η Τροία ,ο Πολυμήστωρ τον φόνευσε και τον έριξε στη Θάλασσα. Η Εκάβη όμως που το πληροφορήθηκε, μετά την πτώση κάλεσε τον Πολυμήστορα για να του παραδώσει δήθεν  τους μυθώδεις Θησαυρούς του Πριάμου. Εκεί φόνευσαν τους υιούς του και τον τύφλωσαν για την ανόσιο πράξη του και την αθέμιτη πλεονεξία του.

Ρήσος: Τον Ρήσο στην Τροία ακολούθησε και ο ανεψιός του Ιπποκόων. Είναι θαυμάσιοι οι στίχοι του Ευριπίδη που αφιερώνει στην απαρηγόρητη μητέρα του. Για το θάνατο του δάκρυσε ακόμα και αυτός ο σκληρός Αχιλλέας

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ

Εκτός από τους διάσημους ραψωδούς – ποιητές- αοιδούς και μυθικούς Βασιλείς, η Θράκη ανέδειξε κατά την αρχαιότητα και πολλές προσωπικότητες των Γραμμάτων και επιστημών:

Αίσωπος: Καταγόταν από τη Μεσημβρία της Θράκης. Οι μύθοι του είναι παγκοσμίως γνωστοί και θεωρείται πατέρας των μυθοποιών.

Δημόκριτος: Γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης(Ν. Ξάνθης σήμερα), περί το 470-465 π.χ. και πέθανε το 361 π.χ.. Μέγας Ατομικός Φιλόσοφος εμπνευστής και πατέρας της ατομικής θεωρίας.

Λεύκιππος: Γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης τον 5^ο π.χ. αιώνα. Φιλόσοφος, συνιδρυτής της ατομικής θεωρίας με τον Δημόκριτο, ίσως και δάσκαλος του.

Αρίσταρχος: Γεννήθηκε στη Σαμοθράκη (220-145 π.χ.). Οξυδερκής, Διάσημος Γραμματικός και κριτικός. Εκπαίδευσε 40 Γραμματικούς τους «Αριστάρχειους».

Βίων: Γεννήθηκε στα Άβδηρα Θράκης (430-370 π.χ.), Μαθηματικός, Αστρολόγος, Μετεωρολόγος, μαθητής του Δημόκριτου.

Θουκυδίδης (460-397 π.χ.): Θρακικής καταγωγής, υιός πλούσιου Θρακιώτη ή Βασιλιά, του Ολόρου, πατέρας της Ιστορίας (έζησε και έγραψε την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου ως στρατηγός των Αθηναίων). Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στα κτήματα του στη Θράκη όπου και πέθανε.

Πρωταγόρας (485-410 π.χ.): Γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης. Ένας από τους διασημότερους Σοφιστές της Αρχαιότητας, σύγχρονος του Σωκράτη. Είπε το «μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος».

Σπάρτακος: Θράξ νομαδικού γένους ,ρωμαλέος, συνετός, πράος και μέγας πατριώτης. Αιχμάλωτος των Ρωμαίων, ανδρείος μονομάχος,  διέφυγε από την Καπύη όπου ήταν φυλακισμένος και το 71π.χ. ηγήθηκε των εξεγερθέντων σκλάβων κατά των Ρωμαίων. Έπεσε μαχόμενος στη μάχη της Απουλίας. Παγκοσμίως γνωστός από την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία.

Θρακικής καταγωγής από μητέρα ήταν οι Αθηναίοι Στρατηγοί

Θεμιστοκλής της Αβρότονος , ο Κίμωνας της Ηγησιπύλης, ο Τιμόθεος, ο Χαρίδημος και ο Ιφικράτης ο οποίος είχε και σύζυγο Θρακιώτισα, όπως και ο Στρατηγός Μιλτιάδης. Επίσης Θρακιώτισα ήταν και η μητέρα του  κωμικού Αντισθένη και Θρακιώτης ο πατέρας του Πιττακού (650-570 π.χ.) ενός από τους 7 σοφούς της αρχαιότητας, που γεννήθηκε και διέπρεψε στη Μυτιλήνη.

ΘΡΑΚΕΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΕΣ

Θεαγένης στην πυγμή 480 π.χ.,

Δαμασίας σταδίου 320 π.χ.,

Λάμπος τέθριππο 300π.χ.,

Δημοκράτης ο Τενέδιος στην πάλη 220π.χ.

και άλλοι 6 Θρακομακεδόνες που για άγνωστους λόγους δεν αναφέρονται στα αρχεία των Ολυμπιακών αγώνων).

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Στα παράλια της Θράκης υπήρχαν από την αρχαιότητα πλούσιες πόλεις- Λιμένες, αποικίες των Ελλήνων του Νότου (Αθηνών-Σπάρτης- Νησιωτών κ.λπ. με πολιτισμό  που επικράτησε και μεταδόθηκε στη Χερσόνησο.

Οι σπουδαιότερες από αυτές τις πόλεις ήταν:

• Το Βυζάντιο: (Κωνσταντινούπολη)Αποικία των Ελλήνων Μεγαρέων. Ιδρύθηκε από τον Βύζαντα το 667 π.χ. επί του απείρου κάλους Κερατίου Κόλπου.
• Τα Άβδηρα: Κτισμένα μεταξύ Πόρτο Λάγους και Εκβολών του Νέστου Ποταμού (παραλία Ξάνθης) πήραν το όνομα από τον Άβδηρο, φίλο του Ηρακλή, πιθανόν δε και Αποικία των Φοινίκων .Ιστορικά φέρεται ιδρυτής της ο εκ Κλαζομενών της Μ. Ασίας Τιμήσιος το 656 π.χ.. Είναι η πατρίδα των ιδρυτών της ατομικής θεωρίας του Δημόκριτου και του Λεύκιππου, του σοφιστή Πρωταγόρα, των φιλοσόφων Ανάξαρχου και του Εκαταίου, του ποιητή Νικαινέτου και άλλων.
• Η Καρδία: Αποικία των Μιλησίων και Κλαζομενίων, των Αθηναίων κατά τον 7^ο π.χ. αιώνα και των Μακεδόνων κατά τον 4^ο π.χ. αιώνα, κτισμένη  στο στενότερο σημείο του λαιμού της Χερσονήσου της Καλλίπολης της Αν, Θράκης, στη Βόρεια παραλία του Κόλπου Μέλανος ή Ξηρού ή Σάρου.
• Η Ελαιούς: Επίσης πόλη της Χερσονήσου της Καλλίπολης, στο νοτιότερο της άκρο (περί τη σημερινή Κριθιά). Όπως όλες οι πόλεις της χερσονήσου κατελήφθη από τους Πέρσες, Αθηναίους, Λακεδαίμονες, Μακεδόνες και άλλους Θράκες.
• Η Καλλίπολη: Πόλη της ομώνυμης Χερσονήσου της Αν. Θράκης ήταν κατά τους ιστορικούς η καταστραφείσα  Κριθωτή. Στη νέα πόλη έδωσε το όνομα ο Φίλιππος ο πατέρας του Μ. Αλεξάνδρου.
• Η Πακτύη: Παλαιά Θρακική πόλη που ιδρύθηκε από τους Αθηναίους (Μιλτιάδη) στο λαιμό της Χερσονήσου της Καλλίπολης της Ανατολικής Θράκης.
• Η Αίνος: Αρχαιότατη Πόλη στις εκβολές του Έβρου (αριστερά). Παλαιότερα ονόματα της: Πολτυμβρία, Άψυνθος και Σκύθος. Λέγεται ότι κτίστηκε από τον Αινεία όταν γύριζε από τον Τρωικό πόλεμο και από τους ομηρικούς χρόνους φέρει το όνομα Αίνος. Κατά τον 5^ο π.χ. αιώνα ήταν για πολλά χρόνια αποικία των Αθηναίων.
• Η Αμφίπολη: Αποικία των Αθηναίων προ των Εκβολών του Στρυμόνα Ποταμού με πλούτο, πολιτισμό και Ιστορία. Στην Αμφίπολη έχουν ταφεί η Ρωξάνη σύζυγος του Μ. Αλεξάνδρου και υιός του Αλέξανδρος.
• Η Ηράκλεια: (Πέρινθος) Παραλιακή πόλη της Προποντίδας, αποικία των Σαμίων που ιδρύθηκε περί το 599π.χ.
• Η Βισάνθη: (Ραιδεστός) Παραλιακή πόλη της Αν. Θράκης, περί τα 30 χιλιόμετρα δυτικότερα της Ηράκλειας, στις εκβολές του Άρζου ποταμού, αποικία των Σαμίων του 6^ου π.χ. αιώνα.
• Τόμοι ή Τομίς: Αρχαιότατη παραλιακή πόλη της βόρειας Θράκης, επί του Ευξείνου πόντου, αποικία των Μιλησίων.
• Η Κάλατις ή Καλλάτια ή Κάλλασις: Αρχαιότατη παραλιακή πόλη της Βόρειας Θράκης, επί του Ευξείνου Πόντου, αποικία των Μιλησίων του 6^ου π.χ. αιώνα και αργότερα των Ηρακλειωτών.
• Η Ποτίδαια  Χαλκιδικής: (Αποικ. Κορινθίων 7ου π.χ. αιώνα). Υπήρξε το μήλο έριδος Αθηναίων, Λακεδαιμονίων και Μακεδόνων οι οποίοι την κατέλαβαν το 357 με το Φίλιππο.
• Η Όλυνθος: Κτίστηκε από τον Θρακιώτη βασιλιά Όλυνθο ,υιού του Στρυμόνα , την Εποχή του Τρωικού Πολέμου (12ο π.χ. αιώνα), έγινε έδρα όλων των παραλιακών πόλεων της Χαλκιδικής (αποικιών) και κατελήφθη και κατεστράφη από τον Φίλιππο το 347π.χ.
• Σάνη (Κασσάνδρας): Παραλιακή πόλη της Αρχαίας Θράκης στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής(1^ο πόδι), μεταξύ Ποτίδαιας και Μένδη (Μετόχι Παπαστάθη – δυτικά της Αφύσεως νυν Αθύτου), Αποικία των Ερετριέων (Ηροδ. VII, 123). Ελεύθερη μέχρι τους Περσικούς πολέμους, οπότε και υποτάχθηκε. Εξαναγκάστηκε να τους παραχωρήσει πλοία και στρατό. Καταστράφηκε από το Φίλιππο Β της Μακεδονίας το 348 π.χ. Σήμερα είναι Τουριστικό Κέντρο.
• Σάνη (Άθως): Αποικία των Ανδρίων του 7^ου π.χ. αιώνα, στη Διώρυγα του Ξέρξη στο 3^ο πόδι, απέναντι από το Νησί Αμολιανή, επί του Σιγγιτικού Κόλπου. Υποτάχθηκε και αυτή στους Πέρσες, εξαναγκάστηκε να παραχωρήσει και αυτή πλοία στρατό και εργάτες για τη διάνοιξη της διώρυγας. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο (με το κοντινό Δίον) ήταν σύμμαχος των Αθηναίων και το 349-348 π.χ. καταστράφηκε επίσης από το Φίλιππο Β. Στη θέση της το 316 π.χ. ο υιός του Αντίπατρου του Μακεδόνα ο Αλέξαρχος έκτισε την Ουρανούπολη, πόλη μεγάλη και πλούσια, επί λόφου  (κατά τον Στράβωνα ΧΙΙ,331), άγνωστο πότε καταστράφηκε.  Σήμερα στη θέση αυτή βρίσκεται το Κελί του Προφήτη Ηλία.
• Η Αγχίαλος και η γειτονική της Απολλωνία (Σωζόπολη): Παραλιακές πόλεις της Β. Θράκης επί του Ευξείνου πόντου, είναι επίσης αποικίες των Μιλησίων του 6^ου-5^ου π.χ. αιώνα.
• Η Μαρώνεια: Ήταν αρχαιότατη παραλιακή πόλη των Κικόνων (Ροδόπης), Ίσμαρος κατά τον Όμηρο, αποικία των Χιών κατά άλλους με το όνομα Ορθαγύρεια και με παλαιότερα ονόματα της Ιππαρχία, Κυνοσήμα και Κλαζομενή. Επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι ιδρύθηκε από το Μάρωνα εξ ου και το όνομα( Μαρώνεια).Η Μαρώνεια έχει πλούσια ιστορία, ανέπτυξε πολιτισμό, ανέδειξε ολυμπιονίκη  και συμμετείχε στην εκστρατεία του  Μεγάλου  Αλεξάνδρου. Σήμερα βρίσκεται στους πρόποδες του Ισμάρου του Νομού Ροδόπης, Δήμου Μαρώνειας με έδρα την Ξυλαγανή, 3 χιλιόμετρα περίπου από την Παραλία και την Πανάρχαια Μαρώνεια. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως πολλά μεταξύ των οποίων και το Αρχαίο Θέατρο το οποίο αξιοποιήθηκε και λειτουργεί από το 2008.Το ωραίο κλίμα, οι ακρογιαλιές της, οι ψαρότοποι, οι κυνηγότοποι στα προσβάσιμα  βουνά της, το λιμάνι της, τα καλά κρασιά και οι ελιές της, την κρατάνε ακόμη ζωντανή και την καθιστούν πόλο έλξεως και τουρισμού για όλες τις εποχές.

ΘΡΑΚΙΚΑ ΕΘΝΗ-ΦΥΛΑ ΚΑΙ ΥΠΟΔΙΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ.

• Αγριάνες (Ιππομάχοι εξ ου Πομάκοι),ή  Αγρίαι ή Αγριείς, ή Αγράϊοι.
• Αριανοί, Άρπιοι, Αρτάκιοι, Άσται ή Αστοι, Αψίνθιοι
• Βαίτοι, Βέσσοι ή Βησσοί, Βισάλτες
• Βίστωνες, Βρύγες, (Φρύγες-Βρίγες-Βρύγοι)
• Βιθυνοί, Βρέναι, Βρίαντες, Βαστάρναι, Βένοι, Βισάλτες
• Γέτες.
• Δάκες ή Δάκοι, Δερσαίοι ή Δεραίοι (πιθανόν και Δαρσίοι)
• Δίοι, Δίγηροι, Δόβηρες, Δρύσαι, Δόλογγοι και ΑΡΙΑΝΟΙ
• Δρώιοι, Δαρδανοί.
• Ηδωνοί ή Ήδωνες ή Ώδονες
• Θύννοι
• Κίκονες, Κορπίλοι, Καινοί, Κοραλλοί,
• Κρώβυζοι, Κοιλαλήται, Κυρμιάδαι, Κεβρύνιοι.
• Λαδεψοί, Λαιταίοι.
• Μαίδοι, Μοισσοί, Μελινοφάγοι,Μελανδύται,Μύγδονες(Σίθωνες).
• Νιψαίοι
• Ξάνθιοι
• Οδρύσες, Οδόμαντες, Ορρέσκιοι
• Πίερες, Παίονες( Παναίοι, Παιόπλαι, Γρααίοι, Λαιαίοι), Παίτοι
• Σαπαίοι ή Σάπαι και Σίποι, Σίντιες, Σίντοι και Σάϊοι
• Σάτρες, Σατροκέντες, Σαρμάται, Σκυρμιάδες, Σέρδοι, Σκαιοί,
• Σίρες, Σκεβόαι.
• Τριβαλλοί, Τρανίψοι, Τραλλείς, Τραυσοί, Τρωγλοδύτες, Τρήρες.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΩΝ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΦΥΛΩΝ.

Αγριάνες (Ιππομάχοι εξ ου Πομάκοι)ή Αγρίαι ή Αγριείς, ή Αγράϊοι.

Θρακική Φυλή που κατοικούσε στα άγονα και ορεινά μέρη του Σκομίου όρους και της Βορειοδυτικής Ροδόπης. Οι Αγριάνες ζούσαν ως κτηνοτρόφοι και μισθοφόροι πολεμιστές των Μακεδόνων, των Αθηναίων, των Οδρυσών Θρακών και των Ρωμαίων. Φημίζονταν  ως οι καλύτεροι ακοντιστές. Πήραν μέρος στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου με 1.000 ιππείς ακοντιστές. Σήμερα ζουν στα ορεινά της Ροδόπης(Ξάνθη-Κομοτηνή και Βουλγαρία). Εξισλαμίστηκαν επί τουρκοκρατίας περί το 1600 μΧ και η Ελληνική πολιτεία τους αντιμετώπισε ως ισλαμική μειονότητα και όχι ως Θρακική Φυλή. Τα τελευταία χρόνια αφυπνίστηκε η πολιτεία και οι Πομάκοι διδάσκονται τη γλώσσα τους, Ιδρύουν  Πολιτιστικούς Συλλόγους  και βροντοφωνάζουν ότι είναι Έλληνες.

Η Δημοκρατική Τουρκία δια του Τουρκικού προξενείου όμως της Κομοτηνής, τους τρομοκρατεί και τους απειλεί διότι για λόγους σκοπιμοτήτων και με πρόσχημα τη Θρησκεία τους θέλει Τουρκογενείς. Αυτό άλλωστε έκανε επί αιώνες με το παιδομάζωμα, τους Γενίτσαρους και άλλες μεθόδους εξισλαμισμού και εκτουρκισμού, η γείτονα χώρα.

Η Ελληνική Πολιτεία οφείλει να προστατεύσει τους Αγριάνες, για να μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται, να τους δώσει ανάλογα δικαιώματα και κίνητρα αποδέσμευσης και απεγκλωβισμού από την Τουρκική προπαγάνδα και κουλτούρα, προκειμένου να ενταχθούν στο γενεαλογικό τους κορμό.

Η ύπαρξη Τουρκικού Προξενείου  στη Θράκη δεν δικαιολογείται αφού δεν υπάρχει στη Θράκη Τουρκική μειονότητα βάσει της συνθήκης της Λοζάνης, αλλά Μουσουλμανική. Στη Μουσουλμανική αυτή μειονότητα των 120.000 ανθρώπων, το 38% είναι Αγριάνες, δηλαδή Έλληνες, το 14% Αθίγγανοι (Έλληνες) και το 48% Τουρκογενείς, τους οποίους ήθελε η Τουρκία να παραμείνουν στην Ελλάδα (κατά τη συνθήκη της Λοζάνης περί ανταλλαγής Πληθυσμών), για να έχει και να διατηρεί επεκτατικές βλέψεις.

Αριανοί: Αρχαίος Λαός της Θρακικής Χερσονήσου Αν. Θράκης (Θουκιδ.VIII,104).

Άρπιοι: Αρχαίος Λαός της κάτω Μυσίας στο στόμιο του Δούναβη κοντά στη νήσο Πεύκη, μάλλον οι ίδιοι με τους Καρπιανούς ή Καρπίδες.

Αρτάκιοι ή Αρτάκοι: Μικρός Θρακικός Λαός που αναφέρεται από τον Δίωνα Κάσιο.

Άσται ή Άστοι: Αρχαίος Θρακικός Λαός που κατοικούσε στην Αν. Θράκη, βόρεια της Περίνθου (Ηράκλειας)και μέχρι τη Σωζόπολη της Βόρειας Θράκης. Η χώρα τους ονομαζόταν Αστική και Πρωτεύουσα τους ήταν η Βιζύη. Συνήθως λήστευαν Ναυαγούς των παραλίων της Μαύρης θάλασσας η οποία εξ αυτού ονομάστηκε άξενος (αφιλόξενη) και κατ’ευφημισμό Εύξεινος Πόντος.

Αψίνθιοι: Πολεμικός και ληστρικός Λαός της Αν. Θράκης, που κατοικούσε ανατολικά της Αίνου, στην Αψυνθίδα. Ο Μιλτιάδης όταν κλήθηκε από τους φιλειρηνικούς Δολόγκους στη γείτονα Θρακική χερσόνησο και εγκαταστάθηκε περί το 506 π.χ., το πρώτο που έκανε ήταν η κατασκευή τειχών  στον ισθμό της χερσονήσου, από την Καρδία μέχρι την Πακτύη για να προστατευθεί από τους Αψυνθίους (Ηροδ.VI,34-37). Το 479π.χ.,ο ύπαρχος του Ξέρξη Οιοβάζος, που προσπάθησε να φύγει από την Καρδία της Αν. Θράκης, όταν έμαθε την άφιξη Αθηναίων, συνελήφθηκε από τους Αψύνθιους, θυσιάστηκε υπέρ του τοπικού Θεού και οι ακόλουθοι του φονεύτηκαν (Ηροδ.ΙΧ,119).

Βιθυνοί: Αρχαίος Θρακικός Λαός που μετανάστευσε και εγκαταστάθηκε στη Μ. Ασία τον 7^ο π.χ. αιώνα, περί τον Σαγγάριο Ποταμό μεταξύ της Παφλαγονίας-Γαλατίας-Φρυγίας και Μοισίας.

Βίστωνες: Αρχαίος Θρακικός Λαός που κατοικούσε περί την Βιστονίδα Λίμνη (Πόρτο Λάγος), Δυτικά των Κικόνων και ανατολικά των Αβδήρων. Πρωτεύουσα τους ήταν η Καρτέρα (παρά τα Άβδηρα)και μυθικός τους Βασιλιάς ο Διομήδης με τις ανθρωποφάγες φοράδες.

Βρύγες (Φρύγες-Βρίγες-Βρύγοι): Στην πανάρχαια εποχή κατοικούσαν παρά το Όρος Βέρμιο. Αρχαία πόλη τους οι Κύδραι. Εκτοπισθέντες οι περισσότεροι από τους Μακεδόνες, μετακόμισαν στην Ασία, μετονομάστηκαν Φρύγες και η χώρα τους Φρυγία. Οι εναπομείναντες στην Ελληνική Χερσόνησο κατοικούσαν ανατολικά από τα Κεραύνια όρη πλησίον των Λυγκηστών, των Πεληγόνων και της Λυχνίτιδας Λίμνης, όπου έρεε ο Ερίγων Ποταμός (Κουρτ.31-33).

Βισάλτες: Κατοικούσαν στα βόρεια του Στρυμόνα, στην μεταλλοφόρο οροσειρά που καταλήγει στην πεδιάδα της Μυγδονίας ως και υπεράνω της Αμφίπολης και της Ηράκλειας της Σιντικής. Ασχολήθηκαν με τη μεταλλουργία, που διδάχθηκαν από τους Θάσιους, πριν το 800π.χ.  Βασιλείς τους :Μώσσης 500-480 π.χ.. Δημήτριος περί το 450 Π.χ., Βασταρεύς και Όναρις ( Κουρτ.36 ).

Βησσοί ή Βέσσοι: Κλάδος της μεγάλης φυλής των Σατρών που κατοικούσε στη Βορειοδυτική Θράκη, περί το σημείο που συναντώνται ο Αίμος και η Ροδόπη, ανατολικά των Δαρδανών και Παιόνων και  νοτιοδυτικά των Σαπαίων. Ήταν πολεμικωτάτη ορεινή φυλή, συμμάχησε με τους Δαρδανούς και αντιστάθηκε γενναία στους συμμάχους τους Οδρύσες, στους Μακεδόνες και τους Ρωμαίους, στους οποίους υποτάχτηκαν τελευταίοι από όλους τους Θράκες.

Δάκες ή Δάκοι: Αρχαίος Θρακικός λαός που κατοικούσε προς τις εκβολές του Δούναβη (σημερινή Ρουμανία και μέρος της Ουγγαρίας). Παλαιότερα τους έλεγαν Γέτες ή ήταν η ίδια Φυλή και μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Ήταν αγρότες, κτηνοτρόφοι και κάνανε και εξόρυξη χρυσού και άλλων μετάλλων. Πίστευαν στην αθανασία της ψυχής, ότι δηλαδή ο άνθρωπος δεν πεθαίνει αλλά «μετοικίζεται». Πρωτεύουσα τους ήταν η Ζαρμιζεγέθουσα, ερείπια της οποίας σώζονται στη σημερινή Uarhely ή Gredistje της Τρανσυλβανίας. Άλλες πόλεις τους (κατά τον Πτολεμαίο Γ,8,4) ήταν η Δακίδαβα, Πατρίδαβα, Καρσίδαβα, Αργίδαβα, Μαρκόδαβα και άλλες, άγνωστο όμως πού βρίσκονταν.(το συνθετικό τους -δάβα σημαίνει πόλη ή οικισμός).

Κατά τον 1^ο π.χ. αιώνα είχαν αποκτήσει πολλή μεγάλη δύναμη και επιτέθηκαν πολλές φορές στους Ρωμαίους ,οι οποίοι τελικά τους υπέταξαν και τους διαίρεσαν σε 3 τμήματα με κοινή Πρωτεύουσα. Κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους δέχθηκαν πολλές καταστροφικές επιθέσεις από Σλάβους, Βουλγάρους, Μαγυάρους,  Αβάρους και άλλους Βάρβαρους Λαούς  οι οποίοι πολλές φορές κυριάρχησαν αλλά και απωθήθηκαν, αφήνοντας  όμως τραύματα και  σημάδια. Οι άνδρες τους πήγαιναν ως δούλοι στη Νότια Ελλάδα, για αυτό και η λέξη ΔαΚός ή Γέτης ήταν ταυτόσημη της λέξης δούλος κατά τους αρχαίους συγγραφείς (Στράβων VII, 304). Σήμερα τους λέμε οικονομικούς μετανάστες ή εισαγόμενους εργάτες. Σκλάβοι Θράκες υπήρξαν επί Ρωμαιοκρατίας οι οποίοι επαναστάτησαν ως Γνωστό με αρχηγό τους το Σπάρτακο.

Δαρδανοί ή Δαρδάνιοι: Θρακικό φύλο που κατοικούσε στο Βορειοδυτικό τμήμα της Θράκης πάνω από τον Αίμο και στα ανατολικά όρια της Ιλλυρίας. Ήταν ενοχλητικοί και επικίνδυνοι επιδρομείς στους νότιους γείτονες τους Παίονες Θράκες. Φίλοι της Μουσικής και σπουδαιότερες πόλεις τους Σκούποι (σημερινά Σκόπια, πατρίδα του Ιουστινιανού, Ναϊσός  σημερινή Νύσσα της Σερβίας, Πατρίδα του Μ. Κωνσταντίνου) Αρριβάντιον και το Ουλπιανόν. Αρχηγοί τους  ο Αινείας, ο Αρχέλαος και ο Ακάμας Υιοί του Αντήνορα του Δευτέρου ιεραρχικά στον Τρωικό πόλεμο μετά τον Πρίαμο.

Δερσαίοι- Δεραίοι (πιθανόν και Δαρσίοι)και Παναίοι: Μικρές πολεμικές φυλές που κατοικούσαν στις πηγές του Νέστου ποταμού,(ή κατά άλλους Δυτικά του Στρυμόνα) μεταξύ των Σαπαίων και των Ηδωνών Θρακών (Ηροδ.VII,110). Τους  υπέταξε ο Ξέρξης, διερχόμενος , και τους ανάγκασε να του χορηγήσουν στρατό. Οι ίδιοι ως σύμμαχοι του Σιτάλκη, Βασιλιά των Οδρυσών Θρακών , πολέμησαν εναντίον του Περδίκκα Β, βασιλιά των Μακεδόνων (454-413 π.χ.), κατά την περίοδο των πρώτων χρόνων του Πελοποννησιακού πολέμου που κράτησε από το 431 έως το 404Π.Χ, (Θουκ.Β 101).

Δόβηρες: Μικρή, πολεμική θρακική φυλή που κατοικούσε νότια της Παιονίας και επεκτεινόταν μέχρι το Παγγαίο.

Ηδωνοί ή Ήδωνες ή Ώδονες: Ένα από τα πιο γνωστά Αρχαιότατα  Θρακικά Έθνη, πολεμικότατο, με μεγάλο πολιτισμό που κατοικούσε πάνω από τις εκβολές του Στρυμόνα ποταμού και προς Ανατολάς της Κερκινίτιδας Λίμνης με κέντρο την πόλη Μυρκίνο της Ηδωνίδας Χώρας. Κατά τους αρχαίους συγγραφείς –Ιστορικούς ήταν οι πλέον πολιτισμένοι και επικρατέστεροι των Θρακών. Τις γυναίκες τους τις αποκαλούσαν ελκεσίποπλους διότι έσυραν επάνω την μακριά εσθήτα που φορούσαν συνήθως όλες οι γυναίκες των Θρακών (όπως και των Τρώων (Ομ.Ιλ. Η, 297). Κατά των Ηδονών επιτέθηκαν οι Θάσιοι Θράκες (και πολλοί άλλοι λόγω των χρυσορυχείων του Παγγαίου) οποίοι όμως Θάσιοι αφού έφθασαν μέχρι την πόλη Δραβίσκο απωθήθηκαν με τη συμμαχία και άλλων γειτονικών Θρακικών Φύλων (Ορρέσκιοι και Λαιαίοι).Βασιλιάς τους ο Πανάρχαιος Λυκούργος και ο Γέτας περί το 500 π.χ. Πόλεις τους Οι: Αμφίπολη, Ηιών, Μύρκινος, Φάγρης.

Μαίδοι: Κατοικούσαν βόρεια των Οδομάντων ή κατά άλλους στα βορειότατα του Στρυμόνα, γείτονες των Ηδωνών, βόρεια των Δανθαλιτών. Πρωτεύουσα τους η Ιαμφορίνα. Μοίρα εξ αυτών μετανάστευσε στη Βιθυνία και Ονομάστηκαν Μαιδοβυθινοί και στο εσωτερικό της Μακεδονίας.

Μύγδονες (Σίθωνες): Γείτονες των Δοβήρων. Κατοικούσαν βόρεια της Λίμνης Βόλβης. Πόλεις των Μυγδόνων η Αρέθουσα, η Σίνδος, Κρίστων (στο Θερμαϊκό) και η Θέρμη ή Θέρμαι (σημερινή Θεσσαλονίκη) η επισημότερη του Θερμαϊκού Κόλπου κατά τον Ηρόδοτο . Η Θέρμη κατελήφθη από τον Ξέρξη κατά τους Περσικούς πολέμους και χρησιμοποιήθηκε για λίγες μέρες ως ορμητήριο του. Το 431 π.χ. την κατέλαβαν 1000 Αθηναίοι οι οποίοι το 429 π.χ. την παρέδωσαν στον Περδίκκα Β΄, Βασιλέα των Μακεδόνων, σε αντάλλαγμα της συμμαχίας του με τους Αθηναίους. Μετά την καταστροφή της από τον Φίλιππο Β, ο Κάσσανδρος έκτισε την Πόλη το 315 π.χ. και της έδωσε το όνομα της συζύγου του Θεσσαλονίκης, ετεροθαλούς αδελφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κόρης του Φιλίππου Β.

Οι Σίθωνες: Θράκες που κατοικούσαν στη Χαλκιδική είναι υποδιαίρεση των Μυγδόνων Θρακών. Αρχαίες πόλεις της Χαλκιδικής: Στο λαιμό του Άθως το Δίον, Ολόφυξος, Θυσσός, Κλεωναί, Χαραδρούς, Σάνη, Άκανθοες και Ακροθωον. Οι κάτοικοι τους Τυρνησοί, Βισάλται Κρηστωναίοι, Έλληνες άποικοι  και Ήδωνες. Άλλες πόλεις τα Στάγιρα (Σημερινή Ολυμπιάδα) πατρίδα του Αριστοτέλη, η Βισαλτική Άργιλος κοντά στα Στάγιρα, Αρναί, Αυλών και Ασσα. Στο κέντρο της Χαλκιδικής υπήρχε η σπουδαιότερη αποικία των Χαλκιδέων η Όλυνθος (διάσημη κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο) και η Απολλωνία(Πολύγυρος).Στο μεσαίο πόδι της Χαλκιδικής, τη Σιθωνία, υπήρχαν οι αρχαίες πόλεις Τορώνη, Γαλυψός και η Άμπελος. Στο πρώτο πόδι, την Κασσάνδρα, υπήρχαν η Ποτίδαια, Σάνη, Κασσάνδρεια, Μένδη, Σκιώνη, Αιγαι, Νεάπολης και Άφυτις. Στη Χαλκιδική (στο Σπήλαιο Πετραλώνων)βρέθηκε ο αρχάνθρωπος, ηλικίας 240.000 έως 700.000 ετών, κτίστηκαν πολλές πόλεις από Χαλκιδείς, Ερετριείς, Κορίνθιους Αθηναίους κ.α. και τον 4ο π.χ. αιώνα κατελήφθη από το Φίλιππο το Β΄και έγινε Μακεδονική επαρχία. Τις πόλεις της όμως τις αποκαλούσαν Θρακικές.

Οδόμαντες: Γείτονες των Βισαλτών, πολεμικώτατοι, δεν υποτάχθηκαν στους Πέρσες.

Κατοικούσαν στον περί την Δάτον Πόλη χώρο, στα παράλια από το Στρυμόνα μέχρι τους πρόποδες του Παγγαίου όρους.

Κατά τον Μαργ. Δίμητσα (Τομ, Α 569) <<Η Οδομαντική επεκτεινόταν προς Βορρά της Ηδωνίδας (Αμφίπολη) και της Κερκινίδας Λίμνης, από την αριστερή όχθη του Στρυμόνα, μέχρι Σέρρες, Δράμα και Νέστο ποτ.>>

Μυθικός Βασιλιάς τους ο Σίθων και γνωστός ο Πολλής (σύμμαχος των Αθηναίων κατά τον Θουκυδ. Ε 19 και μάλλον ως προκύπτει από ευρεθέντα νομίσματα, ο Δερρόνικος (480π.χ.)και ο Δόκιμος.

Οι Οδόμαντες είχαν ασχοληθεί με τη μεταλλουργία, πριν τον 8^ο π.χ. αιώνα, που διδάχθηκαν από τους Θασίους. Στην Εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου αυτοί πολεμούσαν εναντίον του Περδίκκα των Μακεδόνων ως σύμμαχοι του Σιτάλκη, Βασιλιά των Οδρυσών Θρακών.

Οδρύσες: Ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος Θρακικός Λαός που κατοικούσε εκατέρωθεν των ποταμών Αρτίσκου (Τούντζα) και Εργίνη, παραποτάμων του Έβρου κατά τον Ηρόδοτο IV,92 και από τον Έβρο την πόλη των Κυψέλων(Ύψαλα) έως την Οδησσό (Βάρνα) κατά τον  Στράβωνα VII,331,48). Μυθικός τους Βασιλιάς ο Ορφέας, σπουδαιότεροι Αοιδοί-ποιητές τους ο Φιλάμμων και ο υιός του Θάμυρις και Βασιλείς τους οι Οδρύσος (εξ ου και το όνομα)  Αμάδοκος, Κερσοβλέπτης, Βυρισάδης, Σεύθης και Κότυς. Ως ιδρυτής όμως του ισχυρού Βασιλείου των Οδρυσών κατά τον 6^ο π.χ. αιώνα, αναφέρεται ο Τήρης. Επί των ημερών του το κράτος των Οδρυσών επεκτάθηκε μέχρι τον Εύξεινο Πόντο με την κατάληψη άλλων Θρακικών φύλων, έγινε πανίσχυρο και δεν υποτάχθηκε στους Πέρσες το 513 π.χ. Ο Τήρης συνεργάστηκε με τους Σκύθες που κατοικούσαν πέρα από το Δούναβη, των οποίων ο Βασιλιάς Αριαπείθης σημειωτέο είχε σύζυγο την κόρη του. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών αφήνοντας διάδοχο τον υιό του Σιτάλκη ο οποίος ανύψωσε ακόμη περισσότερο το κράτος των Οδρυσών και το επεξέτεινε από τα Άβδηρα έως το Δούναβη και από το Στρυμόνα έως τον Εύξεινο πόντο (Θουκ.ΙΙ,96).Πρωτεύουσες του Βασιλείου των Οδρυσών υπήρξαν κατά διαστήματα η Ουσκουδάμα (Αδριανούπολη), τα Κύψελα (Ύψαλα) και η Βιζύη. Ο Σιτάλκης είχε σύζυγο την αδελφή του Νυμφόδωρου των Αβδήρων ο οποίος των έπεισε να συμμαχήσει με τους φίλους του Αθηναίους κατά των Χαλκιδέων και Βοττιαίων το 431 π.χ., τις χώρες των οποίων κατάστρεψε. Οι Αθηναίοι απέβλεπαν στη μεσολάβηση του και για τη σύναψη συμμαχίας με τον Περδίκκα τον Βασιλιά της Μακεδονίας καθώς και με όλα τα Θρακικά φύλα. Τον υιό του Σιτάλκη τον Σάδοκο, τον τίμησαν οι Αθηναίοι δίνοντας του το δικαίωμα να γίνει πολίτης των Αθηνών. Ο Σιτάλκης σκοτώθηκε σε μάχη κατά των Τριβαλλών και τον διαδέχθηκε ο υιός του αδελφού του Σαραδόκου.

Σκύθης ο Α.: Επί της Βασιλείας του Σκύθη το κράτος των Οδρυσών διασπάστηκε σε μικρότερα Θρακικά κρατίδια και σατραπείες. Ο Κότυς ο Α (382-351 π.χ.)βασιλιάς σε ένα από αυτά, κατόρθωσε να τα επανενώσει με τη βοήθεια του Αθηναίου Στρατηγού Ιφικράτη, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την κόρη του Κότυ. Ο Κότυς υπήρξε πασίγνωστος και τιμήθηκε από τους Αθηναίους με χρυσό στέφανο και δικαίωμα πολίτου των Αθηνών. Μετά το θάνατο του Κότυ το κράτος των Οδρυσών ξαναδιασπάστηκε και τελικά καταλείφθηκε από το Φίλιππο Β΄ Βασιλιά των Μακεδόνων.

Το 335 π.χ. ο μέγας Αλέξανδρος ολοκλήρωσε την κυριαρχία του στη Θράκη και το 334π.χ. ξεκίνησε την εκστρατεία του προς την Περσία από την Πέλλα με 30.000 πεζούς, 5.000 ιππείς και με στόλο από την Κερκινίτιδα Λίμνη προς τις εκβολές του Στρυμόνα.

Στους 30.000 πεζούς  υπήρχαν 5.000 Θράκες  Σφενδονήτες, πολλοί Τριβαλλοί και Οδρύσες Θράκες με Αρχηγό τον Σιτάλκη.

Στο Ιππικό υπήρχαν 1.000 Αγριάνες Θράκες άριστοι ακοντιστές (σημερινοί Πομάκοι)με αρχηγό τον Άτταλο, πολλοί Οδρύσες  Θράκες με Αρχηγό τον Αγάθωνα και Παίονες Θράκες με Αρχηγό τον Αρίστωνα.

Σε λόγο του προς τους στρατιώτες του ο μέγας Αλέξανδρος είπε :

Οι Θράκες  είναι οι πολεμικώτατοι και ευρωστότατοι εκ των Λαών της Ευρώπης(Αρριαν.Αλεξ.Αναβ.2,7,5.).

Μετά το Θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τη διάσπαση των Μακεδόνων, το 313 π.χ. οι Οδρύσες επαναστάτησαν κατά του Λυσίμαχου (Στρατηγού του Μ. Αλεξάνδρου και μετέπειτα Βασιλιά των Θρακών)αλλά νικήθηκαν και  υποτάχθηκαν όπως και το 184π.χ.επι Φιλίππου Ε΄.

Το 168 π.χ. συνεξεστράτευσαν με τον τελευταίο Βασιλιά των Μακεδόνων, τον Περσέα, κατά των Ρωμαίων από τους οποίους νικήθηκαν στην Πύδνα και έκτοτε παρέμειναν υπό την κυριαρχία τους έχοντες όμως σχετική αυτονομία , ηρεμία και πρόοδο έως το 46μ.χ. οπότε όλη η Θράκη έγινε Ρωμαϊκή Επαρχία, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη οικονομική πρόοδο επί 2 αιώνες.

Ορρέσκιοι: Γνωστοί μόνο από νομίσματα. Μάλλον ίδιοι οι Σάτρες.

Πίερες: Κατοικούσαν στην επάνω από τον Όλυμπο περιοχή, είχαν ανώτερο πολιτισμό, επίδοση στη μουσική και την ποίηση. Πανάρχαιες πόλεις τους το Δίον, Λείβηθρον ή Λεβίθρα και Πίμπλεια ή Πίμπλα. Οι περισσότεροι εκτοπίστηκαν από τους Τημενίδες {οικογένεια από το Άργος της Πελοποννήσου) και εγκαταστάθηκαν στην μετά το Στρυμόνα ποταμό περιοχή και στους πρόποδες του Παγγαίου, εκτοπίζοντας τους Ηδωνούς Θράκες και από την μεταξύ του Στρυμόνα και Αξιού Ποταμού περιοχή, την Μυγδονία. Έκτισαν εκεί την Πέργαμο και την Φάγρητα η δε παραλία κάτω από το Παγγαίο όρος ονομάστηκε Πιερικός κόλπος.(Όμ.Ιλ.Ξ.226-Ηροδ.Ζ,112-Θουκυδ.Β29-Κουρτ31).

Παίονες: Ισχυρότατη Θρακική φυλή, υποδιαιρούμενη σε πολλές φυλές : Σιροπαίονες ,Γρααίοι, Λαιαίοι, Παίοπλες  Παναίοι.

Κατοικούσαν βόρεια της Δοϊράνης Λίμνης, και στις δύο όχθες του Αξιού ποταμού. Προς Βορά συνόρευαν με τους Δαρδανούς και τους Αρδιαίους Θράκες, εκτείνονταν ανατολικά μέχρι την Πρασιάδα λίμνη και πέρα από το Στρυμόνα ποταμό μέχρι το Παγγαίο όρος.

Κατά τους ιστορικούς, την παλαιά εποχή, οι Παίονες είχαν καταλάβει μεγάλο μέρος της σημερινής Νότιας Μακεδονίας την Κρηστωνίδα, τη Μυγδονία και μέρος της Χώρας των Αγριάνων(ιππομάχων=Πομάκων) μέχρι το Παγγαίο όρος. Είχαν εκστρατεύσει προς Ανατολάς μέχρι την Πέρινθο (Σημερινή πόλη Ηράκλεια της Ανατ. Θράκης). Συμμάχησαν με τους Αθηναίους αλλά και τους πολέμησαν υπό τον Φίλιππο Β ως σύμμαχοι και ηττημένοι το 355-354 π.χ. Βασιλείς των Παιόνων:

• Άγις, (σύγχρονος του Φιλίππου ο οποίος επιτέθηκε στους Παίονες μετά το θάνατο του Άγη)
• Λύγκειος 359-340 π.χ.
• Πατράος 340-315 π.χ.
• Αυδολέων, υιός του Πατράου, 315-286 π.χ.
• Αρίστων υιός του Αυδολέοντα
• Δροπίων 279 π.χ. υιός του Δέοντα.

Το 1877 βρέθηκε στην Ολυμπία επιγραφή επί του βάθρου ανδριάντα που μαρτυρεί ότι ο ανδριάντας στήθηκε εκεί από το κοινό προς τιμή του Βασιλέα Δροπίωνα (επιτρεπτό μόνο για Έλληνες- Κουρτ.36).

Το όνομα  Παίονες (κατά τον Παυσ.Ε,1) επικράτησε από τον Παίωνα ,υιό του Ενδυμίωνα (εραστή της Σελήνης) από την Αρκαδία , ο οποίος Παίων απομακρύνθηκε στην πάνω από τον Αξιό Χώρα όταν ηττήθηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες από τον αδελφό του Επειό. Πόλεις των Παιόνων : Αμυδών μετονομασθείσα  Αβυδών, Πύδνα, Δόβηρος ή Δόβηρα, Βυλαζώρα, Κισσός (Πατρίδα του Ήρωα του Τρωικού πολέμου Ιφιδάμαντα), Χαλάστρα και Αινεία (πλησίον Κισσού),Γαρίσκος (παρά τον Εχέδωρο Ποταμό),Γαρίσκος,  Βρομίσκος παρά τον Εχέδωρο ποτ., Στυβάρα(πλησίον του Ποταμού Ερίγωνα που Χύνεται στον Αξιό), Γορτύνιον, Στόβοι, Βύζαμος και Σίρις (μάλλον σημερινές Σέρρες),Σίνδος και Αρεθούσα (πλησίον της λίμνης Βόλβης).

Παναίοι: Αρχαίος Θρακικός Λαός, της φυλής των Παιόνων Θρακών, που κατοικούσε βόρεια του Στρυμόνα, στα πεδινά (Θουκυδίδης ΙΙ 101),πολέμησε κατά τα πρώτα χρόνια του  Πελοποννησιακού πολέμου εναντίον  του Περδίκκα της Μακεδονίας ως σύμμαχος του Σιτάλκη, βασιλέα των Οδρυσών Θρακών.

Παίτοι: Μικρή Θρακική φυλή που κατοικούσε προς τις εκβολές του ποταμού Έβρου. Στο πέρασμα των Περσών κατά της Ελλάδας, υποτάχθηκαν και αναγκάστηκαν να τους ακολουθήσουν (Ηρόδ.vii,110).

Το 334π.χ.υποτάχθηκαν στο Μέγα Αλέξανδρο με τον οποίο συνεξεστράτευσαν κατά των Περσών (Αριαν.Αναβ.Α,11,4).

Σαπαίοι ή Σάπαι και Σίποι, Σίντιες, Σίντοι και Σάϊοι: Οι Σίντιοι-Σίντες-Σάϊοι ήταν Θράκες, οι παλαιότεροι κάτοικοι της Σαμοθράκης και κατά τον Όμηρο της Λήμνου, μετονομασθέντες Σαπαίοι-Σάπαι και Σίποι, από τα μεγαλύτερα Θρακικά Φύλα.

Την πανάρχαια εποχή οι Σαπαίοι κατοικούσαν περί τα Άβδηρα (Ξάνθης) και ξαπλώθηκαν μέχρι το Παγγαίο και το Στρυμόνα. Επιδόθηκαν στη Μεταλλουργία πριν τον 8^ο π.χ. αιώνα, την οποία διδάχθηκαν από τους Θασίτες και τους εκτόπισαν από την πατρίδα τους μετά από πολέμους.

Ο Περσεύς (179-168 Π.χ.)τελευταίος ηγεμόνας των Μακεδόνων επιτέθηκε στους Σαπαίους (συμμάχους των ρωμαίων) και εκτόπισε από την Αμφίπολη το Βασιλιά τους τον  Αβρουπόλιδα Σύμμαχο των Ρωμαίων.

Τοιουτοτρόπως ο Περσέας παραβίασε τους όρους της συνθήκης που είχε υπογράψει ο πατέρας του με τους Ρωμαίους.

Η ΘΡΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Στις αρχές του 7^ου π.χ. αιώνα, ήρθε στη Μακεδονία η οικογένεια των Τημενιδών-Αργεαδών από το Άργος της Πελοποννήσου, η οποία αναπτύχθηκε και δυνάμωσε σύντομα. Δεν αναφέρεται πως απέκτησε σε σύντομο χρονικό διάστημα τόση ισχύ  και κατόρθωσε να εκτοπίσει τα πανίσχυρα Θρακικά Έθνη. Εικάζουμε ότι συνεργάστηκε με τους Γηγενείς Μακεδνούς που ζούσαν τότε στη σημερινή Δυτική Μακεδονία ή συμμάχησε με άλλους Έλληνες όπως συνηθιζόταν τότε μεταξύ εθνών και πόλεων.

Οι γειτονική τους τότε Θράκη ( Πιερία – Μυγδονία-Χαλκιδική- Παιανία κ.λπ., ήτοι η σημερινή Κεντρική, Ανατολική και Μέρος της Δυτικής Μακεδονίας)είχαν πλούσια εδάφη, κτηνοτροφία, ορυχεία χρυσού στο Παγγαίο από τον 8^Ο π.χ. αιώνα όπως προαναφέραμε, παραλίες από τον Πηνειό Π. μέχρι το Βόσπορο και όλα τα Δυτικά παράλια του Εύξεινου πόντου, Λιμάνια μεταλλουργία κ.λπ. Όλα αυτά  δελέασαν τους Μακεδόνες οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν την αποδιοργάνωση των Θρακών και επεκτείνανε το κράτος τους προς ανατολάς καταλαμβάνοντας θρακικά εδάφη. Περί τον 6^ο π.χ. αιώνα κατέλαβαν τη σημερινή Πιερία, Ημαθία, Πέλλα και μέρη της Δυτικής Μακεδονίας μετατοπίζοντας τα δυτικά όρια της Θράκης στον Αξιό Ποταμό.

Μεσολαβούν οι Περσικοί πόλεμοι.  Οι  Πέρσες το 513 υπέταξαν πολλά Έθνη-Φύλα στη Θράκη, την κατέστρεψαν και τη  λήστεψαν  επανειλημμένα  διερχόμενοι προς τη νότια Ελλάδα και μάλιστα εκδικητικά επιστρέφοντας νικημένοι.

Τον 4^ο π.χ. αιώνα επί Φιλίππου Β΄οι Μακεδόνες κατέλαβαν τη σημερινή Κεντρική Μακεδονία (Θεσσαλονίκη, Χαλκιδική, Κιλκίς και άνωθεν) μέχρι το Στρυμόνα Ποταμό. Στην Περιοχή αυτή υπήρχαν οι πόλεις Χαλάστρα, Σίνδος, Θέρμη (σημερινή Θεσσαλονίκη), Ποτίδαια, Όλυνθος κ.λπ. τις οποίες κατάστρεψε τελείως ο Φίλιππος Β΄ όπως συνήθιζε. Στη θέση της καταστραμμένης πόλης Θέρμη, έκτισε το 315 π.χ. νέα πόλη ο Γαμβρός του από κόρη Κάσσανδρος και της  έδωσε το όνομα της συζύγου του Θεσσαλονίκης (ετεροθαλούς αδελφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου). Μέχρι το 341 π.χ. ο Φίλιππος προχώρησε έως το Νέστο Ποταμό όπου και οριστικοποιήθηκαν τα όρια Θράκης – Μακεδονίας και ισχύουν μέχρι σήμερα.

Βεβαίως επί Φιλίππου Β΄ και Μεγάλου Αλεξάνδρου καταλήφθηκε όλη σχεδόν η Θράκη μέχρι το 335 π.χ., δεν εκτοπίστηκαν οι Θράκες, συνεργάστηκαν με το Μέγα Αλέξανδρο και έλαβαν μέρος στην εκστρατεία του κατά των Περσών με 4000 πεζούς και πάνω από 1000 ιππείς.

Γενικά η ιστορία των Θρακών συμβαδίζει και εξαρτάται μετά τον 6^οπ.χ. αιώνα από την Ιστορία των Μακεδόνων. Οι ηγεμόνες της Θράκης συνεργάζονται ή εξαρτώνται από τους Βασιλείς της Μακεδονίας

Οι Θράκες διατήρησαν την Αυτονομία τους και τους Βασιλιάδες τους και συμπολέμησαν  με τους Μακεδόνες Ηγέτες. Κατά την εποχή του Φιλίππου και του Μ. Αλεξάνδρου είχαν σμίξει σχεδόν όλοι οι Έλληνες και υπήρχε ένας ενιαίος Ελληνικός πολιτισμός και ανάπτυξη των Ελλήνων σε ολόκληρη τη Βαλκανική (Ελληνική) Χερσόνησο.

Οι Μακεδόνες Βασιλείς, οι οποίοι σε 2-3 περίπου αιώνες κυριάρχησαν σε όλη σχεδόν τη διαιρημένη Θράκη, ήταν οι ακόλουθοι:

Οίκος Αργεαδών της Βασιλικής Δυναστείας των Μακεδόνων

• Πτολεμαίος Α,668-665
• Περδίκας Γ   665-659
• Αμύντας Δ    659 Πέρδικας Α Αρχές 7^ου π.χ. Αιώνα
• Αργαίος
• Φίλιππος Α
• Αέροπος Α
• Αλκέτας
• Αμύντας Α    540-498
• Αλέξανδρος   498-454
• Περδίκκας Β  454-413
• Αρχέλαος     413-399
• Ορέστης      399-396
• Αέροπος Β    396-393
• Αμύντας Β    393-392
• Αμύντας Γ    392-370
• Αλέξανδρος Β 370-368
• Φίλιππος Β   359-336
• Αλέξανδρος Γ 336-323  Ο ΜΕΓΑΣ
• Αλέξανδρος Δ 323-310

ΟΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΔΩΝ

• Κάσσανδρος   310-297
• Φίλιππος Γ   297
• Αλέξανδρος Ε 297-294
• Αντίπαρος    297-294

ΟΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΓΟΝΙΔΩΝ

• Δημήτριος ο Πολιορκητής  294-288
• Πύρρος                   288-287
• Λυσίμαχος                287-280
• Πτολεμαίος ο Κεραυνός    280-279
• Μελέαγρος                279
• Αντίπατρος               278
• Πτολεμαίος               278
• Αλέξανδρος               277
• Αντίγονος ο Γονατάς      277-239
• Δημήτριος Β              239-229
• Αντίγονος ο Δωσων        229-222
• Φίλιππος Ε               222-179
• Περσεύς                  179-168

Αυτή η οικογένεια των Τημενιδών – Αργεαδών στην οποία ανήκουν ο Φίλιππος Β και ο Μέγας Αλέξανδρος, καθόρισε και άλλαξε το μέλλον και την ιστορία των Μακεδόνων, των Θρακών, των Ελλήνων και του Κόσμου.

Το 168 π.χ.  οι Οδρύσες Θράκες συνεξεστράτευσαν με τους Μακεδόνες κατά των Ρωμαίων από τους οποίους νικήθηκαν στην Πύδνα. Από τότε και μέχρι το 46 μ.Χ. η Θράκη είχε μία σκιώδη ανεξαρτησία.

ΘΡΑΚΗ ΣΤΗ ΡΩΜΑΙΟΚΡΑΤΙΑ – ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Το 27πΧ ιδρύθηκε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με την αναγόρευση του Οκταβιανού ως Αύγουστου. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην μεγαλύτερη έκτασή της περιλάμβανε ολόκληρη τη Δυτική και Νότια Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, τη Μικρά Ασία, την Αρμενία, τη Συρία, τη Παλαιστίνη και τη Μεσοποταμία.

Οι ΡΩΜΑΙΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ που συνέβαλαν στην ανάπτυξη και ευημερία της Θράκης, διέπραξαν διωγμούς εναντίον των Χριστιανών και αντιμετώπισαν τις πρώτες επιδρομές των Γότθων, Ούννων και Οστρογότθων, ήταν κατά χρονολογική σειρά οι Εξής:
27π.χ.-14μ.χ.Αύγουστος Οκταβιανός

Την εποχή αυτή γεννήθηκε ο Χριστός.

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΙΟΥΛΙΩΝ – ΚΛΑΥΔΙΩΝ
14-37μ.χ  Τιβέριος Α’. Καχύποπτος που επέβαλε στυγνό καθεστώς. Επί ημερών του ο Ιωάννης ο Βαπτιστής άρχισε το κήρυγμα του για την έλευση του Ιησού. Η άνθηση του χριστιανισμού δεν ήταν δυνατόν να αφήσει ανεπηρέαστη την αυτοκρατορία. Στην Ιουδαία ηγεμόνευε ο Πόντιος Πιλάτος, ο οποίος έδωσε την άδεια για να σταυρωθεί ο Χριστός. Οι χριστιανοί εκδιώχθηκαν, άλλοτε με βίαιο τρόπο και άλλοτε πιο ήπια, μέχρι το 313 μΧ όπου ο Μέγας Κωνσταντίνος σταμάτησε τους διωγμούς των χριστιανών και τους προστάτεψε με το διάταγμα των Μεδιολάνων περί ανεξιθρησκίας.

37-41 Γάϊος (Καλιγούλας)Δεσποτικός και μεγαλομανής τύραννος που απαιτούσε την απονομή τιμών Θεού. Είχε διαταραχθεί η ψυχική του υγεία. Δολοφονήθηκε στις 24-1-41

41-57 Κλαύδιος Α. Θείος του Καλιγούλα. Μεγάλωσε τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κατέκτησε τη Βρετανία (και ονόμασε το γιό του Βρετανικό). Στηριζόταν στις γυναίκες του Αγριππίνα και Μεσσαλίνα. Η πρώτη κατόρθωσε να κάνει αυτοκράτορα το γιό της (το Νέρωνα ) από άλλο γάμο, ενώ η δεύτερη εκτελέστηκε για συνωμοσία.

Το 46 μ.Χ., η Θράκη, έγινε Ρωμαϊκή επαρχία με πρωτεύουσα την Πέρινθο (Ηράκλεια Ανατολικής Θράκης) και με τα ίδια σύνορα.

Οι Ρωμαίοι έδειξαν ενδιαφέρον για τη Θράκη, λόγω της γεωγραφικής και γεωστρατηγικής της θέσης, και τον πλούτο της γενικά. Έκτισαν νέες Πόλεις  (Μαξιμιανούπολη, Τραϊανούπολη, Διοκλητιανούπολη, Νικόπολη, Γρατιανούπολη κ.λπ.), Βελτίωσαν τις παλαιές(Ορέστια νυν Αδριανούπολη, Φιλιππούπολη που την ονόμασαν  Τριμόντιουμ, τους Φιλίππους) και ανακήρυξαν ελεύθερες τις πόλεις: Άβδηρα, Μαρώνεια και Αίνο.

Οι Θράκες έζησαν έκτοτε ως Ρωμαίοι – Βυζαντινοί πολίτες έως το 1354-1365 οι της επαρχίας και έως 1453 οι της  πρωτεύουσας (Κωνσταντινούπολης). Τους 2 πρώτους αιώνες της Ρωμαιοκρατίας υπήρξε στη Θράκη ανάπτυξη, πρόοδος και ευημερία. Στη συνέχεια όμως άρχισαν οι επιδρομές προς το Βυζάντιο των Γότθων, Ούννων, Οστρογότθων, Αβάρων και άλλων. Όλες οι επιδρομές προς την Κωνσταντινούπολη γίνονταν μέσω Θράκης, η οποία τις πλήρωνε με φόρο αίματος και αγαθών.

Τον 5^ο αιώνα εμφανίστηκαν πάνω από το Δούναβη ποταμό οι Βούλγαροι. Άρχισαν στις αρχές του 6^ου αιώνα να παρενοχλούν το Βυζάντιο στη Βόρεια Θράκη με ληστρικές επιδρομές. Συνέχισαν τις επιδρομές οι οποίες έγιναν συχνότερες, καταστροφικές και φονικές εις βάρος των Βορειοθρακών και Μακεδόνων. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες έχοντας πολλά μέτωπα πολέμου, δεν προστάτευαν τα βόρεια σύνορα της Χώρας τους, τη Θράκη. Οι Βούλγαροι το εκμεταλλευτήκαν και πέτυχαν να εγκατασταθούν κατά περιόδους στη Βόρεια Θράκη (μεταξύ Αίμου και Δούναβη) εκτοπίζοντας τους Θράκες της Μυσίας ή Μοισίας. Περί τον 7^ο αιώνα ήρθαν από τα καρπάθια όρη και άρχισαν τις παρενοχλήσεις προς το Βυζάντιο οι Σλάβοι. Με τους φίλους τους Βουλγάρους υπήρξαν οι φονικότεροι και οι καταστρεπτικότεροι επιδρομείς «της Βυζαντινής Θράκης».

Κατόρθωσαν να δημιουργήσουν οι Βούλγαροι το 681 κράτος με τον Ασπαρούχ στη Βόρεια Θράκη (μεταξύ Δούναβη και Αίμου). Έγιναν ισχυροί και απειλητικοί για το Βυζάντιο. Το τίμημα όμως το πλήρωσαν και πάλι άμοιροι Θράκες με Γενοκτονίες και  Εκτοπισμούς. Η ιστορία αυτή Κράτησε χρόνια και αιώνες. Το Ισχυρό Βυζάντιο, της «Μεγαλύτερης Ελληνικής Αυτοκρατορίας», που μπορούσε να νικά τους Πέρσες και τους Μουσουλμάνους Άραβες, δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εγκατάσταση  στη Θράκη, των σχετικά αδυνάμων Βουλγάρων και Σλάβων.

Οι Θράκες υπέστησαν σφαγές, καταστροφές, εκτοπισμούς, λεηλασίες και όλα τα δεινά των πολέμων του Βυζαντίου και των ληστρικών επιδρομών από Βορά, Δύση και Ανατολή.

Πλήρωσαν με αίμα, ξεριζώθηκαν από τις πανάρχαιες πατρογονικές τους εστίες, μειώθηκαν, ελαττωθήκαν αλλά δεν έσβησαν και δεν μηδενίστηκαν. Τους έμελε να γίνουν και Οθωμανοί πολίτες επί 5,5 περίπου αιώνες για να υποστούν Γενοκτονίες, νέους εκτοπισμούς, ταπεινώσεις και φρικαλεότητες από τους αχαρακτήριστους Μουσουλμάνους Τούρκους, ανθρώπους ενός άλλου Θεού.

Συνεχίζεται η κατά χρονολογική σειρά ιστορική παρουσίαση των Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου  και των έργων τους που αντικατοπτρίζουν και την ιστορική διαδρομή της Θράκης.
57-68 Νέρωνας. Το 64 έκανε τον πρώτο διωγμό χριστιανών διότι τους Θεώρησε υπαίτιους για την μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε και κατάστρεψε πολλές συνοικίες της Ρώμης. Επί των ημερών του πέθαναν οι Απόστολοι Παύλος και ο Πέτρος. Το 66 έκανε πετυχημένη περιοδεία στην Ελλάδα και το 68 αυτοκτόνησε.

Οι επόμενοι Αυτοκράτορες ήταν:

Γάλβας (68-69μΧ), Όθωνας (69μΧ), Βιτέλλιος (69μΧ) Αυτοκράτορες με πολλή μικρή διάρκεια διακυβέρνησης, στην οποία αναλώθηκαν περισσότερο στο πως θα εξουδετερώσουν πολιτικούς αντιπάλους.

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΦΛΑΒΙΩΝ

Βεσπασιανός (69-79μΧ). Περιόρισε για οικονομικούς λόγους τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, εκτός από την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης των Ιουδαίων στην Παλαιστίνη και την εκστρατεία στη Βρετανία και τη Συρία. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Τίτος (79-81μΧ) Στα 2 χρόνια της κυβέρνησής του χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις από την έκρηξη του Βεζούβιου (79μΧ) και μία νέα μεγάλη πυρκαγιά στην Ρώμη (80μΧ).

Δομιτιανός (81μΧ- 96μΧ). Στην εποχή του σημειώθηκε ο δεύτερος κατά σειρά διωγμός των χριστιανών. Έστειλε τον Ιωάννη εξορία στην Πάτμο, ενώ θανατώθηκαν ο Τιμόθεος και ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Η δεσποτική του συμπεριφορά και οι συνωμοσίες υπήρξαν αιτία της δολοφονίας του το 96.

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΑΝΤΩΝΙΝΩΝ

Νέρβας (96-98μχ). Μετριοπαθής και αδιάφθορος, με 15μηνη διακυβέρνηση.

Τραϊανός (98-117μΧ)Από τους καλούς αυτοκράτορες, μετριοπαθής, ευγενικός και δημοφιλής. Κατέκτησε σε δύο πολέμους, το 101 και 106 την πλούσια Δακία (Θράκη)και πήρε πολλά λάφυρα. Έκανε αρκετές συλλήψεις χριστιανών και επί των ημερών του πέθανε ο Ιωάννης στην Έφεσο σε βαθιά γεράματα.

Αδριανός (117-138μΧ) Σύνθετη προσωπικότητα, κοσμοπολίτης, Ισπανικής καταγωγής. Εφάρμοσε αμυντική πολιτική. Διεξήγαγε πόλεμο εναντίον των Ιουδαίων (132-135 μ.Χ.) που επαναστάτησαν όταν επιχείρησε να ιδρύσει ιερό Καπιτώλιο του Δία στο χώρο του ναού των Ιουδαίων. Πολλά ήταν τα θύματα και οι αιχμάλωτοι Ιουδαίοι.

Αντωνίνος ο Ευσεβής (Το πλήρες όνομα του: Τίτος Αίλιος Αδριανός Αντωνίνος Πίος  γεν. 86 μ.Χ.(138-161μΧ), Θετός γιος του Αδριανού και αντικαταστάτης του. Ο χαρακτηρισμός ευσεβής του δόθηκε όταν απέτρεψε τη σύγκλητο να θεοποιήσει τον Αδριανό. Ήταν μετριοπαθής και απέφευγε τον πόλεμο.

Μάρκος Αυρήλιος (161-180μΧ) Ισπανικής καταγωγής, γεννημένος στη Ρώμη. Ξεχωριστή προσωπικότητα με φιλολογική και φιλοσοφική μόρφωση. Επί αυτοκρατορίας του σημειώθηκαν φυσικές καταστροφές, πλημμύρες και επιδημία Πανώλης που έπληξαν όλη σχεδόν την αυτοκρατορία.

Κόμμοδος (180-192μΧ). Έγινε αυτοκράτορας σε ηλικία 19 ετών. Ανίκανος και ματαιόδοξος, δολοφονήθηκε την τελευταία μέρα του 192.Άρχισαν έριδες και εμφύλιοι για τη διαδοχή του και κρίση στην αυτοκρατορία που κράτησε πολύ.

• 192-193  Περτίναξ
• 193  Δίδιος Ιουλιανός
• Σέπτιμος Σεβήρος (193-211 μΧ)
• Καρακάλλας (211-217μΧ)
• Μακρίνος (217-218 μΧ)
• Ηλιογάβαλος (218-222μΧ)
• Αλέξανδρος Σέβηρος (222- 235μΧ)
• Μαξιμίνος ο Θράξ (235-238μΧ)
• Γορδιανός Γ΄  (238-244μΧ)
• Φίλιππος Μάρκος Ιούλιος (244-249 μΧ)
• Άραβας Δέκτος 249-253 μΧ): Οραματιζόταν την επιστροφή στα ιδανικά και τα ιδεώδη της αρχαίας Ρώμης. Εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών.

ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΓΟΤΘΩΝ-ΟΥΝΝΩΝ –ΟΣΤΡΟΓΟΤΘΩΝ

Μετά από 3 αιώνες ειρήνης ευημερίας και ανάπτυξης, η Θράκη έγινε μία πλούσια και πολυάνθρωπη επαρχία, ελκυστική για λεηλασίες από τους Βάρβαρους γείτονες και μη.

Το 251 μ.Χ., δέχθηκε επιδρομή των Γότθων, οι οποίοι πέρασαν το Δούναβη ποταμό, λεηλάτησαν τη Θράκη, κατέλαβαν τη Φιλιππούπολη και ΕΣΦΑΞΑΝ όλους τους κατοίκους της.

Ο Αυτοκράτορας Δέκτος τους καταδίωξε αλλά σκοτώθηκε στη μάχη.

Εξακολούθησαν τις επιδρομές τους επί 20ετία περίπου.

Αυτοκράτορες οι:
253-258     Βαλεριανός

258-268 Γαλλιηνός

Πατέρας και γιος ήταν συγκυβερνήτες έως τον θάνατο του Βαλεριανού (260 μΧ). Ο Γαλλιηνός προσπάθησε να επαναφέρει την ηρεμία στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, σταματώντας τους διωγμούς των χριστιανών.

268-270     Κλαύδιος Β’

Το 269 ο Κλαύδιος ο Β΄ συνέτριψε  τους επιδρομείς και τους απώθησε πέρα από το Δούναβη.

270-275     Αυρηλιανός
275-276     Τάκιτος
276-282     Πρόβος
282-283     Κάρος
283-285     Καρίνος
286-306     Διοκλητιανός
306-337     Κωνσταντίνος Α’

Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός (268-270 μΧ)

Αυρηλιανός (270-275 μΧ)

Θέλησε να επιβάλλει την λατρεία του θεού Ήλιου, και κατεδίωξε τους χριστιανούς της αυτοκρατορίας οι οποίοι δεν  τον προσκυνούσαν.

Τάκιτος (275-276 μΧ), Πρόβος (276-282 μΧ),

Κάρος (282-283 μΧ), Νουμεριανός (283-283 μΧ)

Διοκλητιανός (284-305 μΧ)Εξαπέλυσε διωγμούς, με βασανιστήρια και δημόσιες εκτελέσεις, διότι θεωρούσε τους χριστιανούς διχαστικό και επικίνδυνο στοιχείο για το κράτος. Χώρισε την αυτοκρατορία διοικητικά σε δύο μεγάλα τμήματα τα οποία επίσης χωρίζονταν σε δύο μικρότερα, εγκαινιάζοντας έτσι την περίοδο της τετραρχίας.

Γαλέριος (305- 311μΧ) Συναυτοκράτορας με τον Κωνσταντίνο Χλωρό. Ως εκπρόσωπος  της σκληρής γραμμής κατά των χριστιανών, το 311 μ.Χ. κατέπαυσε με διάταγμα τους διωγμούς, νομιμοποίησε την Εκκλησία ως «επιτρεπομένη θρησκεία», οι οπαδοί της οποίας έπρεπε να προσεύχονται στον δικό τους θεό για την ευτυχία του κράτους.

Μαξιμίνος ο Δάιας (309- 313 μΧ)

Μετά τον θάνατο του Γαλέριου βασίλευσε στην Ανατολή ως συναυτοκράτορας του Λίκινου (307- 313 μΧ).

Κωνσταντίνος Χλωρός (305-306 μΧ)

Πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

ΠΡΩΤΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (324-565)

Το 324 στέφεται αυτοκράτορας του Βυζαντίου ο Μέγας Κωνσταντίνος (324-337), (Θρακοδαρδανικής ή Ιλλυρικής καταγωγής; από τη Ναησό της Θράκης- σημερινή Νις της Σερβίας), νικώντας το Μαξέντιο στη Μουλβία γέφυρα του Τίβερη (312) και το Λικίνιο στην Αδριανούπολη (323).

Το βυζαντινό κράτος, ρωμαϊκό ακόμα στη διοίκηση, στο δίκαιο και στην επίσημη γλώσσα του, αναδιοργανώθηκε με τις μεταρρυθμίσεις του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο οποίος συνέχισε το μεταρρυθμιστικό έργο του Διοκλητιανού. Είχε να αντιμετωπίσει τους πατροπαράδοτους εχθρούς, τους Πέρσες, τους Αλαμάνους για περίπου εκατό χρόνια στη Δύση, τους Γότθους, Ούννους και Οστρογότθους στη Θράκη και Μακεδονία, οι οποίοι τελικά στράφηκαν προς την Ιταλία και ίδρυσαν δικό τους βασίλειο στη θέση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους.
Για λόγους πολιτικούς, οικονομικούς και  στρατιωτικούς μετέφερε την πρωτεύουσα στο Βυζάντιο.

Το 8-11-324 θεμελιώνεται η Κωνσταντινούπολη και

το 330 στις 11 Μαΐου εγκαινιάζεται.

Υποστήριξε το χριστιανισμό, με την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325) στη Νίκαια και με τη βάφτισή του (337). Φρόντισε για τη διοίκηση, μείωσε τη φορολογία και δημιούργησε κυρίως μισθοφορικό στρατό.

Η Θράκη έγινε πρωταγωνιστής.

Το κέντρο του Ελληνισμού μεταφέρθηκε μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Θεσσαλονίκης δηλαδή στη Θράκη. Είχε την Πρωτεύουσα στο χώρο της και ήταν το στήριγμα και η ασπίδα της Βασιλεύουσας.

Διέθετε πλούτο. Είχε μεγάλα σύνορα και βάρβαρους γείτονες.

Για όλα τα παραπάνω ,αλλά και λόγω της γενικότερης πολιτικής και στρατηγικής των Αυτοκρατόρων να ρίχνουν το κέντρο βάρος προς την Ασία και να μην εξασφαλίζουν πρωτίστως τη φύλαξη των συνόρων, η ΘΡΑΚΗ υπέστη επί πολλούς αιώνες λεηλασίες, καταστροφές, εμπρησμούς, αφανισμούς και σφαγές, ελέω αυτοκρατόρων κυρίως.

Το 330 θεμελιώνεται η Αγία Σοφία από το Μ. Κωνσταντίνο και εγκαινιάζεται το 346 από τον υιό του Κωνστάντιο.

Το 404, Πυρπολείται και την ξανακτίζει ο Θεοδόσιος Β.

το 532 Ξαναπυρπολείται κατά τη στάση του Νίκα και στις 23-2-532 ξαναθεμελιώνεται και εγκαινιάζεται.

27-12-537 επί Ιουστινιανού. Αρχιτέκτονες Ισίδωρος ο Μιλήσιος και Ανθέμιος ο Τραλλιανός. Εργάστηκαν 10.000 εργάτες. Το κόσμημα αυτό της Ελληνικής Αυτοκρατορίας και Ορθοδοξίες μετατράπηκε από τους Τούρκους αργότερα σε Τζαμί και καλύφτηκαν οι τοιχογραφίες του με σοβάδες και Αραβουργήματα.

Τον Κωνσταντίνο στη Δυναστεία του τον διαδέχονται:

Ο Κωνστάντιος (337-361) εξόντωσε τα άλλα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας και κυβέρνησε μόνος του. Υποστήριξε τον αρειανισμό.

Ιουλιανός ο παραβάτης361-363

θέλησε την αναβίωση των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων και τεχνών και να επαναφέρει ως επίσημη θρησκεία του κράτους την αρχαία πολυθεϊστική, γι’ αυτό ονομάστηκε Παραβάτης ή Αποστάτης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τούς Πέρσες.

Ιοβιάνος363-364 Σύνηψε ειρήνη με τους Πέρσες, αλλά πέθανε ξαφνικά σε ένα χρόνο.

Ουαλεντνινιανός Α και Ουάλης364-375

Ουάλης, Γρατιανός και Ουαλεντινιανός Β 375-378

Το 377 ο Ουάλης επέτρεψε τους Γότθους να εγκατασταθούν μεταξύ Αίμου και Δούναβη(άνω Μυσία Θράκης) και σε άλλα μέρη της Αυτοκρατορίας  διότι τους πίεζαν Ούννοι και οι Οστρογότθοι.

Το 378 επαναστάτησαν οι Γότθοι, βάδισαν προς την Κωνσταντινούπολη λεηλατώντας τη Θράκη. Ο Ουάλης τότε εγκατέλειψε την εκστρατεία κατά των Περσών, γύρισε στη Θράκη, ηττήθηκε από τους Γότθους κοντά στην Αδριανούπολη και ο ίδιος κάηκε ζωντανός.

Το 378 – 457 έχουμε τη Δυναστεία του Θεοδοσίου

Ο Θεοδόσιος Α ο Μέγας (378-395) νίκησε τους Γότθους αλλά τους επέτρεψε να μείνουν και πάλι στην Άνω Μυσία.

Εδραίωσε το χριστιανισμό, με τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 381, οργάνωσε ισχυρό στρατό, κατάργησε τους Ολυμπιακούς αγώνες και διαίρεσε το κράτος οριστικά σε Ανατολικό (Αρκάδιος) και Δυτικό (Ονώριος).

Το 395, όταν πέθανε ο Θεοδόσιος και τον διαδέχθηκε ο Αρκάδιος (395-408), οι Γότθοι με αρχηγό τους τον Αλάριχο ξαναλεηλάτησαν τη Θράκη βαδίζοντας προς την Κωνσταντινούπολη και μετά στράφηκαν κατά της Μακεδονίας, Θεσσαλίας και Πελοποννήσου που υπέστησαν τα πάνδεινα.

Τον Αρκάδιο Διαδέχθηκε ο Θεοδόσιος Β ο Μικρός (408-450), ο οποίος επιτροπευόταν από την αδερφή του Πουλχερία και τον έπαρχο Ανθέμιο. Αξιόλογη και δραστήρια η γυναίκα του Ευδοκία. Στην εποχή του κατασκευάστηκε στην Κωνσταντινούπολη το Θεοδοσιανό τείχος, ιδρύθηκε το  Πανδιδακτήριο, συγκλήθηκε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος στην Έφεσο και δημιουργήθηκε ο θεοδοσιανός κώδικας.

Το 441 επί Θεοδοσίου Β, οι Ούννοι του Αττίλα πέρασαν το Δούναβη, κυρίευσαν τη Μυσία, κατέβηκαν ακόμη  πιο κάτω προς τη Θράκη, τη λεηλάτησαν και καταστρέψανε τη Φιλιππούπολη.

Μαρκιανός (450-457) με τη γυναίκα του Πουλχερία συγκάλεσαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα το 451 (Στις οικουμενικές συνόδους 325 Νίκαια,381 Κωνσταντινούπολη, 431 Έφεσος και 451 Χαλκηδόνα διατυπώθηκε το σύμβολο της πίστης και καθορίστηκε η ορθόδοξη διδασκαλία).
Από το 457 έως 518 έχουμε τη Δυναστεία του Λέοντος.

Λέων Α ο Θράξ (457-474) στέφθηκε αυτοκράτορας από τον πατριάρχη. Στα χρόνια του έγινε η εκστρατεία κατά των Βανδάλων με επικεφαλής το Βασιλίσκο, η οποία κατέληξε σε καταστροφή.

Λέων Β 474

Ζήνων ο Ίσαυρος 474-491 διαδέχτηκε τον εξαετή γιο του Λέοντα Β΄. Στην εποχή του κάηκε η βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης, καταλύθηκε το Δυτικό Ρωμαϊκό κράτος (476-479) και έγινε το σχίσμα των 2 Εκκλησιών (482).

Αναστάσιος Α 491-518 κυβέρνησε με σύνεση καταργώντας τη βαριά φορολογία. Κατασκεύασε μεγάλο τείχος γύρω από την Κωνσταντινούπολη και διαχειρίστηκε καλά τα οικονομικά. Στην εποχή του εμφανίστηκαν οι Σλάβοι και Βούλγαροι.

ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ: ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ – ΣΚΛΑΒΩΝ- ΑΒΑΡΩΝ

Το 493, εμφανίστηκαν οι Βούλγαροι, οι οποίοι μέχρι το 502 ενοχλούσαν με αψιμαχίες στα Θρακικά σύνορα.

Το 517 η Θράκη και η Μακεδονία δέχθηκαν επιδρομή των Βουλγάρων.

Από το 518 έως το 610 έχουμε τη Δυναστεία του Ιουστινιανού.

Ιουστίνος Α 518-565: Δαρδανικής ή Ιλλυρικής Καταγωγής; Γεννήθηκε στην περιοχή της πόλης Σκούποι ή Σκόποι (τα σημερινά Σκόπια) όπου κατοικούσαν Θρακοδαρδανοί και Ιλλυριοί. Αγράμματος αλλά καλός στρατιώτης, εργατικός και ικανός να επιλέγει κατάλληλους συνεργάτες.
Το 532 κατά τη «Στάση του Νίκα» , η πρωτεύουσα παραδόθηκε στις φλόγες. Ένας ανιψιός του Αναστασίου Α’ αναγορεύθηκε αυτοκράτορας αλλά το θάρρος της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, η αποφασιστικότητα του Βελισαρίου και η δεξιότητα του Ναρσή (Στρατηγοί του), έσωσαν το θρόνο αλλά με αποτρόπαια σφαγή, που στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες λαού.
Κατανίκησε τους Βανδάλους της Αφρικής (533), τους Οστρογότθους της Ιταλίας (535-553) και κατέλαβε τμήματα της Ισπανίας.
Ανέπτυξε το εμπόριο, τη βιομηχανία, και την παραγωγή μεταξιού, κατασκεύασε πολυάριθμα κτίσματα, μεταξύ των οποίων την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης, εκχριστιάνισε πολλούς από τους γύρω λαούς, έκλεισε την τελευταία φιλοσοφική σχολή της Αθήνας (529), οργάνωσε την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη (553), φρόντισε για τη διοίκηση και τη νομοθεσία. Οι νόμοι του Ιουστινιανού, «Νεαραί» είναι γνωστοί στον νεότερο κόσμο ως «Corpus juris civilis».

Η πρωτοβυζαντινή υπήρξε περίοδος ραγδαίου εξελληνισμού του κράτους. Η ελληνική άρχισε να αντικαθιστά σε όλους τους τομείς τη λατινική γλώσσα. Τον 4^ο, 5^ο και 6ο αιώνα η ελληνική γλώσσα κυριάρχησε και στη νομοθεσία.

Το 539 εμφανίστηκαν οι Σλάβοι, οι οποίοι καταστρέψανε την Κασσανδρεία, προήλασαν στη Θράκη και αφού καταστρέψανε και λεηλάτησαν αποχώρησαν με Λάφυρα και πολλούς αιχμαλώτους.

Το 546 το επανέλαβαν καθώς και

Το 549 κατά της Ιλλυρίας και της Θράκης.

Το 553 χιλιάδες Σλάβοι έφιπποι πέρασαν το Δούναβη και με αγριότητα λεηλάτησαν και καταστρέψανε τη Θράκη. Αιχμαλώτισαν πολλούς Θρακιώτες τους οποίους χρησιμοποιούσαν σαν δουλοπάροικους στις αγροτικές τους εργασίες.

Το 559 Σλάβοι και Βούλγαροι μαζί κινήθηκαν προς Κωνσταντινούπολη μέσω Θράκης την οποία και λεηλάτησαν.

ΜΕΣΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (565-1081)

Το 568, οι Λογγοβάρδοι εισέβαλαν στην Ιταλία και κατέλαβαν μεγάλο τμήμα των εκεί βυζαντινών κτήσεων. Συγχρόνως, οι Αβάροι , Βούλγαροι και Σλάβοι στη Θράκη και οι Πέρσες στην Ανατολή, άρχισαν σφοδρές και μακροχρόνιες επιδρομές.
Τον Ιουστινιανό Α διαδέχτηκε ο Ιουστίνος Β 565-578

Το 572 γεννήθηκε στη Μέκκα ο Μωάμεθ(578-632) ο οποίος άρχισε από το 622 τους ιερούς πολέμους των Αράβων εναντίον «των απίστων». θα επηρεάσει στο μέλλον ο Ισλαμισμός την πορεία του Βυζαντίου και του κόσμου. Περί του Ισλάμ γίνεται αναφορά στο κεφάλαιο της γενοκτονίας.

Το 577,επί Ιουστίνου Β, 100.000 περίπου Σλάβοι εξόρμησαν προς τη Θράκη, νότια του Αίμου καταστρέφοντας και λεηλατώντας.

Ο Τιβέριος Β (578-582)διαδέχτηκε τον Ιουστινιανό Β΄.

Το 579 Απελευθερώνονται δεκάδες χιλιάδες Θράκες αιχμάλωτοι από 60.000 περίπου πληρωμένους Αβαρούς, οι οποίοι εισβάλανε στη Χώρα των Σλάβων. Ο Βάϊαν των Αβάρων πληρώθηκε με 80.000 χρυσά νομίσματα  από τον έπαρχο της Ιλλυρίας τον Ιωάννη για την  επιχείρηση αυτή.

Τον ίδιο χρόνο (579), οι Αβάροι στράφηκαν και κατά του Βυζαντίου και λεηλάτησαν τη Θράκη.

Τον Τιβέριο διαδέχτηκε ο Μαυρίκιος (582-602).

Καθιέρωσε την Ελληνική ως επίσημη Γλώσσα του Βυζαντίου.

Το 583, οι Αβάροι, κατέλαβαν τα Βυζαντινά φρούρια Σανού, έφτασαν μέχρι την Αγχίαλο λεηλατώντας τη Θράκη.

Το 584 αποχώρησαν (οι Αβάροι) αφού πήραν χρυσά νομίσματα, αλλά τον ίδιο χρόνο έστρεψαν τους Σλάβους κατά του Βυζαντίου, οι οποίοι Σλάβοι εισέβαλαν στη Θράκη και έφτασαν μέχρι στα Μ. Τείχη.

Το 586 -7 οι Αβάροι με τους Σλάβους κατέλαβαν τα παραδουνάβια φρούρια της Μυσίας, εισέβαλαν στη Θράκη, λήστεψαν, κατέστρεψαν, έφτασαν στα Μ. Τείχη  και πολιόρκησαν την Αδριανούπολη, τη Φιλιππούπολη, Βερόη και Διοκλητιανούπολη χωρίς αποτέλεσμα.

Το  588 Οι Σλάβοι επανέλαβαν τις λεηλασίες στη Θράκη.

Το  591 οι Αβάροι επέστρεψαν στη Θράκη, λεηλάτησαν και κατέλαβαν την Αγχίαλο και την Δρουμπάρα.

Τότε (591) ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος υπόγραψε ειρήνη με τους Πέρσες, έφερε όλα τα στρατεύματα του από την Ασία στην Ευρώπη και εξεδίωξε τους  Αβαροσλάβους επιδρομείς πέρα από το Δούναβη. Ο στρατός του κουρασμένος και ταλαιπωρημένος από τους μακροχρόνιους πολέμους και τους δύσκολους χειμώνες στη Χώρα των Σλάβων, στράφηκε εναντίον του Μαυρίκιου και της οικογένειας του, τους οποίους και σκότωσε.

Το 602 στέφθηκε Αυτοκράτορας ο μη ικανός Φωκάς Α (602-610) οπότε και κατέρρευσε σχεδόν το Βυζάντιο.

Οι Σλάβοι ανεμπόδιστοι εισέβαλαν νότια του Δούναβη και εγκαταστάθηκαν σε διάφορα σημεία της Θράκης και της Μακεδονίας.

Μετά από όλα αυτά η Θράκη καταστράφηκε οικονομικά, ερήμωσε, έχασε το μισό  σχεδόν  πληθυσμό της  και οι κάτοικοι της κυριεύτηκαν από φοβία και ανασφάλεια λόγω των σφαγών.

Τη δυναστεία Ιουστινιανού διαδέχτηκε η Δυναστεία του Ηράκλειου 610-717:

Το Φωκά εκθρόνισε ύστερα από επανάσταση ο

Ηράκλειος ο Καπαδόκης 610-641

Βρήκε το κράτος σε άθλια οικονομική και στρατιωτική κατάσταση. Οι κεντρικές επαρχίες του κράτους είχαν κυριευθεί από τους εχθρούς.  Αβάροι και Σλάβοι είχαν εγκατασταθεί στη Βαλκανική χερσόνησο, ενώ οι Πέρσες βρίσκονταν στην καρδιά της Μικράς Ασίας.
Πολυάριθμα στίφη Σλάβων και Αβάρων ξεχύθηκαν στη Θράκη . Σκότωσαν , λεηλάτησαν και εκτόπισαν τους Θράκες. Το μεγαλύτερο τμήμα των Αβάρων αποσύρθηκε στις περιοχές πίσω από το Δούναβη, ενώ οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Κυρίευσαν τη Μακεδονία και τη Θράκη και σταμάτησαν στα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Το κύμα των σλαβικών φυλών ξεχύθηκε διά μέσου της Θεσσαλίας στην κεντρική Ελλάδα, στην Πελοπόννησο και στα ελληνικά νησιά.
Το 626 η Κωνσταντινούπολη δοκίμασε τον μεγαλύτερο κίνδυνο μιας διπλής επιθέσεως από τους Πέρσες και τους Αβάρους. Επικεφαλής μιας μεγάλης στρατιάς των Περσών, ο Sahrbaraz, πέρασε μέσα στη Μικρά Ασία, κυρίευσε τη Χαλκηδόνα και στρατοπέδευσε στον Βόσπορο.

Στις 27 Ιουλίου 626, εμφανίσθηκε και ο Χαγάνος των Αβάρων μπροστά στην Κωνσταντινούπολη με αναρίθμητα στίφη Αβάρων, Σλάβων, Βουλγάρων και Γεπιδών, και πολιόρκησε την πόλη από την ξηρά και τη θάλασσα.

Ο πατριάρχης Σέργιος με κηρύγματα, ολονύχτιες ακολουθίες και κατανυκτικές λιτανείες με την εικόνα της Παναγίας τη νύκτα της 7ης Αυγούστου του 626 με όλους τους Χριστιανούς έψαλαν τον Ακάθιστο Ύμνο:

«Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια
Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια
Αναγράφω σοι η πόλις σου Θεοτόκε.
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον
Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον
Ινα κράζω σοι. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.»

Τα κύματα βούλιαξαν τα πλοία πού πολιορκούσαν την Πόλη. Οι Αβαροι αναγκάσθηκαν να λύσουν την πολιορκία και να τραπούν σε άτακτη υποχώρηση.
Το Δεκέμβριο του 627, ο Ηράκλειος νίκησε τους Πέρσες.

Στις αρχές του Ιανουαρίου του 628 το Βυζάντιο ανάκτησε την Αρμενία, Μεσοποταμία, Συρία, Παλαιστίνη και Αίγυπτο.
Την άνοιξη του 630 αναστήλωσε στην Ιερουσαλήμ τον Τίμιο Σταυρό, που είχε ανακτήσει από τους Πέρσες.
Ο Ηράκλειος καθιέρωσε τη λαϊκή ελληνική προσωνυμία «βασιλεύς»  που αντικατέστησε τους ρωμαϊκούς τίτλους «imperator», «caesar» και «augustus». Η προσωνυμία του βασιλέως έγινε πλέον ο επίσημος τίτλος των βυζαντινών αυτοκρατόρων και επικράτησε στο Βυζάντιο.
Δυστυχώς οι νέοι εχθροί, οι Άραβες του Ισλάμ  με τους Ιερούς πολέμους από το 622, συνέτριψαν και κατέκτησαν την Περσία και αφαίρεσαν από το Βυζάντιο τη Συρία, την Παλαιστίνη και Αίγυπτο και κατέκτησαν την Αφρική.
Τον Ηράκλειο διαδέχθηκαν οι αυτοκράτορες:

Κωνσταντίνος Γ και Ηράκλωνας 641

Κώνστας Β 641-668 Αφού παρατράβηξε το κακό με τους Σλάβους, οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου αποφάσισαν να εκκαθαρίσουν τη Θράκη και τη Μακεδονία από τους αδίστακτους και θρασύτατους Σλάβους που επί ένα αιώνα  και 19 χρόνια ρούφηξαν το αίμα των Θρακών.

Το 658 άρχισε τις εκκαθαρίσεις ο Κώνστας.   

Κωνσταντίνος Δ ο Πωγωνάτος 668-685

Οι Βούλγαροι, Ουραλομογγολικός λαός, εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Θράκη μεταξύ Δούναβη και Αίμου, όπου ίδρυσαν το πρώτο βουλγαρικό κράτος στην ιστορία (681) επί Ασπαρούχ το οποίο δυνάμωσε επί των ημερών του υιού του Τερβέλ (702-739).Επιβλήθηκαν στους Σλάβους που είχαν εγκατασταθεί μεταξύ Δούναβη και Αίμου και έγιναν μεγάλη απειλή για το Βυζάντιο και ειδικά για τη Θράκη. Επεδίωκαν τη διάλυση του Βυζαντίου και την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Πραγματοποίησαν καταστροφικές επιδρομές εναντίον του Βυζαντίου που τις πλήρωσε η Θράκη με Σφαγές, πυρπολήσεις, δενδροτομήσεις, λεηλασίες και αιχμαλωσίες επί 2 σχεδόν αιώνες.

Το 673-677 οι Άραβες πολιόρκησαν, χωρίς όμως επιτυχία, την ίδια την Πόλη. Συγχρόνως στη Θράκη ενεργούσαν επιδρομές οι Σλάβοι και οι Λογγοβάρδοι στην Ιταλία.

Ιουστινιανός Β(1^ηΒασιλεία) 685-695 Το 688 συνεχίστηκαν από τον Ιουστινιανό Β οι εκκαθαρίσεις Σλάβων, ο οποίος μετέφερε πολλούς (χιλιάδες)στην Ασία.

Λεόντιος Α 695-698

Τιβέριος Γ 698-705

Ιουστινιανός Β (2^η Φορά)705-711

Φιλιππικός Βαρδάνης (711-713)

Αναστάσιος Β (Αρτέμιος) (713-716)

Θεοδόσιος Γ (Αδραμυττηνός)(716-717)

Δυναστεία των Ισαύρων 717-820)

Λέων Γ (717-741)

Πρώτη και επείγουσα φροντίδα του ήταν να αποκρούσει τον αραβικό κίνδυνο, που απειλούσε την υπόσταση της αυτοκρατορίας. Με τις εντολές του κορανίου να υποτάξουν και να σκοτώσουν τους «άπιστους».

Τον Αύγουστο του 717 εμφανίσθηκαν μπροστά στην Κωνσταντινούπολη με το στρατό και το στόλο οι Άραβες και επιτέθηκαν άγρια για τη κατάληψη της. Κατόρθωσαν και πάλι οι Βυζαντινοί με το υγρό πυρ να κάψουν τον εχθρικό στόλο, ενώ οι προσπάθειες των Αράβων να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη με επίθεση απέτυχαν μπροστά στα πανίσχυρα τείχη. Εκτός απ’ αυτό ο χειμώνας του 717/18 ήταν εξαιρετικά δριμύς και προκάλεσε το θάνατο μεγάλου αριθμού Αράβων, ενώ στο αραβικό στρατόπεδο ξέσπασε τρομερός λιμός, που είχε ακόμη περισσότερα θύματα. Τέλος, εναντίον του αραβικού στρατού επιτεθήκαν και οι Βούλγαροι στον οποίο προκάλεσαν βαριές απώλειες. Στις 15 Αυγούστου 718, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξή της, λύθηκε η πολιορκία και τα αραβικά πλοία Αποχώρησαν. Έτσι η αραβική λαίλαπα στο κατώφλι της Ευρώπης κατέρρευσε για δεύτερη φορά μπροστά στα τείχη της βυζαντινής πρωτεύουσας.
Ο πόλεμος όμως ξανάρχισε σε λίγο στην ξηρά και μάλιστα με μεγάλη σκληρότητα. Από το 726 και κάθε χρόνο οι Άραβες επέδραμαν στη Μικρά Ασία. Κατέλαβαν την Καισαρεία και πολιόρκησαν τη Νίκαια. Η αραβική αυτή απειλή αποκρούσθηκε οριστικά με τη μεγάλη νίκη του Λέοντα Γ’ στο Ακροηνό, κοντά στο Αμόριο, το 740.
Ο Λέων ο Γ’ απέκρουσε με επιτυχία τους φανατικούς Μουσουλμάνους Άραβες, τακτοποίησε τα οικονομικά του κράτους, αλλά προκάλεσε την Εικονομαχία, η οποία συντάραξε την αυτοκρατορία.

Κωνσταντίνος Ε (741-775)

(Αρτάβασδος (742-743)

Λέων Δ ο Χάζαρος (775-780)

Κωνσταντίνος ΣΤ (780-797)

Ειρήνη η Αθηναία (797-802)

Νικηφόρος Α (802-811)

Σταυράκιος (811)

Μιχαήλ Α ο Ραγκαβές (811-813)

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ 809-

1003.

Οι φονικότερες και καταστροφικότερες επιδρομές των Βουλγάρων πραγματοποιήθηκαν επί της Βασιλείας των:

• Κρούμμου (803-814)
• Συμεών (894-927)
• Σαμουήλ (907-1014)

Ο πανούργος  Κρούμμος, σκληρός και βάρβαρος κατέλαβε μέρη της Μακεδονίας και της Θράκης σπέρνοντας το θάνατο και την καταστροφή.

Το 809 στη Σαρδική (Σόφια) έσφαξε περί τις 6.000 Θράκες.

Το 811 (Ιούλιο), επιτέθηκε ύπουλα στον Αυτοκράτορα Νικηφόρο που επέστρεφε με το στρατό του στην Κωνσταντινούπολη, τον οποίο σκότωσε και προκάλεσε μεγάλη καταστροφή και απώλεια σε στρατιώτες και μέσα. Στη συνέχεια κατέλαβε τον Πύργο, τη Βερόη και την Αγχίαλο.

Έκοψε το κεφάλι του Σκοτωμένου Αυτοκράτορα Νικηφόρου, το έγδαρε και το έβαλε  επάργυρο περίβλημα για να πίνει  κρασί και το περίφερε με καμάρι. Ένας απάνθρωπος, δειλός, απολίτιστος, βάρβαρος, διαταραγμένος ψυχικά και γελοίος μόνο μπορούσε να το πράξει.

Το 813 κατέλαβε την Αδριανούπολη, την κατάστρεψε και πήρε περί τους 10.000 κατοίκους, που γλύτωσαν τη σφαγή, δουλοπάροικους στη Βουλγαρία, την οποία είχε επεκτείνει μέχρι την Ανατολική Ουγγαρία. Στη συνέχεια κατέλαβε στη Θράκη τη Συλίβρια, έκαψε την Ηράκλεια και κατάστρεψε την Αίνο.

Λέων Ε ο Αρμένιος (813-820)

Στις 12-4-814, ο Λέων Ε αιφνιδίασε τον Κρούμμο, τον νίκησε, τον τραυμάτισε και πέθανε την επόμενη από αιμορραγία. Το ίδιο έπαθε και ο αντικαταστάτης του Ομούρταγ (814-831) ο οποίος αναγκάστηκε να υπογράψει το 817 30ετή ειρήνη και να αποσυρθούν όλοι οι Βούλγαροι πάνω από τον Αίμο. Γίνεται εκχριστιανισμός των Σλάβων και Βουλγάρων, επί Βόρις 1^ου (Μιχαήλ), με υποταγή των πρώτων στους Βουλγάρους και επικράτηση της Σλαβικής γλώσσας στο ενιαίο βουλγαρικό κράτος.

Τη Δυναστεία των Ισαύρων  διαδέχεται η Φρυγιανή  Δυναστεία  (του Αμόριου) (820-867)

Μιχαήλ Β ο Τραυλός (820-829) ανέβηκε στο θρόνο δολοφονώντας τον προκάτοχό του. Στην εποχή του κυριεύτηκε η Κρήτη από τους Σαρακηνούς (823). Συνέχισε τις εκκαθαρίσεις Σλάβων.

Θεόφιλος (829-842) ήταν άνθρωπος των γραμμάτων και ακολούθησε μετριοπαθή πολιτική στο εικονομαχικό ζήτημα.

Το 837 τέλειωσαν οι επιχειρήσεις εκκαθάρισης. Σκοτώθηκαν πολλοί Σλάβοι. Στη Θράκη δεν έμεινε Κανένας Σλάβος. Στη Μακεδονία έμειναν  ελάχιστοι στον άνω Στρυμόνα και άνω Αξιό. Έληξε η απειλή τους για το Βυζάντιο.

Μιχαήλ Γ ο Μέθυσος  (842-867) επιτροπευόταν από τη μητέρα του Θεοδώρα και το θείο του Βάρδα. Στην εποχή του λύθηκε οριστικά το εικονομαχικό πρόβλημα (Κυριακή Ορθοδοξίας 843, αναστύλωση των εικόνων) και έγινε ο εκχριστιανισμός των Σλάβων. Την ίδια εποχή προκλήθηκε το Σχίσμα των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινούπολης, με οριστική διάσπαση το 1054.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ 867-1057

Βασίλειος Α (867-886) ο Μακεδόνας) νίκησε τους Σαρακηνούς, αποκατάστησε φιλικές σχέσεις με τη Δύση και παρουσίασε νέα νομοθεσία.

Λέων ο ΣΤ ο Σοφός (886-912) συνέχισε το νομοθετικό έργο του πατέρα του.

Το 894

Οι Βούλγαροι ξανάρχισαν τις επιδρομές και λεηλασίες στη Θράκη με τον πρώτο Τσάρο τους το Συμεών, υιό του Βόριδος που είχε σπουδάσει στην Κωνσταντινούπολη, ήξερε τα Ελληνικά και είχε όνειρα να γίνει Τσάρος των Βουλγάρων και Ελλήνων. Μετάφρασε σημειωτέον Ελληνικά συγγράμματα στη βουλγαρική γλώσσα. Αφού όμως ο Λέων ΣΤ συμμάχησε με τους Ούγγρους οι οποίοι νίκησαν επανειλημμένα τους Βουλγάρους, αναγκάστηκε το 896 να υπογράψει ειρήνη την οποία βέβαια παραβίασαν οι Βούλγαροι τον ίδιο χρόνο.

Το 899 ο Συμεών εξανάγκασε την  υπογραφή νέας Συνθήκης αφού του παραχωρήθηκε η Αλβανία και η Βόρεια Μακεδονία.

Το Λέωντα ΣΤ διαδέχτηκε ο 6χρονος υιός του  ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ο Πορφυρογέννητος (912-959) Άνθρωπος των γραμμάτων. Το κράτος κυβερνούσαν η μητέρα του Ζωή, ο πατριάρχης Νικόλαος Μυστικός και ο πεθερός του Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός με τους τρεις γιους του. Στην εποχή του ο Ιωάννης Κουρκούας νίκησε τους Άραβες, ενώ αποκρούστηκαν δύο νέες ρωσικές επιδρομές.
Αλέξανδρος του Βυζαντίου (912-913)

Επί των ημερών του ο Συμεών των Βουλγάρων οργανώθηκε  και Ξαναεπετέθηκε.

Από το 913 άρχισε νέα επίθεση με μανία κατά της Θράκης που διήρκεσε 13 χρόνια.

Το 914 κατέλαβε την Αδριανούπολη για 2^η φορά.

Το 917 νίκησε το στρατό του Βυζαντίου στην Αγχίαλο. Σκότωσε χιλιάδες Θρακιώτες και κατάστρεψε όλη την ύπαιθρο της Θράκης.

Το 918 και 926 επιχείρησε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Έφτασε μέχρι τα τείχη και αποσύρθηκε μετά από συνάντηση με τον Πατριάρχη.

Το 923 κατέλαβε και λεηλάτησε για Τρίτη φορά την Αδριανούπολη.

Το 927 πέθανε ο Συμεών και τον διαδέχτηκε ο υιός του ο Πέτρος(927-969)και αυτόν ο Βόρις Β.

Ο Ρωμανός Β΄ (959-963), με το στρατηγό του Νικηφόρο Φωκά, ξανακυρίεψε την Κρήτη από τους Σαρακηνούς (961). Ο Νικηφόρος Β΄ Φωκάς (963-969) αναδείχτηκε αραβομάχος. Έστρεψε τους Ρώσους κατά των Βουλγάρων και ήρθε σε ρήξη με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους.

Ρωμανός Β (959-963)

Νικηφόρος Β ο Φωκάς(963-969)

Ιωάννης Α ο Τσιμισκής (969-976) ανέβηκε στο θρόνο, αφού δολοφόνησε το Νικηφόρο Β΄ Φωκά.
Το 965 καταλαμβάνουν τη Βουλγαρία και τη Φιλιππούπολη οι Ρώσοι σφάζοντας χιλιάδες Θρακιώτες.

Το 971 ο Τσιμισκής έδιωξε τους Ρώσους, κατέλαβε όλη τη Βουλγαρία και την προσάρτησε στο Βυζάντιο.

Βασίλειος Β ο Βουλγαροκτόνος (976-1025) Κατά την περίοδο 976-989 στο Βυζάντιο υπήρχαν εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ του Βασιλείου Β και διεκδικητών του Θρόνου. Ήταν ο σπουδαιότερος αυτοκράτορας της δυναστείας και ίσως του Βυζαντίου. Νίκησε τους Βούλγαρους, εναντίον των οποίων πολέμησε για σαράντα περίπου χρόνια (976-1018). Επίσης νίκησε τους Άραβες και κατέστειλε εσωτερικές επαναστάσεις. Στα χρόνια του έγινε ο εκχριστιανισμός των Ρώσων (989). Σφάλμα του ήταν η παραχώρηση εμπορικών προνομίων στους Βενετούς, γιατί αυτοί αργότερα υπέσκαψαν τα οικονομικά θεμέλια του Βυζαντίου.

Το 1003 ο Σαμουήλ των Βουλγάρων βρήκε ευκαιρία και κατέλαβε για 4^η φορά την Αδριανούπολη την οποία ισοπέδωσε με φρικαλεότητες και σφαγές χιλιάδων Θρακών. Γενικά στην εποχή του Βουλγαροκτόνου η Βυζαντινή αυτοκρατορία έφτασε στην πιο μεγάλη ακμή της. Όμως, η ακμή αυτή ανακόπηκε γρήγορα από τους τελευταίους Μακεδόνες αυτοκράτορες. Κυριότερα γεγονότα στην εποχή τους ήταν η εμφάνιση των Σελτζούκων Τούρκων στα ανατολικά όρια του κράτους και το οριστικό σχίσμα μεταξύ των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινούπολης (1054). Ακολούθησε μια περίοδος 2 περίπου αιώνων με σχετική  ηρεμία από Βουλγαρικής πλευράς στη Θράκη (1004 – 1185). Η Βουλγαρία ήταν ενσωματωμένη στο Βυζαντινό κράτος από το 1018, πολλοί Βούλγαροι υπηρετούσαν στο Βυζαντινό στρατό και η Βουλγαρική Εκκλησία υπαγόταν στο Πατριαρχείο. Προσπάθειες Εξελληνισμού των Βουλγάρων απέτυχαν λόγω αντίδρασης τους.

Κωνσταντίνος Η (1025-1028)

Ζωή Α (1028-1050) (συμβασίλισσα με τους διαδοχικούς συζύγους της)

Ρωμανός Γ ο Αργυρός (1028-1034)

Μιχαήλ Δ ο Παφλαγών (1034-1041) Επί των ημερών του έγινε Μικροανταρσία των Βουλγάρων το 1040.

Μιχαήλ Ε ο Καλαφάτης (1041-1042)

Κωνσταντίνος Θ ο Μονομάχος (1042-1055). Το 1050 επί Κωνσταντίνου Θ του  Μονομάχου έγινε κατάληψη της Φιλιππούπολης από τους Πετσενέγκους. Κέντρο διερχομένων η δόλια Θράκη δεν μπορούσε να ησυχάσει από τους ανεπιθύμητους επιδρομείς και τις λεηλασίες τους.

Θεοδώρα (1055-1056)

Μιχαήλ ΣΤ ο Στρατιωτικός (1055-1057)

Η περίοδος της διακυβέρνησης του κράτους από τους

αυτοκράτορες της Μακεδονικής δυναστείας θεωρείται ως περίοδος της ακμής και ωριμότητας του Βυζαντίου και αυτό γιατί έκαμψαν την αντίσταση των εχθρών του κράτους, συμπλήρωσαν και ολοκλήρωσαν την κρατική μηχανή, καταπολέμησαν τις αιρέσεις, εκχριστιάνισαν τους γύρω λαούς και η ελληνική γλώσσα ακούγονταν από τον Δούναβη μέχρι τον Καύκασο και από την Κάτω Ιταλία μέχρι τη Συρία, ενώ η τέχνη έφτασε στον ύψιστο βαθμό της ακμής της.
Αυτή την περίοδο σημειώθηκε ανάπτυξη τής Ελληνικής Παιδείας, με εμφανή την επίδραση του Αρχαίου Ελληνικού Δικαίου και της Πλατωνικής φιλοσοφίας. Αναδιοργανώθηκε η ανώτατη σχολή της Κωνσταντινούπολης από τον Βάρδα τον 9o αιώνα και τον Κωνσταντίνο Θ’ Μονομάχο τον 11ο αιώνα και ονομάστηκε Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης.
Δούκες και Κομνηνοί

Ισσάκιος Α  Κομνηνός (1057-1059)

Κωνσταντίνος Ι΄ ο Δούκας (1059-1067)

Ρωμανός Δ΄Διογένης(1067-1071) Αξιόλογος αυτοκράτορας,    δραστήριος και γενναίος στρατηγός. Είχε διακριθεί στους πολέμους εναντίον των Πατζινάκων και είχε δίκαια μεγάλη φήμη μέσα στο κόμμα των στρατιωτικών. Ανέλαβε αγώνα εναντίον των Σελτζούκων, το 1068 και 1069 με αρκετή επιτυχία. Όμως στις 19 Αυγούστου 1071 υπέστη συντριπτική ήττα από τις δυνάμεις του Αρσλάν. και συνελήφθηκε αιχμάλωτος.
Ως αιχμάλωτος ο Ρωμανός Διογένης έκλεισε συμφωνία με τους Σελτζούκους, η οποία του εξασφάλισε την ελευθερία του με αντάλλαγμα όμως την υπόσχεση ετήσιων χορηγιών, λύτρων για το πρόσωπό του, να παραδώσει τους Τούρκους αιχμαλώτους και να θέσει στη διάθεσή τους επικουρικό στρατό.

Στις 24 Οκτωβρίου 1071-1078 ο Μιχαήλ Ζ’ ανακηρύχθηκε μόνος αυτοκράτορας . Αντιμετώπισε τον αυτοκράτορα Ρωμανό, που επέστρεφε από την τουρκική αιχμαλωσία ως εχθρό και του έβγαλαν τα μάτια με πυρακτωμένο σίδερο. Ο ήρωας Ρωμανός Διογένης πέθανε στη νήσο Πρώτη, από τις φοβερές πληγές το καλοκαίρι του 1072.

Η συνθήκη που είχε συμφωνήσει ο Αλπ Αρσλάν με τον αυτοκράτορα Ρωμανό είχε ακυρωθεί και οι Τούρκοι με την αφορμή αυτή άρχισαν έναν επιθετικό και κατακτητικό πόλεμο κατά του Βυζαντίου στο οποίο τα πάντα βρίσκονταν σε τέλεια διάλυση. Δεν υπήρχε πια καμιά ελπίδα για τη Μικρά Ασία. Ο δρόμος ήταν ανοικτός για τους Σελτζούκους και καμιά δύναμη ή θέληση δεν υπήρχε, ικανή να τους αντιμετωπίσει.
Ο Μιχαήλ Ζ ΄Δούκας (Παραπινάκης) εκτοπίστηκε από το

Νικηφόρο Γ Βοτανειάτη (1078-1081) και αυτός από τον

Αλέξιο Α΄Κομνηνό (1081-1118) που θεωρείται θεμελιωτής της δυναστείας των Κομνηνών.
Το 1091 οι χιλιάδες (σχεδόν άοπλοι) σταυροφόροι, που ξεκίνησαν από τη Δύση για να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ, επί εβδομάδες τρέφονταν λεηλατώντας τις περιουσίες των Θρακών. Ανίκανη η αυτοκρατορία να προστατεύσει τα σύνορα της και τον πληθυσμό της.

Ιωάννης Β΄ Κομνηνός (1118-1143)

Μανουήλ Α΄ Κομνηνός (1143-1180)

Αλέξιος Β΄ Κομνηνός (1180-1183)

Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός (1183-1185)

ΔΥΝΑΣΤΕΊΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Ισσάκιος Β΄ Άγγελος (1185-1195) Το 1185,επί Ισσάκιου Β Αγγέλου, 2 βογυάροι, αδέλφια , ο Πέτρος και Ασάν  στρατιωτικοί του Βυζαντινού  στρατού, επαναστάτησαν και κήρυξαν την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας, με έδρα τους το Τύρνοβο.

Το 1197 επί αυτοκρατορίας του Αλέξιου Γ Άγγελου (1195-1203) αφού είχαν δολοφονηθεί και οι 2 (Πέτρος και Ασάν)από Βογυάρους, τους διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός τους Καλογιάν τον οποίο οι Έλληνες αποκαλούσαν Σκυλογιάννη λόγω των σκληρών και άγριων ενεργειών του. Επί των ημερών του γίνανε άγριες σφαγές των Θρακών, καταστροφές και δενδροτομήσεις.

Αλέξιος Δ΄(1203-1204) με τον πατέρα του Ισσάκιο Β΄Συμβ

Αλέξιος Ε΄ (1204)Δούκας ο Μούρτζουφλος (σφετεριστής)

Λόγω παρακμής του, το Βυζάντιο  διαλύθηκε από τους νεκροθάφτες Σταυροφόρους της 4^ης Σταυροφορίας  το 1204.

Η Βουλγαρία κατέστη το ισχυρό κράτος της περιοχής.

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ  ΤΩΝ  ΛΑΣΚΑΡΙΔΩΝ

Θεόδωρος Α ΄Λάσκαρης  (1204-1222)

Ιωάννης Γ Δούκας  Βατάτζης (1222-1254)

Θεόδωρος Β΄Λάσκαρης  (1254-1258)

Ιωάννης Δ΄Λάσκαρης (1258-1261)

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ  ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΩΝ

Μιχαήλ Η΄Παλαιολόγος (1261-1282)

Ανδρόνικος Β΄ ο Γέρων (1282-1328) Από το 1295 έως το 1320 ήταν αντιβασιλέας με τον γιό του Μιχαήλ Θ΄.

Ανδρόνικος Γ΄ο Νέος (1328-1341)

Ιωάννης Ε΄(1341-1376)με τον Ιωάννη ΣΤ (1341-1355) Αντ/λέα

Ανδρόνικος Δ΄Παλαιολόγος (γιός Ιωάννη Ε΄) (1376-1379)

Ιωάννης Ε΄(1379-1391) (δεύτερη φορά)

Ιωάννης Ζ΄(1390)  (γιός του Ανδρόνικου Δ΄)

Μανουήλ Β΄ (1391-1425)

Ιωάννης Η΄1425-1448

Κωνσταντίνος ΙΑ΄Παλαιολόγος Δραγάτης 1448-1453/29 Μαΐου

Συνεχίζεται με: α) Βυζαντινή ιστορία –κριτική-διασημότητες

β) Τουρκοκρατία-παιδομάζωμα-επανάσταση 1821 και προσφορά – συμμετοχή Θρακών. γ) Νεότουρκοι-Βαλκανικοί πόλεμοι-1^ος π. πόλεμος. δ) Γενοκτονία – Απελευθέρωση Θράκης-Μικρασιατική καταστροφή-Συνθήκη της Λοζάνης-σύγχρονα

προβλήματα  Θράκης– Σεπτεμβριανά 1955-Κυπριακό-διάσημοι Θράκες κ.λπ.

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ

Ο όρος Γενοκτονία καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ στις 9 Σεπτεμβρίου 1948 μετά το εβραϊκό ολοκαύτωμα.

Είναι πράξεις που έγιναν με πρόθεση την ολική ή μερική εξόντωση οποιασδήποτε εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή Θρησκευτικής ομάδας. Ήτοι:

• α.  Ο Φόνος μελών μιας εκ των ανωτέρω  ομάδων.
• β.  Η πρόκληση σοβαρής σωματικής  ή πνευματικής βλάβης σε μέλη της ομάδας.
• γ.  Η εσκεμμένη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής που αποσκοπούν στην μερική ή ολική φυσική καταστροφή των μελών της ομάδας.
• δ.  Η επιβολή μέτρων  που αποσκοπούν στην αποτροπή  ή παρεμπόδιση των γεννήσεων  μέσα στην ομάδα.
• ε.  Η υποχρεωτική ή βίαιη μετακίνηση πληθυσμών και παιδιών από μία ομάδα σε άλλη.

Η Γενοκτονία (έγκλημα κατά της ανθρωπότητας μέχρι τότε) θεωρείται εγκληματική πράξη, και φέρει ευθύνη όποιος μετέχει στη διάπραξη της.

Έχουν διαπραχτεί πολλές γενοκτονίες ανά τον κόσμο. Η μόνη αναγνωρισμένη γενοκτονία διεθνώς είναι το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Γερμανούς.

Πρόσφατα η γερουσία των ΗΠΑ αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους οι οποίοι αντέδρασαν έντονα.

Γνωρίζουν οι Τούρκοι ότι διέπραξαν γενοκτονίες μεταξύ των οποίων και εις βάρος των Ελλήνων.

Το 1926 ο Κεμάλ είπε:

«Αυτά τα υπολείμματα του πρώην Νεοτουρκικού κόμματος που θα έπρεπε να είχαν λογοδοτήσει για τις ζωές εκατομμυρίων από τους χριστιανούς υπηκόους μας που απομακρύνθηκαν χωρίς έλεος en masse από τις εστίες τους και σφαγιάστηκαν, υποκινούν αναταραχή υπό τη Ρεπουμπλικανική εξουσία».

Σε 1.500.000 περίπου ανέρχονται διαχρονικά τα θύματα της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής (Θρακών-Μικρασιατών-Ποντίων) από τους Τούρκους.

Η Ελληνική πολιτεία, μέσα στο πνεύμα της Ελληνοτουρκικής φιλίας και συνήθους Ελληνικής υποχωρητικότητας, ουδέποτε ήγειρε θέμα αναγνώρισης αυτής της γενοκτονίας επί 1 σχεδόν αιώνα.

Η Βουλή των Ελλήνων με τους Νόμους 2193 του 1994 και 2645 του 1998 όρισε απλά ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων και των Μικρασιατών αντίστοιχα.

Τη γενοκτονία των Θρακών τη λησμόνησε η Βουλή των Ελλήνων. Εύγε. Δεν τη γνωρίζουν προφανώς οι Έλληνες Βουλευτές. Ούτε και ημέρα μνήμης;

Τις υπομνήσεις και τις διαμαρτυρίες και αντιδράσεις των Θρακών επί αυτού, καθώς και τα ατράνταχτα στοιχεία και ντοκουμέντα των Ιστορικών δεν τα έλαβαν υπόψη.

Τη γενοκτονία των Ποντίων και Αρμενίων αναγνώρισε Πρόσφατα η Σουηδία. Υπό αυτή την κατάσταση αποφασίσαμε οι Θράκες στο 7^ο παγκόσμιο συνέδριο μας το 2006 στο Διδυμότειχο και καθιερώσαμε ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Θρακών, από τους Τούρκους, την 6^η Απριλίου.

Το 1914  στις 6 Απριλίου, Κυριακή του Πάσχα, είχε αρχίσει ο οριστικός ξεριζωμός των υπολοίπων Θρακών, που είχαν διασωθεί από τις θηριωδίες των Νεότουρκων κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων του 1912-1913.

Η προσφορά αίματος και η Γενοκτονία των Θρακών κράτησε αιώνες. Πιο χαρακτηριστικές γενοκτονίες είναι το Παιδομάζωμα επί 3 αιώνες και η περίοδος 1906-1922.

Η Θράκη ήταν το σταυροδρόμι των Λαών Ασίας- Ευρώπης, πέρασμα όλων των επιδρομέων, Ασπίδα και προμαχώνας της Κωνσταντινούπολης, με ελκυστικό πλούτο.

Η Γεωστρατηγική και Γεωγραφική της θέση και οι λανθασμένοι χειρισμοί των Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, υπήρξαν τα κύρια αίτια των ληστρικών και φονικών επιδρομών εις βάρος των άμοιρων Θρακών.

Επί 13 αιώνες τα ιερά Χώματα της Θράκης κομματιάστηκαν και ποτίστηκαν με Ποταμούς δακρύων και αίματος.

Οι Έλληνες της Θράκης υπέστησαν τα πάνδεινα κατά τις  επιδρομές Βουλγάρων, Σλάβων, Ούννων, Αβάρων, Γότθων, Οστρογότθων, Σταυροφόρων, Καταλανών, Τούρκων, Ρώσων και άλλων.

Σφαγιάστηκαν, ατιμάστηκαν, εξισλαμίστηκαν, εξαναγκάστηκαν να αλλάξουν τη Γλώσσα τους, έχασαν τα παιδιά τους κατά το παιδομάζωμα, ληστεύτηκαν, ξεριζώθηκαν από τις Πανάρχαιες Πατρογονικές τους Εστίες και ανταλλάχτηκαν  σαν αμνοερίφια το 1922.

Δέκα τρεις (13) φορές καταλήφθηκε η Αδριανούπολη (6 από Βουλγάρους, 1 από Φράγκους,4 από Τούρκους και 2 από Ρώσους) και 14 η Φιλιππούπολη (6 από Βουλγάρους,2 από Φράγκους, 2 από Ρώσους και ανά μία από Ούννους, Πετσενέγκους και Τούρκους).

Κάθε κατάληψη και μία γενοκτονία στην περιοχή, σφαγές και απαγωγές χιλιάδων ψυχών άμαχου πληθυσμού. Όλα αυτά κυρίως από τους δύο αδίστακτους γείτονες μας, Τούρκους και Βουλγάρους.

Οι Βούλγαροι εμφανίστηκαν στη Θράκη τον 5^ο μ.Χ. αιώνα και οι Σλάβοι τον 6^ο-7^ο.

Με τις ληστρικές και γενοκτόνες επιδρομές τους κατόρθωσαν να καταστρέψουν τη Θράκη, να μειώσουν τον πληθυσμό της και να εκτοπίσουν τους Θράκες, ελέω Βυζαντινών Αυτοκρατόρων οι οποίοι άφηναν τα βόρεια σύνορα της Θράκης αφύλακτα χρησιμοποιώντας τους Θράκες σε πολέμους στην Ασία.

Διαχρονικά έσφαξαν εκατοντάδες χιλιάδες Θρακιώτες στη Σόφια, Φιλιππούπολη, Αδριανούπολη και στην ύπαιθρο της Θράκης και εκτόπισαν όλους τους Θράκες από τις πατρογονικές τους Εστίας.

Ολόκληρη η σημερινή Βουλγαρία των 111.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων ήταν Θράκη, καθώς και μέρος των Σκοπίων και της Σερβίας.

ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

Το 1354 πρωτοεμφανίστηκαν στη Θράκη οι Τούρκοι.

Το 1365 ολοκλήρωσαν την εγκατάσταση τους στη Θράκη με καταστροφική και φονική μανία  και μετέφεραν την πρωτεύουσα τους στην Αδριανούπολη.

Άρχισαν αμέσως το σχέδιο εκτοπισμού, εξόντωσης ή εξισλαμισμού των Χριστιανών Θρακών και σύμφωνα μάλιστα με τους νόμους του Ισλάμ.

Κατά τον ΤΑΝΕΡ ΑΚΣΑΜ, (Τούρκο Πανεπιστημιακό Δάσκαλο και συγγραφέα που αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων), ο 29^ος στίχος της Ένατης Σούρα του Κορανίου αποτελεί το θεμέλιο της νομικής θέσης των χριστιανών (dhimmi-μιλιέτ), στο Μουσουλμανικό κράτος.

Ορίζει το κοράνιο:

«Να πολεμήσετε εναντίον των Λαών:

1. Που δεν πιστεύουν στον Αλλάχ μέχρι την τελευταία μέρα.
2. Που δεν θεωρούν παράνομα όσα θεωρεί ο Αλλάχ και ο Αγγελιοφόρος του.
3. Που δεν ασπάζονται την αληθινή πίστη (του Ισλάμ), έως ότου πληρώσουν το χρέος τους με τα ίδια τους τα χέρια και δηλώσουν ότι παραδίδονται».

Αυτό λειτούργησε ως βάση στην ιστορία του Ισλάμ για την υποδεέστερη θέση των Χριστιανών. Ήτοι:

1. Δεν θεωρούνταν οι Χριστιανοί (dhimmi) ίσοι με τους Μουσουλμάνους σε Μουσουλμανικό Κράτος.
2. Ήταν υποχρεωμένοι οι Χριστιανοί να επιδεικνύουν υποταγή και πίστη στη Μουσουλμανική τάξη και να πληρώνουν ένα φόρο (jizya) ανοχής και ανεκτικότητας.
3. Ο άνδρας Χριστιανός δεν επιτρεπόταν να παντρευτεί μουσουλμάνα.
4. Η μαρτυρία χριστιανού δεν επιτρεπόταν στα δικαστήρια
5. Δεν επιτρεπόταν στους Χριστιανούς να προσεύχονται με τρόπο που ενοχλούσε τους Μουσουλμάνους.
6. Απαγορεύονταν ο ήχος της καμπάνας και ανέγερση νέων Εκκλησιών. Η επισκευή των Παλαιών Ναών επιτρεπόταν μόνο με άδεια των Μουσουλμάνων.
7. Απαγορευόταν στους Χριστιανούς, να ιππεύουν άλογο και να φέρουν όπλο, να έχουν ίδια ρούχα με τούς Μουσουλμάνους, να φοράνε καφτάνια με κολάρο, ακριβά ρούχα από μετάξι, μουσελίνα, Γουναρικά, τουρμπάνια και τσόκαρα. Τα παπούτσια και τα καλλύματα της κεφαλής των Ελλήνων έπρεπε να είναι μαύρα, των Αρμενίων κόκκινα και των  Εβραίων τουρκουάζ.
8. Οι χριστιανοί έπρεπε να παραμερίζουν στο δρόμο για να περάσουν οι πεζοί Μουσουλμάνοι.
9. Τα σπίτια των Χριστιανών δεν επιτρεπόταν να είναι πιο ψηλά από των μουσουλμάνων και ούτε να έχουν παράθυρα προς την πλευρά των μουσουλμανικών.
10. Τα σκαλοπάτια της Εξώπορτας των χριστιανικών σπιτιών δεν έπρεπε να είναι πάνω από 2ή3 για να μπορούν να εισέρχονται οι Τούρκοι κατευθείαν με το άλογο τους.

Ταπείνωση, υποταγή, κατωτερότητα, βιασμοί, φρικαλεότητες και ότι πιο απάνθρωπο το υπέστησαν οι άμοιροι Θράκες.

Η παραβίαση αυτών των περιορισμών τιμωρούταν με πρόστιμο, φυλάκιση και με θάνατο ακόμη, έτσι απλά.

Πολλοί από τους Χριστιανούς που αρνήθηκαν να προσχωρήσουν στον Ισλαμισμό υπέστησαν μαρτύρια και θανατώνονταν.

Μαρτυρικό θάνατο υπέστησαν πολλοί. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι των Νεομαρτύρων:

Μιχαήλ Μαυροειδή από την Αδριανούπολη περί το 1500

Γεωργίου                      >>       το 1437.

Ιακώβου                       >>          1515.

Διονυσίου Μοναχού  στο Διδυμότειχο        1518.

Ιακώβου Διακόνου              >>           >>

Δημητρίου Αδριανουπολίτη                  1526

Μαυρωδή       >>                        17^ο αιώνα

Γαβριήλ Επισκόπου Γάνου                   1659

Δήμου Ρουμελιώτη εκ Μακράς Γέφυρας        1763

Όλα αυτά όμως και το παιδομάζωμα, εξανάγκασαν πολλούς Θράκες να μεταναστεύουν ή να εξισλαμίζονται.

Το παιδομάζωμα επινοήθηκε και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από τον Σουλτάνο Ορχάν το 1327 στον Ελληνισμό της Μικράς  Ασίας, συνεχίστηκε στη Θράκη επί 3 περίπου αιώνες ήτοι μέχρι το 1638 και καταργήθηκε  από τον Σουλτάνο Μουράτ τον Δ.

Οι Τούρκοι τότε ήταν ένας, άξεστος, απολίτιστος, βάρβαρος, ληστρικός και πρωτόγονος Μουσουλμανικός Λαός, χωρίς ιστορία και πολιτισμό. Εκμεταλευθέντες τις αδυναμίες και την όλη κατάσταση του Βυζαντίου, κατόρθωσαν να καταλάβουν τη Θράκη και να σκλαβώσουν τους Θρακιώτες έως το 1920, ήτοι επί 560 περίπου χρόνια.

Για να αυξήσουν τον πληθυσμό τους και το στρατό τους, να βελτιώσουν το πολιτιστικό και μορφωτικό τους επίπεδο, να συνεχίσουν τα επεκτατικά τους σχέδια γενικά και να μειώσουν το Χριστιανικό Πληθυσμό σοφίστηκαν και εφάρμοσαν τον εξισλαμισμό, το παιδομάζωμα και τον εκτοπισμό.

Επέβαλαν  σε κάθε χριστιανική οικογένεια τον κεφαλικό φόρο εκτός βέβαια από τον δυσβάσταχτο οικονομικό. Δηλαδή κάθε ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια  της Θράκης, που είχε πάνω από ένα αγόρι έπρεπε να το δώσει στο Τούρκικο Κράτος για να σχηματίσει το νέο Στρατό (Γενί  τσαρί στα τούρκικα, εξ ου και το γενίτσαροι). «Δηλαδή προγραμματισμένη Βίαιη μετακίνηση από μία ομάδα σε άλλη, παράγραφος Ε του Όρου της Γενοκτονίας» .Από τη Θράκη έπαιρναν κάθε χρόνο τα πιο πολλά παιδιά. Το επεδίωκαν διότι η Θράκη ήταν κοντά στην πρωτεύουσα  Αδριανούπολη  και μετά  την Κωνσταντινούπολη, είχε πολλούς Χριστιανούς και ευκατάστατους που έπρεπε να τους ελαττώσουν  ή να τους εκτοπίσουν. Εξαιρούντο όσοι και όταν γίνονταν μουσουλμάνοι. Δηλαδή εξισλαμισμός ή εκτοπισμός με κάθε τρόπο.

Το κοράνιο  δεν επέτρεπε να στρατεύονται και να πολεμούν υπέρ του Μωάμεθ άπιστοι (μη μουσουλμάνοι).

Ο Σειχουλισλάμ Καρά Χαλήλ όμως, ανώτατος Θρησκευτικός Αρχηγός τους  και «αλάνθαστος», εξέδωσε τότε τον εξής φεφτά, δηλαδή ερμηνεία της ρήτρας του Κορανίου :

« Κάθε άνθρωπος από τη γέννηση του και μέχρι τα 13 του Χρόνια είναι Μουσουλμάνος (σεσωσμένος). Εάν γεννηθεί από αλλόθρησκους και εμείνει και μετά τα 13 στο θρήσκευμα των γονέων του τότε παύει να είναι Μουσουλμάνος»

Έτσι άρχισε και εφαρμόστηκε το παιδομάζωμα . Κάθε χρόνο στη Θράκη μάζευαν πάνω από 1.000 παιδιά  Χριστιανόπουλα ηλικίας 6-7 ετών, τα έκλειναν σε ειδικά ιδρύματα υπό την αυστηρή εποπτεία των πεπειραμένων Ουλεμάδων, οι οποίοι είχαν την ευθύνη της διδασκαλίας στα παιδιά αυτά της Μωαμεθανικής Θρησκείας της Τουρκικής γλώσσας και της σωματικής τους αγωγής, μέχρι του 12^ου έτους της ηλικίας τους. Στο 12^ο έτος της ηλικίας έκαναν την Περιτομή και μετά  τα κατέτασσαν στο νέο στρατό (γενίτσαροι) όπου εκπαιδεύονταν εντατικά  και  γίνονταν άριστοι και γενναίοι πολεμιστές.

Απαγορευόταν να παντρευτούν εφόρου ζωής. «Περιορισμός Γεννήσεων, παράγραφος δ του όρου Γενοκτονίας»

Αρκετές οικογένειες Χριστιανών για να μη χάσουν τα παιδιά τους, αναγκάζονταν να αλλάξουν Θρησκεία ή να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη ή να πωλήσουν την περιουσία τους για να δωροδοκήσουν τους αρμόδιους κρατικούς υπαλλήλους, ή να αγοράζουν παιδιά Τούρκων για να τα δίνουν ως δικά τους. Κατά τη στρατολόγηση των Ελληνόπουλων  συνέβαιναν πολλά και διάφορα πιο εγκληματικά. Οι αρμόδιοι Τούρκοι στρατολογούσαν υπεράριθμα παιδιά από όσα προγραμμάτιζαν για το νέο στρατό και τα πωλούσαν στα σκλαβοπάζαρα. Πώς να αντιδράσουν και τι να πράξουν οι άμοιροι Έλληνες γονείς μπροστά σε αυτά τα τερατουργήματα; Μόνοι τους πάλευαν και υπόφεραν τα πάνδεινα.

50.000 από αυτούς τους Έλληνες Γενίτσαρους  χρησιμοποίησε  ο Σουλτάνος  Βαγιατζίτ  Γιλδεμίρ το 1402 στη μάχη της Άγκυρας κατά των Ταταρομογγόλων  του Ταμερλάνου και 100.000 ο Μωάμεθ ο Πορθητής στην άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Υπολογίζεται ότι από τη Θράκη και μόνο στρατολογήθηκαν περίπου 250.000-300.000 παιδιά, πράγμα  που σημαίνει μείωση του ελληνικού πληθυσμού στη Θράκη πολλαπλάσιο του  300.000. Σε αυτή τη μείωση θα πρέπει να προστεθεί ο εξαναγκασθείς σε εξισλαμισμό και σε μετανάστευση πληθυσμός. Λέγεται ότι σε 20.000.000 περίπου ανέρχονται σήμερα οι Ελληνοφανείς και Ελληνογενείς  κάτοικοι  της Τουρκίας.

Αργότερα βέβαια ο θεσμός του παιδομαζώματος εξασθένησε , άλλαξε και τροποποιήθηκε. Ο στόχος όμως επιτεύχθηκε.

Η ταπείνωση, οι βιαιοπραγίες, οι βιασμοί, οι συχνοί αποτροπιασμοί το παιδομάζωμα ως έγκλημα διαρκείας κατά της ανθρωπότητας και γενικά οι συνθήκες διαβίωσης κατά τη διάρκεια της μακραίωνης σκλαβιάς  υπό τον Τούρκικο ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΟ λαό, ελάττωσαν το Χριστιανικό πληθυσμό στη Θράκη, εξανάγκασαν αρκετούς να αλλαξοπιστήσουν, να εγκαταλείψουν τις πανάρχαιες πατρογονικές τους Εστίες ή να επαναστατήσουν.

Η προσφορά αίματος των Θρακών συνεχίστηκε και κατά την εθνική εξέγερση του 1821.

Πολλοί και γνωστοί Θράκες υπήρξαν μέλη και χρηματοδότες της φιλικής εταιρείας και συμμετείχαν ενεργά σε αντάρτικα, κινήματα, Ιερό λόχο και γενικά στην Ελληνική επανάσταση του 1821. Αυτό εξόργισε τους Τούρκους οι οποίοι ξέσπασαν στα πλησιέστερα και εγκλωβισμένα θύματα, τους Θράκες. Ο άμαχος Θρακικός πληθυσμός υπέστη τα πάνδεινα από τους ακόρεστους και εκδικητικούς  Τούρκους.

Σφαγές, απαγχονισμοί, δηώσεις, λεηλασίες και καταστροφές στη Σαμοθράκη, στο Ισάκ Πασά, Λαλά Κουρουσού και Σεϋμέν του  Έβρου. Ομαδικές Σφαγές και απαγχονισμοί στην Αδριανούπολη, στο Διδυμότειχο, τις 40 Εκκλησιές, την Αίνο, Μεσημβρία, Σωζόπολη, Φιλιππούπολη, Αγχίαλο, Βάρνα, Ραιδεστό, Καλλίπολη, Σηλυβρία, Μυριόφυτο και αλλού.

Μεταξύ όλων χαρακτηριστικοί είναι οι Απαγχονισμοί του Οικουμενικού Πατριάρχου του Γρηγορίου του Ε, του Οικουμενικού Πατριάρχη Κυρίλλου του ΣΤ με 29 Προεστούς, των Μητροπολιτών Αδριανούπολης Δωροθέου Πρόϊου, Σωζόπολης Παϊσίου Βάρη, Αγχιάλου Ευγενίου Καραβία, Μεσημβρίας Ιωσήφ Λεφάκη, Μυριοφύτου Νεόφυτου, πρωτοσύγκελου Αδριανούπολης Θεόκλητου και Ιερέα Κωνσταντίνου των 40 εκκλησιών πολλών νεομαρτύρων από τη Σαμοθράκη και πολλές πόλεις της Θράκης.

Κατά το τελευταίο τέταρτο του 19^ου αιώνα προγραμματίζεται από τους Βουλγάρους ο ξεριζωμός των Βορειοθρακών (Ανατολικορωμιλιωτών). Ακολουθούν το 1906  Σφαγές, Καταστροφές 73 εκκλησιών, 80 Ελληνικών Σχολείων, ολοσχερής καταστροφή της Αγχιάλου και εμπρησμοί στην Ελληνικότατη Αν. Ρωμυλία στην οποία προηγουμένως ευημερούσαν  περί τις 300.000 Θράκες. Επιδίωξη των Βουλγάρων, με τη βοήθεια της Ρωσίας, ο Πανσλαβισμός. Συνεχίστηκαν οι φρικαλεότητες των Βουλγάρων και κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και κατά τον 1^ο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τον τελικό ξεριζωμό των Βορειοθρακών από τις πανάρχαιες πατρογονικές τους Εστίες.

Ότι επί αιώνες δεν κατάφεραν οι Τούρκοι για τον ολοκληρωτικό ξεριζωμό των Ελλήνων από την Ανατολική Θράκη το κατόρθωσαν οι Νεότουρκοι από το 1908 μέχρι το 1922 με την προμελετημένη και συστηματική Γενοκτονία με στόχο τον παντουρκισμό, πανισλαμισμό και επεκτατισμό.

Σύμβουλοι τους οι Γερμανοί Στρατηγοί  Γκόλτς και Φον Σαντέρ Λίμαν. Εκτελεστές  οι Νεότουρκοι κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, τον 1^ο παγκόσμιο πόλεμο και μέχρι το 1922.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, ο Ελληνισμός της Αν.Θράκης, βρέθηκε αντιμέτωπος με τη βαρβαρότητα των δύο άσπονδων «Φίλων» του, Τούρκων και Βουλγάρων.

Οι μεν ηττημένοι και υποχωρούντες Τούρκοι,(κατά τον 1^ο Βαλκανικό πόλεμο) στο πέρασμα τους έσφαζαν, λεηλατούσαν και καίγανε τα Ελληνικά χωριά, οι δε Βούλγαροι, προέβαιναν σε αναγκαστικές επιτάξεις οικιών και σε βίαιες στρατολογήσεις Θρακών.

Το 1912, (1^ος Βαλκανικός πόλεμος) επαναστάτησαν οι λαοί των Βαλκανίων. Συμμάχησαν Έλληνες, Σέρβοι και Βούλγαροι εναντίον των Τούρκων, τους οποίους νίκησαν, ελευθέρωσαν τα εδάφη τους στην Ευρώπη πλην της Ανατολικής Θράκης. Στην Ανατολική Θράκη συγκεντρώθηκαν οι ηττημένοι Τούρκοι ακολουθούμενοι από χιλιάδες μουσουλμάνους που εγκατέλειπαν τις απελευθερωμένες περιοχές της Βοσνίας, Ερζεγοβίνης, Μακεδονίας και Βουλγαρίας.

Ξέσπασαν με λύσσα και μανία εναντίον των Θρακών με σφαγές, πυρπολήσεις και καταστροφές.

Κατά τον Απ. Ευθυμιάδη:

• Στις 16-10-1912 καταστρέψανε ολοσχερώς τα χωριά Γκλιστρίτσα και Χάσκιοϊ και έσφαξαν όλους σχεδόν τους Έλληνες. Συνέχισαν τις καταστροφές, τους Εμπρησμούς και τις σφαγές των Ελλήνων Θρακών στα Χωριά:
• Γραβούνα με 1700 σφαγές , στο ΜαχμούτκιοΪ 700,     στις Μαύρες 450, Αλμαλή 1.000, Βαϊραμίτσι 600,
• Καράτσαλι 550, Κουρού Τσεσμέ 75.
• Έκαψαν και καταστρέψανε 89 Εκκλησίες.
• Ένα τάγμα Τουρκικού Στρατού κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών
• πολέμων, υποχωρώντας στρατοπέδευσε στο χωριό Μουρατλί. Με διαταγή  Αξιωματικού του Τουρκικού στρατού, ξεχώρισαν τους Έλληνες στρατιώτες του Τούρκικου στρατού που ήσαν 114. Αφού τους αφόπλισαν, τους έγδυσαν, τους έδεσαν, τους οδήγησαν σε παρακείμενη χαράδρα και με ξιφολόγχες και μαχαίρια τους κατακρεούργησαν.
• Τρεις από τους 114 διασώθηκαν βαριά τραυματισμένοι. Τους βρήκε ο Αρκαδιοπολίτης (Κάτοικος του Λουλέ Μπουργάζ) Ανδρέας Παπαδόπουλος  και τους περιέθαλψε. Αυτοί διηγήθηκαν τα ειδεχθή εγκλήματα των Τούρκων. Παρόμοια  έγιναν και σε άλλες στρατιωτικές μονάδες.

Ακολούθησε ο Β’ Βαλκανικός πόλεμος μεταξύ των πρώην Βαλκανικών συμμάχων. Η Ελλάδα και η Σερβία κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Βουλγαρίας. Οι Βούλγαροι ηττήθηκαν, εγκατέλειψαν τη Θράκη, λεηλατώντας και καταστρέφοντας.

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι έληξαν με την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου και του Λονδίνου το 1913, που καθόρισαν τα νέα σύνορα των Βαλκανικών χώρων.

Η Αν. Θράκη και πάλι  στην Τουρκία από τις μεγάλες Δυνάμεις, αμαχητί.                                                                                                                Τότε όμως άρχισε το μαρτύριο των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης.

Οι εγκλωβισμένοι Θράκες μαρτύρησαν. Με λύσσα οι Τούρκοι ξέσπασαν στους ΑνατολικοΘρακιώτες. Φρικαλεότητες, εκβιασμούς, πυρπολήσεις, εκτοπισμούς, εξισλαμισμούς, απαγχονισμούς και ότι βαρβαρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς, το υπέστησαν οι άμοιροι Θράκες.

Οι Τούρκοι άρχισαν τη Γενοκτονία των  Θρακών η οποία  προτάθηκε από τους Γερμανούς και εκτελέστηκε από το στρατιωτικό κομιτάτο της Ραιδεστού. Αξιωματικοί, αστυνομικοί, δικαστικοί υπάλληλοι, φανατικοί Μουσουλμάνοι, κατάδικοι των φυλακών, που απελευθερώθηκαν για το σκοπό αυτό, καθώς και πρόσφυγες Μουσουλμάνοι από τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη και Μακεδονία που ακολούθησαν τον ηττημένο τουρκικό στρατό, ήταν τα αιμοβόρα όργανα τους.

Οι συμμορίες εισέβαλαν τη νύκτα στα Ελληνικά Χωριά, πυροβολούσαν, δολοφονούσαν επιλεκτικά, λεηλατούσαν, άφηναν προκηρύξεις απειλητικές και έφευγαν. Οι προκηρύξεις έγραφαν: «η  φεύγετε ή θα σας σφάξουμε». Αυτό επαναλαμβάνονταν συστηματικά στα Χωριά.

Με την πάροδο του χρόνου, άρχισαν οι αποκλεισμοί των χωριών, οι καταλήψεις κτημάτων, κλοπές ζώων και δολοφονίες Ελλήνων σε αγρούς  και στάνες.

Χιλιάδες Θρακιώτες μη αντέχοντας  άλλο τις καθημερινές απειλές, τους εκβιασμούς και τους εξευτελισμούς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους για να γλυτώσουν.

Μεγάλη εβδομάδα και ανήμερα Κυριακή του Πάσχα 1914, εγκατέλειπαν την Ανατολική Θράκη, τις πανάρχαιες πατρογονικές τους εστίες με κάρα, Τρένα και καράβια, καταφεύγοντας οι περισσότεροι σε περιοχές της ελεύθερης Ελλάδας.

Τον Αύγουστο του 1914. κηρύχθηκε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Τουρκία τάχθηκε, όπως πάντα, στο πλευρό της Γερμανίας και οι διωγμοί εναντίον των Θρακών Ελλήνων, προσέλαβαν νέα μορφή πολύ πιο φοβερή από την πρώτη. Έψαχναν και ερευνούσαν όλα τα σπίτια των Ελλήνων. Με την πρόφαση  ότι βρήκαν όπλα και ότι φυγάδευσαν άνδρες στην Ελλάδα, τους υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, φόνευαν, δήμευσαν περιουσίες και εκτόπιζαν οικογένειες, σε περιοχές της Ασιατικής Τουρκίας.

Το σχέδιο αυτό, εγκαινίασαν οι Νεότουρκοι με εντολή του Αρχηγού του Τούρκικου Στρατού,  Μεχμέτ Αλή Πασά. Η εντολή του ήταν: «Γιάμα, Γιακίν, Κεσίν», που σημαίνουν, «Λεηλατήστε, Κάψτε, Σφάξτε ».

Έτσι, μονάδες του Τουρκικού στρατού και οι ληστοσυμμορίες των  Μπασιμπουζούκων, άρχισαν την εξόντωση των Ελλήνων Θρακών.                                                                                                             Κατά χρονολογική σειρά  αναφέρονται ομαδικές σφαγές λεηλασίες και πυρπολήσεις χωριών και κωμοπόλεων. Άλλη μία επιβεβαίωση  της τέλεσης της Γενοκτονίας του άμαχου Θρακικού Ελληνισμού.

Η  Γκλιστρίτσα και το Χάσικοι,  κάηκαν από τον Τουρκικό Στρατό.

Η Γραβούνα, Μαχμούτκιοϊ, Μαύρες, Αλμαλί, Βαϊραμίτσιο  και Καράτζαλι από άτακτους.

Το Οικονομιό, η Αιγιαλός και το Ξάστερο κάηκαν από τον τουρκικό στόλο.

Στα χωριά  Αγ. Μηνάς Κρινιώ, Καλύβια, κωμόπολη Μαλγάρων και τα γύρω  χωριά, Κεσσάνη, Χωριά της περιοχής Μακράς Γέφυρας: Δερβενάκι, Δερέκιοϊ, Κίρκιοϊ, Δογάνκιοϊ, Μαστανάρ, Σουμπάσκιοϊ, Αϊβαλή, Αλεπλή, Καλαβρά, Γέννα και Σάκτσα, σφάχτηκαν όσοι από τους κατοίκους τους δεν πρόλαβαν να φύγουν και τα Χωριά παραδόθηκαν στη φωτιά.

Πολλά χωριά, αντιστάθηκαν με τα όπλα και τα αντάρτικα, όπως το Ιντζέκιοϊ η Καστάμπολη, το Δεβετζίκιοϊ και το Καρλίκοϊ .

Διαπράχθηκαν επίσης ειδεχθή εγκλήματα από τον Τούρκικο στρατό, εις βάρος Ελλήνων, που υπηρέτησαν στον Τουρκικό στρατό ως Οθωμανοί υπήκοοι. Οργάνωσαν τα περιβόητα τάγματα εργασίας, τα Αμελέ Ταμπουρού και τα επάνδρωσαν με Έλληνες άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας, που τους έστελναν στα βάθη της Ασιατικής Τουρκίας, όπου εργάζονταν κάτω από άθλιες συνθήκες. Δέρνονταν, βασανίζονταν και πέθαιναν από ασιτία.

Παράλληλα οι Νεότουρκοι εφάρμοζαν και νέα μέτρα ομαδικού εκτοπισμού Κατοίκων ολόκληρων περιοχών. Απερίγραπτα τα μαρτύρια των εκτοπισμένων αθώων γυναικόπαιδων.

Μετά την ήττα των Τούρκων και στον 1^ο Παγκόσμιο πόλεμο, επιτράπει η επιστροφή των εκτοπισθέντων Θρακών και των υπηρετούντων στα Αμελέ Ταμπουρού (όσων επέζησαν) από τα βάθη της Ασιατικής Τουρκίας στις Πατρογονικές τους Εστίες.

Επέστρεψαν σε άθλια κατάσταση, από τις 96.000, μόνο 53.000

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι από τις 27.000 εκτοπισθέντων  της περιοχής της Καλλίπολης, επέστρεψαν μόνο 17.000 και από τις 5.500 των ηλικιωμένων ανδρών και γυναικόπαιδων του Σκοπού, επέστρεψαν μόνο 1500 στο Σκοπό. Βρήκαν τα σπίτια τους πουλημένα σε Εβραίους και Μουσουλμάνους πρόσφυγες και ερειπωμένα τα σχολεία και την εκκλησία του Αγ. Δημητρίου.

Από τους 380.000 Ανατολικοθρακιώτες , οι 232000 κατάφυγαν στην ελεύθερη Ελλάδα, οι 15.000 στη Βουλγαρία και περίπου οι 60.000 παρέμειναν στην Αν. Θράκη. Στο σύνολο των 380.000, δεν περιλαμβάνονται οι Έλληνες της Κων/πολης και της περιοχής της, που ήταν περίπου 370.000.

Τα έργα και πράξεις των Νεότουρκων εις βάρος των Θρακών κατά την περίοδο του (1908- 1918) δεν είναι απλά μία «επαίσχυντη πράξη» όπως τη χαρακτήρισε ο Κεμάλ αλλά μία

«ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ»

Αυτά τα ακούσαμε από τους τραυματισμένους ψυχικά και σωματικά γονείς μας και παππούδες μας που τα είδαν, τα άκουσαν, τα βίωσαν και τα υπέστησαν.

Με τη συνθήκη των Σεβρών, η Δυτική Θράκη και μεγάλο τμήμα της Ανατολικής Θράκης έως τη γραμμή Τσατάλτζας και της Ευρωπαϊκής ακτής των Δαρδανελίων, παραχωρήθηκε στην Ελλάδα.

Ο Ελληνικός στρατός, τον Ιούλιο του 1920 απελευθέρωσε την Ανατολική Θράκη, μετά  από 563 χρόνια σκλαβιάς.

Οι Ανατολικοθρακιώτες, που βρίσκονταν στην ελεύθερη Ελλάδα, ανυπομονούσαν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.  Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα,  επέστρεψαν  χιλιάδες στην Αν. Θράκη, αλλά βρήκαν τα χωριά τους και τα σπίτια τους ερειπωμένα, καμένα ή κατειλημμένα από Τούρκους.

Η Λευτεριά  της Ανατολικής Θράκης κράτησε μόνο 2 χρόνια (1920-1922).

Ακολούθησε η Μικρασιατική καταστροφή και η συνθήκη της Λοζάνης.

Οι φίλοι μας οι Γάλοι, Ιταλοί, Αμερικανοί  και Άγγλοι δέχτηκαν τους όρους του Κεμάλ  και καταδίκασαν  τους Ανατολικοθρακιώτες σε δεύτερο ξεριζωμό, χωρίς πλέον επιστροφή. Η Ανατολική Θράκη χάθηκε αμαχητί.

Υπογράφτηκε Ανταλλαγή Πληθυσμών. Στην ουσία έγινε διανομή πετρελαίων της Τουρκίας στους «ΜΕΓΑΛΟΥΣ».

Οι τότε  Εφημερίδες έγραφαν για τη συνθήκη της Λοζάνης:

• New York Times: «Αντικείμενο όλων των διαπραγματεύσεων ήταν η Μουσούλη και το δικαίωμα  για μια θέση στα πετρέλαια. Οι ΗΠΑ όμως έπρεπε να ασχολούνται με άλλα ζητήματα και όχι με τα συμφέροντα των Βασιλιάδων του πετρελαίου. Οι μετέχοντες στη διάσκεψη μπορεί δημοσίως να  συζητούσαν για την ειρήνη και τον πολιτισμό, αλλά ιδιαιτέρως  μιλούσαν αποκλειστικά για τα πετρέλαια. Βλέπετε παίζονταν στο τραπέζι οι περιοχές όπου οι μελλοντικοί ανάδοχοι θα δυσκολεύονταν να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους ».

• Η Pall Mall Gazette: «Η Αμερική θα ήταν πιο ειλικρινής  αν δήλωνε ότι πράγματι δεν ενδιαφέρεται για τα θέματα της Μ. Ασίας, διευκρινίζοντας ότι εννοεί το ζήτημα της σφαγής εκατοντάδων χιλιάδων Χριστιανών, αφού όρμισε αυτοστιγμεί  από την αντίπερα όχθη στο διεφθαρμένο τραπέζι με το λουκούλλειο γεύμα ».

• Η Σοβιετική Ένωση  του Στάλιν με τα 10.000.000 χρυσά ρούβλια και όπλα και πυρομαχικά για 3 Μεραρχίες πού είχε  δώσει στην Τουρκία (κατά τον Στρατηγό Αλή Φουάτ Τσεμπεσόου απεσταλμένο του Κεμάλ στη Μόσχα), εξασφάλισε το απυρόβλητο των συνόρων της με την Άγκυρα και παράλληλα επέδειξε μία διάρκεια στην πολιτική της Χώρας, ως προς τον περιβάλλοντα  χώρο της Μ. Ασίας και Μ. Ανατολής.

• Η Γερμανία φαίνεται ότι εμπέδωσε γερές βάσεις  όχι μόνο στην Τουρκία αλλά και στην ευρύτερη περιοχή  της ανατολικής  Μεσογείου.

• Η Γαλλία που είχε υπογράψει συνθήκη με σκοπό να επανασυνδέσει τις φιλικές σχέσεις με την Κυβέρνηση της Άγκυρας, στις 20-10-1921 (1 χρόνο πριν τη στρατιωτική  νίκη των Τούρκων κατά των Ελλήνων)  έλαβε (Μάιο 1923 στη διάσκεψη της Λοζάνης)το 23,75% των μετοχών της Εταιρείας Τουρκικών Πετρελαίων.

• Η Αγγλία η οποία Χρησιμοποίησε τον Ελληνικό Στρατό για τη διπλωματία της (Τσόρτσιλ), πήρε το 23,75% των ανωτέρω μετοχών για τη  SHELL, το 23,75% για την ΑγγλοΠερσική Ντ’ Αρσύ  και την  ΚΥΠΡΟ.

• ΟΙ ΗΠΑ το 23,75% για Αμερικάνικη πετρελαϊκή Εταιρεία πολλά  άλλα έργα και έγινε έκτοτε λόγω οικονομικών  συμφερόντων στην περιοχή, ο μόνιμος προστάτης της  Τουρκίας, ανέχεται την κατοχή της Κύπρου από τον Τουρκικό Στρατό και πιέζει ασύστολα την Ευρώπη για να δεχθεί την Τουρκία στους κόλπους της.

• Η Ιταλία Μάλλον έμεινε απ’ έξω.

Να λοιπόν γιατί  παραχωρήθηκε η Ανατολική Θράκη αμαχητί στην Τουρκία, βιάστηκε η ιστορία και οι Ασιάτες Τούρκοι  κατέχουν τον 21^ο αιώνα, κομμάτι της Ευρώπης (Την Αν. Θράκη) με βλέψεις και ευχή του πατερούλη τους Κεμάλ για προσάρτηση και της Δυτικής Θράκης στη Μητέρα τους Πατρίδα.

Πάνω από 250.000 Έλληνες, το 1922, διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν και πάλι τα σπίτια τους και μέσα σε 30 μέρες, έπρεπε να περάσουν τον ποταμό Έβρο. Σκηνές επιστροφής απερίγραπτες. Απελπισμένοι, απογοητευμένοι, πεινασμένοι, ρακένδυτοι και ψυχικά δολοφονημένοι προχωρούν προς την Ελεύθερη Ελλάδα. Είχαν το κεφάλι στραμένο προς τα πίσω από φόβο να μην τους προλάβει η Τούρκικη Λαίλαπα και δεν φθάσουν στην ελεύθερη Ελλάδα.

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η Ελλάδα  υποχρεώθηκε να υποδεχθεί όλο τον προσφυγικό Ελληνισμό χωρίς οικονομική αντοχή και ορθή οργάνωση.

Οι πρόσφυγες Έλληνες  άφησαν στην Τουρκία περιουσίες αξίας 100.345.427.910 δρχ ενώ οι Τούρκοι στην Ελλάδα μόλις 8.595.523.113 δρχ.

Οι Θρακιώτες ποτέ δεν αποζημιώθηκαν για τις μεγάλες περιουσίες που αναγκάστηκαν να παρατήσουν στην Ανατολική Θράκη (Ανταλλάξιμα).

Υπήρξε θέμα επιβίωσης των προσφύγων. Πολλά τα δεινά, απερίγραπτη η κατάσταση.

Μετά από 85  χρόνια:

• α. Τα χωράφια των προσφύγων  χαρακτηρίζονται Κληροτεμάχια και όχι αγροτεμάχια όπως των λοιπών Ελλήνων. Με νόμους του κράτους κληρονομούνται από τα παιδιά τους εξ αδιαιρέτου, δημιουργούνται διαφορές και δεν αποκτούν ανάλογη  αξία.

• β. Το Επίσημο Τουρκικό Κράτος, μέσω του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής επιχορηγεί τους Μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης κατά 66% για να αγοράζουν τα χωράφια των Χριστιανών με απώτερο και αποκλειστικό σκοπό να πάρουν το μεγαλύτερο μέρος της γης στη Δυτική Θράκη και να ζητήσουν  κάποτε την αυτονομία της και στη συνέχεια ένωση με τη Μητέρα Πατρίδα τους για να συνεχίσουν  προφανώς τη Γενοκτονία.

Τι κάνει το Ελληνικό  Κράτος για όλα αυτά;

Ήδη οι πολιτιστικοί τους Σύλλογοι στη Δυτική Ευρώπη  ομιλούν περί αυτονομίας της Δ. Θράκης, έχουν τυπώσει και σημαία αυτόνομης Δ. Θράκης ίδια με την τουρκική αλλά σε πράσινο χρώμα, ομιλούν για άνιση μεταχείριση των ομοθρήσκων τους στη Δ. Θράκη και για ανθρώπινα δικαιώματα.

Ασφαλώς υπάρχει άνιση μεταχείριση , αλλά εις βάρος των Ελλήνων Χριστιανών της Δ. Θράκης ,διότι δεν εισάγονται τα παιδιά τους  στα δημόσια Ελληνικά Πανεπιστήμια με βαθμό 2  όπως οι 300 περίπου κάθε χρόνο Μουσουλμανόπαιδες.

Στην Τουρκία δεν επιτρέπουν καν τη λειτουργία  της Σχολής της Χάλκης.  Δεν  δέχονται την οικομενικότητα του Πατριαρχείου.

Στην Ελλάδα σεβόμαστε τη Θρησκεία τους και τα τζαμιά τους ενώ στην Τουρκία  τις Εκκλησίες μας τις γκρέμισαν ή τις έκαναν τζαμιά. Αυτή τη στιγμή με κονδύλια της ΕΟΚ  η Αγία Σοφία της Βιζύης Μετατρέπεται σε Τζαμί όπως και ο Αη Γιώργης των Επιβατών, ενώ την Αγία Παρασκευή (Επιβατών)την ισοπέδωσαν και την έκαναν Παιδική χαρά.

Με επιδόματα πολυτέκνων επιβραβεύονται από το Ελληνικό κράτος οι Μουσουλμάνοι της Δ. Θράκης οι αυτοαποκαλούμενοι Τούρκοι, τα οποία πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι. Απολαμβάνουν  δημοκρατικότατα τα δικαιώματα τους και την ισονομία  στην Ελλάδα οι φίλοι μας  οι Μουσουλμάνοι. Μήπως μπορούν να μας πουν τι συμβαίνει με τους Έλληνες της Πόλης στην Τουρκία. Δεν φθάνουν αρκετές ώρες αν αναφερθούν όλες οι παραβιάσεις της συνθήκης της Λοζάνης και τα Τούρκικα  τερτίπια. Τον πρώτο χρόνο μόνον ( 1923) οι Τούρκοι παραβίασαν τα 11 από τα 162 άρθρα της Συνθήκης.                                                                                                                                       Δεν ξύνουμε πληγές αλλά απαιτούμε δικαίωση και αποκατάσταση της αλήθειας για την ψυχή των προγόνων μας  για την Ιστορία και το μέλλον των απογόνων μας.

Είμαστε κληρονόμοι της ιστορίας και του πολιτισμού, που οι προγονοί μας δημιούργησαν επί χιλιετίες στην Αλησμόνητη Θράκη.                                                                                    Έχουμε υποχρέωση και κάθε δικαίωμα, να τιμάμε τη μνήμη  των προγόνων μας που δολοφονήθηκαν και ξεριζώθηκαν από τη Θρακική γη και να Διεκδικούμε την Ιστορική μας  δικαίωση για το  έγκλημα της Γενοκτονίας που διέπραξε η Τουρκία κατά του Θρακικού Ελληνισμού και δεν Είναι γνωστό ότι η Τουρκία:

• Δεν σταματάει ποτέ τις επεκτατικές της βλέψεις όταν αισθάνεται Ισχυρότερη.
• Δεν υποχωρεί ποτέ στη Διπλωματία και ας γνωρίζει ότι υποστηρίζει το άδικο.                                                                                        -Δεν συμβιβάζεται παρά μόνο όταν είναι ηττημένη και τότε με παζάρια.
• Δεν έχει φραγμό, ούτε ιερό και όσιο. Μέχρι πότε θα ανέχεται η παγκόσμια Κοινότητα το θράσος και τη συμπεριφορά των Τούρκων που τον 21^ο αιώνα έχουν στρατεύματα κατοχής στην Κύπρο;

Ευτυχώς φίλοι μας Ευρωπαίοι που ανέχθηκαν κάποτε τη Γενοκτονία του Ελληνισμού και παρέδωσαν την Ανατολική Θράκη το 1922 στους Τούρκους, άρχισαν να αντιλαμβάνονται τα λάθη τους  και δεν τους θέλουν τώρα στην Ευρώπη.

Ελπίζουμε ότι κάποτε θα γίνει πολιτική ένωση της Ευρώπης  και οι Ευρωπαίοι θα περιορίσουν την Τουρκία στο χώρο της Ασίας απ’όπου ήρθαν, θα επεκτείνουν τα χωρικά ύδατα της Ευρώπης και τον εναέριο Χώρο στα 12 μίλια και θα κατορθώσουν να ανακόψουν και να εμποδίσουν την εμπλοκή των Αμερικάνων  στα εσωτερικά της Ευρώπης.

Ας επαγρυπνούμε και ας διαφωτίσουμε την κοινή γνώμη μέσω των ΜΜΕ-ΙΝΤΕΡΝΕΤ και βιβλίων , Σχολικών και μη ,  για να τους γνωρίσει η ανθρωπότητα να τους κρίνει και να τους κατατάξει εκεί που τους αρμόζει.

Πρέπει να ενώσουμε επίσης τις φωνές μας  για την αναγνώριση μίας και μόνο Γενοκτονίας, της  ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 1.500.000 ΨΥΧΩΝ ΤΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ από τους Τούρκους.

Μα αυτοί που διέπραξαν τις γενοκτονίες  του Θρακικού Ελληνισμού θα ισχυρισθούν κάποιοι ότι δεν υπάρχουν.

Ασφαλώς  όμως υπάρχει  το κράτος και  οι απόγονοι τους  που κληρονόμησαν παράνομα και μέσα από εγκληματικές ενέργειες, περιουσίες, εδάφη και πολιτισμό που ποτέ δεν δημιούργησαν και δεν δικαιούνταν.

Είναι αυτοί που επικροτούν τις εγκληματικές πράξεις του Κεμάλ Ατατούρκ και του στήνουν ανδριάντες σε κάθε  Πλατεία και Χωριό και που συνέχισαν το έργο του το 1955 στην  Κωνσταντινούπολη και το 1974 στην Κύπρο.

Αυτοί που και τώρα ακόμη κατέχουν μέρος της Κύπρου, που ανατρέφουν Γκρίζους Λύκους και συνεχίζουν θρασύτατα να παραβιάζουν τον εναέριο χώρο μας και τα χωρικά μας ύδατα, που δεν επιτρέπουν τη λειτουργία της σχολής της Χάλκης και εποφθαλμιούν τη Δ. Θράκη.